Wiosną tego roku poczułam wielką tęsknotę za górami i wierzcie lub nie, ale akurat w momencie kiedy świtały mi myśli o jakimś wyjeździe górskim, poznałam Kapra No i teraz się za nim włóczę Jeszcze nie samodzielnie i niezbyt często, ale wszystko przede mną. To, że jeszcze jest tyle do odkrycia i sprawdzenia, jest ... zarąbiste! A wszystko sprawia taką radość! Przed naszą 5-cio dniówką w Beskidzie Żywieckim byłam - jak mawia moja mama - podniecona jak mały pikuś! Teraz z niecierpliwością czekam na pierwsze zimowe wędrówki, które pewnie dadzą w kość, ale i tak będzie zajebiście

zaczęło się właściwie za bajtla w podstawówce, zakład w którym pracował swego czasu mój Ojczulek, miał dwa ośrodki, jeden w Wiśle-Jaworniku, drugi w Zakopcu w dolinie Kościeliskiej, całkiem niedaleko kościoła, jeździłem w jedno i drugie miejsce z wycieczkami organizowanymi przez zakładowe koło PTTK, najczęściej na weekendowe wypady,
potem w średniej koło PTTK i pierwsze prawdziwe wyjazdy w góry, chatka elektryków na Lasku i Rogacz, tutaj wsiąkłem na pięć lat, zwłaszcza na wypady zimowe, potem dwu-trzy dniowe wypady na Babią Górę, Turbacz, w międzyczasie po drodze gdzieś Karkonosze, Bieszczady, Góry Stołowe, Góry Świętokrzyskie, Pieniny, zaczęły się też Tatry, głównie polskie, gdzieś tam Słowacki Raj,

natomiast zawsze z radością i chęcią wracam w Mały, gdzie trzyma mnie najwięcej wspomnień...

W podstawówce, mój sąsiad, nauczyciel geografii sukcesywnie dzielił się z nami swoją pasją do gór. Organizował wiele ciekawych wycieczek, pojawiły się pierwsze oznaki GOT. Ale to jeszcze nie był mój czas, zbyt wiele innych, "ważniejszych" rzeczy chodziło po głowie.

Miłość do gór zaczęła się od pierwszego wypadu na Babią Górę. Co ciekawe, nieskutecznego, gdyż po dojściu do Markowych rozlało się na Amen. Jednak miło spędzony czas, miłe towarzystwo i pobudzony instynkt zdobywcy spowodował, że na Babią Górę  powróciłem, a później jak po sznurku doszło się do Tatr...  Jednak zawsze wracałem do Małego....

Moja rodzina pochodzi z BB i ja się tutaj urodziłam. Za dzieciaka mieszkałam jednak w blokach i mama z babcią nieomal co niedzielę (w soboty się wtedy pracowało ) zabierały nas z siostrą w pobliskie górki: Kozia na którą mówiliśmy po dawnemu Stefanka, Szyndzielnia - tylko na nogach Dębowiec, Błatnia, Klimczok, oczywiście Magurka.

Pierwsze szlify na wielodniowych trasach zdobywałam ze znajomymi, a potem z mężem w Biesach. Może dlatego mam do nich ogromny sentyment i zawsze chętnie tam wracam.

Prawie wcale nie chodziłam po Tatrach i dzisiaj z perspektywy czasu widzę, że trzeba to nadrobić.

Potem urodziły się dzieciaki i wędrowanie na trochę zeszło na drugi plan.
Kiedy w naszej rodzinie miały miejsce pewne smutne wydarzenia to pierwszą rzeczą jaka zrobiłam to był wymarsz z dziećmi w góry. Tam wszyscy odzyskaliśmy równowagę i doszliśmy do siebie.

Pierwszy górski nocleg z 7-letnią wtedy Włóczykijką i 5-letnim synkiem był gdzie? No gdzie? 
No oczywiście, że pod Potrójną  

Póki mi paskudy nie urosły zdeptaliśmy cały Śląski, Żywiecki, Mały, sporą część Makowskiego. Dzieciaki zbierały GOTKI uwielbiały pitrasić na szlaku i spać byle gdzie

A potem wiecie....już z mamą nie chcieli chodzić. To musiałam sobie jakąś grupkę przygruchać

Chociaż zdarzają mi się samotne wypady to razem jest po prostu weselej

Ponieważ mieszkam tuż przy Koziej to nawet jak nie mam możliwości wybrać się gdzieś dalej to zawsze znajdę czas by na Stefankę wyskoczyć

Nie wiem czy wiecie, ale jest Las Palmas, Las Vegas no i oczywiście Las Cygański

Tak wspominając nasze górskie spotkania, pomyślałem sobie - wszystko fajnie spotkaliśmy się, poznaliśmy face to face, ale aby mogło dojść do połączenia naszych górskich ścieżek, każdy z nas musiał przejść spory kawałek swojej, tylko swojej. No więc przyznajcie się, jak to u Was się zaczęło???

Ze mną było tak. Chadzał dziadek jeszcze przed wojną, chadzały i jego dzieci, czyli moja mama i chrzestny (już po wojnie). W końcu musiał nadejść ten piękny jesienny dzień Roku Pańskiego 1981, kiedy to po raz pierwszy Darkheush zarzucił na grzbiet maleńki (wtedy jeszcze) plecaczek i poszedł z chrzestnym z Jagódek na Gancarz. Bez szlaku. Teraz nazwałbym to chaszczingiem Potem przychodzi czas na kolejne wędrówki i pierwsze noce w górach. Zaczynam wsiąkać w atmosferę. Silą rzeczy (9/10-letni smarkacz) na początku jest to Beskid Mały. Gdzieś około roku 1982/83 poznaję chatkę pod Potrójną. Wreszcie przychodzi czas na zabranie małego Darkheusha gdzieś dalej. Zaczyna się. Każde wakacje to Wyspowy, Gorce Pieniny, Żywiecki, Śląski, a weekendy to Mały - bo najbliżej. Kończę podstawówkę i zarazem zaczynam swoją samodzielność w górach. Rodzinka przymyka oczy na moje samodzielne wypady, wręcz je sponsoruje Szkoła średnia i kilka lat po maturze, to okres, w którym zaczynam samodzielnie uczyć się zasad rządzących w otoczeniu karpackiej Elity. Na pierwszy ogień idzie Babia Góra. Żeby było zabawniej - zimą. Potem kilka lat spędzonych w Tatrach. Lato, potem zima. I w końcu powrót syna marnotrawnego na beskidzki szlak, choć Tatry dalej mnie kręcą, ale już nie nałogowo, jak onegdaj.

A teraz jestem tutaj. Mandala, zaklęty krąg???  W końcu od BM się zaczęło

Jak było w Waszych przypadkach???