A ja tu chciałam Nenę poprosić o część zimową sagi, przeca na tej łące nie tylko śnieg rządzi w zimie cosik się tam chyba dzieje?

Jola kusisz

Ależ ta saga się rozrosła, że do końca ledwo było dotrzeć UFFf

A ja tu chciałam Nenę poprosić o część zimową sagi, przeca na tej łące nie tylko śnieg rządzi w zimie cosik się tam chyba dzieje?

Tak Jolu, przyznam, że przesiedziała trochę, zanim znalazłam chwilkę, żeby ją zakończyć
W co niektórych jak widzę fotki wyzwolily "kolorowy zawrót głowy", "chciejstwo", a nawet chyba lekką zachłanność

Ale to mnie cieszy, bo przyroda ma moc uzdrawiajacą i chyba nic tak jak ona nie potrafi człowieka uspokoić i naładować pozytywnymi emocjami .

Fotki udały Ci się bardzo, takie cieplutko-jesienne i tyle nowych rzeczy znowu się dowiedziałam, o które łąkę bym tak do końca nie podejrzewała, myślę tu o grzybach 

Co do "ludzi dzikich",   całe szczęście, że w wielu z nas jest ta potrzeba bycia blisko przyrody Nie znam innego sposobu na to, by zachować jako-tako zdrowie psychiczne i fizyczne

(...)cytuję - "umiejętność postrzegania przyrody jest domeną ludzi dzikich" (...)

ale to szczera prawda, kto siedzi długo w lesie ten się tego nauczy od nowa, zatracamy te umiejętności mieszkając w miastach, miasteczkach, nawet wsiach, ale jesteśmy uzależnieni niejako od szeroko pojętej cywilizacji...

Ja to "zielsko" zazwyczaj depczę w biegu na kolejny wierzchołek, a Ty pokazujesz jego piękno.

W książce "Tatrzańscy kosynierzy" Andrzeja Korsaka pada jedno bardzo ciekawe stwierdzenie odnośnie umiejętności obserwacji przyrody. Mianowicie, cytuję - "umiejętność postrzegania przyrody jest domeną ludzi dzikich"

Wiem Nena, wiszę. Teraz już na pewno i nieodwołalnie

Wykorzystując ostatnie ciepłe promyki jesiennego słońca wybrałam się na podsumowanie „łąkowej sagi” . Kolorowych dywanów z liści już nie można było o tej porze podziwiać, niemniej jednak modrzewie zdobiły jeszcze żółte igły, a brak liści na drzewach pozwolił zobaczyć łąkę w całej okazałości.

foto: nena

Już na samym początku spaceru, wchodząc do lasu, moją uwagę przykuły grzyby . Wprawdzie niejadalne, ale bardzo liczne, kolorowe i o przedziwnych kształtach. Były to drobnołuszczaki jelenie (Pluteus atricapillus), a na pniach buka dorodne owocniki hubiaka pospolitego (Fomes fomentarius) oraz wrośniaki (Trametes): różnobarwny (Trametes versicolor) ,szorstki (Trametes hirsuta) i garbaty (Trametes gibbosa).

Grzyby rosnące na drzewach zwie się potocznie „hubami”. Większość z nich ma twarde, korkowate bądź skorupiaste owocniki.  „Huby” to grzyby pasożytnicze bądź saprofityczne. Niekiedy granica pomiędzy nimi się zaciera i mogą być również tzw. pasożytami fakultatywnymi tzn. za życia drzewa są jego pasożytami, a po jego obumarciu stają się saprofitami np. hubiak pospolity.

drobnołuszczak jeleni (Pluteus atricapillus)

foto: nena

hubiak pospolity (Fomes fomentarius)

foto: nena

wrośniak różnobarwny (Trametes versicolor)

foto: nena

wrośniak szorstki (Trametes hirsuta)

foto: nena

wrośniak garbaty (Trametes gibbosa)

foto: nena

Na obumarłych gałęziach znalazłam owocniki drewniaka szkarłatnego (Hypoxylon fragiforme), grzyba należącego do gromady workowców, a na ściętych pniakach twardziaka muszlowego (Panus conchatus) .

drewniak szkarłatny (Hypoxylon fragiforme)

foto: nena

Grzyby saprofityczne żywią się martwymi szczątkami roślinnymi np. liśćmi, igłami szyszkami, gałęziami lub zwierzęcymi, rozkładając je na wyjściowe składniki nieorganiczne, które powracają do obiegu pierwiastków w przyrodzie. Dzięki nim tworzy się próchnica. Gdyby w lesie nie było takich grzybów, stałby się on składowiskiem odpadów organicznych, których nie miałby kto "utylizować". Usuwając martwą materię organiczną przygotowują miejsce dla innych organizmów.
Ponieważ listopad zeszłego roku nie żałował nam ciepłych dni, niektóre rośliny chciały przechytrzyć nadchodzącą zimę . Na wierzbie iwie pojawiły się bazie .

foto: nena

Jak na łąkę przystało nie zabrakło również kwiatów. Gdzieniegdzie kwitły na fioletowo ostatnie chabry łąkowe (Centaurea jacea L.) i żółte jaskry, a na leszczynie zieleniły się już pięknie kotki .

chaber łąkowy (Centaurea jacea L.)

foto: nena

leszczyna pospolita (Corylus avellana L.) - kwiaty męskie

foto: nena

Spacerując natknęłam się na świeże ślady wizyty dzików. Mam nadzieję, że nie zżarły wszystkich bulw storczyków ... .

Ciepło jesiennego słońca powodowało, że postanowiłam zobaczyć jeszcze co nowego nad strumykiem - http://picasaweb.google.com/kalicja09/W … 1032010R#.  Część wodnej kaskady zniknęła gdzieś pod grubą pierzyną z liści, ale w niektórych miejscach można było zmoczyć buty i poślizgnąć się na mokrych kamieniach . Sprawdziłam stanowiska widłaka wrońca. Nie uległy dewastacji ani przemieszczeniu . Podrzeń żebrowiec układał się już do zimowego snu, a miejscami spod liści wystawały jeszcze duże płaty zielonego mchu.

Wracając podziwiałam błękitne niebo z wschodzącym księżycem. Raz po raz pojawiały się na nim dziwne stalowe ptaki, po których zostawały białe esy floresy .
Wracając skrajem lasu, zerkałam jeszcze na oświetlone promieniami zachodzącego słońca szczyty Gronia JP II, Leskowca i Klimaski .

foto: nena

Przy zejściu do domu pożegnała mnie ze swojej norki słodka ruda myszka leśna .

foto: nena

Więcej zdjęć z ostatniego 4 odcinka „łąkowej sagi" jak i z wcześniejszych odcinków 1-3 zostawiłam poniżej

odcinek 1

odcinek 2

odcinek 3

odcinek 4 - ostatni