Teraz kusi mnie nie tyle przejście szlaku w odwrotnym kierunku lub w skróconym czasie - nie lubię się śpieszyć     - ale trzydniowa odsłona zimowa - chętnych już zapraszam 

Pięknie Jolu. Dobry instruktarz dla wszystkich, którzy chcą chodzić po BM. Pozdrawiam Piotrek

O to mi Piotrze chodziło

Ludziska -  ruszajcie na szlaki BM-u 

Piję kawkę, robię grzanki z serem na Staszkowym piecu - tak jak nauczyłam się od Lisicy i Djinna i zwlekam, zwlekam z wyjściem....   

W między czasie wstaje brygada Wilka Ufoka, zaczynamy pogaduchy i takie tam....
Koło dziesiątej zrywa się silny wiatr – jest szansa, że przegoni chmurną zasłonę.

Wyruszam...
W przelotnym deszczu i mgle zdobywam Wielki Gibasów Groń, prowadzą mnie tyczki – dziewczyny

Niebawem jestem na Przełęczy pod Mladą Horą
Jakież jest moje zdziwienie kiedy Na Anuli widzę rozbity namiot i dwie witające ranek turystki   

Pod Smrekawicą jestem nieomal pewna, że pogoda lada moment zdecyduje się być bardziej przychylną

W rejonie Czarnej Góry jednak zaczyna siec gradem – na szczęście krótko.

Ile razy wkładałam i zdejmowałam pelerynę? Hmmm… wiele razy… 
W końcu w przysiółku Baryłówka schowałam ją na dobre i podziwiałam piękne widoczki.

Od Targoszowa do Krzeszowa szlak wiedzie mnie od kapliczki do kapliczki 

Kris pisał, że można się w tym rejonie zgubić – zapewne tak było nim zielony szlak został odnowiony – teraz oznaczenia prowadzą do celu   

Szczególne wrażenie zrobiły na mnie dwie kapliczki górnicze – a ta na Groniku powaliła mnie również kolorystyką.
I jak na złość jej fotka nie wyszła -  a tam gdzie jest wszystko -  w Internecie    też jej nie ma –  no nic tylko trzeba się tam wybrać jeszcze raz.
Tym bardziej, że na Groniku podobno są jeszcze sztolnie, gdzie w XIX wieku wydobywano darniowe rudy żelaza  – to stąd chyba te górnicze kapliczki 

W dobrym tempie schodzę do Krzeszowa, żeby po raz trzeci w tej wędrówce doświadczyć asfaltingu – dobrze, że pogoda niezbyt upalna 

Podziwiam piękny kościół w Krzeszowie

Podchodzę na stok Żurawnicy, gdzie z Neną podziwiałyśmy piękne widoczki

Na Przełęczy pod Żurawnicą odpoczywam i cieszę oczy niesamowitym widokiem, ech...

Po drodze jeszcze Kozie Skałki 

Przełęcz Carchel

Dalsze przyjemności dla oczu to widoki z Gałuszkowej Góry oraz Przełęczy Lipie

Schodząc z Gałuszkowej Góry natknęłam się na jaszczurczą mamę 

Podejście na Lipską Górę nie jest męczące, idzie się lasem, jest chłodno...byłoby przyjemnie, gdyby nie poranione drzewa o których pisał po swojej wędrówce MK – ” szlakiem stają się rany na drzewach”      

Zadawaliśmy sobie wtedy pytanie – dlaczego?   

Myślę, że resztki kory ze śladami farby  wyraźnie wskazują na to, że chodziło o zniszczenie oznaczenia. Jednak pojedyncze oznaczenia zostały (2-3), a od szczytu w dół szlak nietknięty – dla mnie wytłumaczenie jest jedno – głupi bezmyślny wandalizm   

Samo zejście do Suchej Beskidzkiej lasem, momentami dość stromo...

Sucha Beskidzka – P.K.P. – koniec wędrówki   

Więcej fotek po kliku w jaszczurkę   

Małe podsumowanie:
- szlak ma długość 56km – na całej długości jest bardzo dobrze oznaczony, często są umieszczone tablice przelotowe dzięki, którym wiadomo dokładnie dokąd zmierzamy i ile czasu należy przeznaczyć na wędrówkę,
- nie jest moim zdaniem zbyt trudny do przejścia, warto trasę rozplanować jednak na trzy dni z dwoma noclegami,
- niektóre jego fragmenty biegną odludnymi terenami i dlatego należy mieć ze sobą zapasy jedzenia,
- w trzech miejscach idziemy nudnym asfaltingiem – na to nie ma rady, najgorszy ten do Porąbki,

W albumikach znajdują się fotki tablic przelotowych, które mogą ułatwić odczytanie „czasówek”   

Opowiadamy o życiu w chałupie, które zwłaszcza zimą wymaga hartu i samozaparcia.
Do najbliższego sklepu w Wielkiej Puszczy jest 45 min leśną ścieżką – zimą bywa gorzej, zwłaszcza jak dosypie śniegiem jak w tym roku.
Jest też historia o chlebowym piecu, który znajduje się w sąsiednim pomieszczeniu – niestety chleba się już nie piecze 
Mój rozmówca wspomina również, że nazwa Trzonka w języku mieszkańców brzmi Czonka i jego zdaniem tak powinna być zapisywana 

W pierwszą niedzielę sierpnia co roku odbywa się tutaj odpust
Czyżbym dzień 7 sierpnia w tym roku miała już zaplanowany?   

Będzie wtedy też pewnie okazja pospacerować Aleją Limbową i wrócić na wspomniany punkt widokowy.

Po kawce śniadanko i jeszcze parę fotek na pamiątkę bo słonko wstało już na dobre i oświetlenie dużo lepsze.

Żegnam się z sympatycznym Gospodarzem i ruszam dalej ku przygodzie i ku Gibasom   

Pogoda nie jest najgorsza, udaje się ucieszyć oczy ładnymi widoczkami.

Jest znowu Żar

Widać Beskidy oj widać   

Mijam Przełęcz Bukowską i zatrzymuję się przy kapliczce na Trzonce – jest przy niej źródełko wody pitnej  – nabieram wody i ruszam dalej w kierunku Przełęczy Kocierskiej 

Idzie się dobrze, droga nie jest zbyt wymagająca  - raz, dwa jestem na Przełęczy Beskid Targanicki,a po potem na Przełęczy Cygańskiej

Krótkie podejście i docieram na Przełęcz Kocierską – będą lodziki i kawka 

Łasuchuję sobie po tych moich przyjemnościach    mlaskam głośno    oblizuję paluszki     a tu niespodzianka – wpada na parking brygada Wilka Ufoka – powitanko – przytulanko 

Są w drodze na Gibasy – autka osobowe zapakowane ludźmi pracy, a łunochod MK taszczy pół tony materiałów na akcję kaplisia 

Gadu-gadu jeszcze jedna kawka i każdy rusza w swoją drogę – ja do Kocierza, a aktywiści na Gibasy – spotkamy się ponownie już u Stacha 

Z Przełęczy Kocierskiej do Kocierza Górnego znowu asfalting        ... na szczęście nie tak długi jak ten do Porąbki

Myk, myk przez piękną łąkę i jestem przy piwniczkach w Kocierzu Górnym

Umieszczone przez MK i Harnasia tablice przy parkingu w Kocierzu są na swoim miejscu, a ja rozpoczynam obok kościoła w Kocierzu Rychwałdzkim podejście na Ścieszków Groń zwany też Łysiną – spotkałam też wersję Ściszków Groń – a która jest prawdziwa?   

Na górze nagroda 

Krótka tym razem wizyta przy skałach Zamczyska i dalej w drogę bo pogoda zaczyna kaprysić, a na Gibasy jeszcze kawał drogi   

Przy Czarnych Działach rest i bliższy kontakt z czarnym dzikusem      – Detektyw spostrzega, że po paruset metrach czarny dzikus odbija w prawo i schodzi.... z mapy wynika, że do Ślemienia – potwierdzają tę wersję Pan Wiesiek z Żoną, którzy właśnie tym szlakiem docierają na Gibasy.

Wśród przelotnych opadów docieram na Gibasowe Siodło – kolejne dla mnie miejsce noclegowe 

Brygada Wilka Ufoka już się rozlokowała przy kaplisi z materiałami 

Oczekując na powrót Stacha odchaszczyła teren wkoło piwniczek – idę to osobiście zobaczyć – teraz można wejść nawet do środka i dokładnie wszystko obejrzeć 

Poznaję osobiście Kompozytora, Mohikaniana, Grzesia – robimy grupową fotkę

A wieczorkiem, co było?

Deszcz był? - Był!!!

Tęcza była? – Była!!!

Ognisko było? – Było!!!

Złota godzina była? – Była!!!

Przed spaniem grzechotam sobie jeszcze puszeczką na aniołkowe datki    naszej CzarownicyzPogodnej – chłopaki śmieją się, że każdy brzęczący  pieniążek należy owinąć w papierek z Mieszkiem I 

W nocy budzi mnie potężna ulewa – ciekawe czym przywitam mnie jutro ranek?       

Więcej fotek po kliku w puszeczkę

Jolu mam pytanie , jak długo( do kąd?) ciągnie sie od Straconki ta "szeroka"droga w lesie, jak "autostrada"szlakiem czerwonym???wiem ,nie wyglada to ciekawie , ale dla mnie jest super pod rower! ,dlatego jestem zainteresowany, bo nigdy nie szedłem tym czerwonym szlakiem!

Harnasiu, nie wiem gdzie ona się zaczyna i gdzie kończy bo szlak idzie nią tylko kawałek (na szczęście) - prawdopodobnie służy do zwózki drewna - mam wrażenie, że ktoś na forum już o niej pisał - jak odszukam tego posta to zaliknkuję 

O chałupce będzie jeszcze troszkę w kolejnym dniu relacji, ja owiec w czasie wędrówki nie widziałam, o innych sprawach porozmawiamy osobiście w czasie jakiegoś "akcyjnego" spotkania