Opcje wyszukiwania (Strona 100 z 123)

Znowu udało się zobaczyć kawałek zimy
Podjechaliśmy do Kozubnika i bezszlakowo ruszyliśmy w kierunku grzbietu z czerwonym szlakiem na Żar. Było mroźno, na dnie doliny termometr w aucie wskazywał -16 stopni. Trochę mgliście. Zastanawiałem się, czy nad tą mgłą są chmury, czy słońce?

Trochę wyżej rozpoczął się spektakl walki słońca z mgłą, jak zwykle widowiskowy. Linie wysokiego napiecia z elektrowni na Żarze dodawały smaczku.

Ponad mgłą pełne słońce. Pierwszy raz takie widoki w tym roku.

Czerwony szlak okazał się bajkową ścieżką pod oszronionymi i obsypanymi śmiegiem gałęziami.

Na Żarze narciarze.

Chmur niestety coraz wiecej, ale i tak ładnie.

Idziemy dalej, w stronę Kiczery.

Z której schodzimy bezszlakowo na Micherdę. W końcu można powiedzieć, że rakiety mam nie tylko dla lansu, przydały się. Strzępek rakiet nie miał, ale też dawał radę.

Z Micherdy poszliśmy grzbietem w kierunku Snozy... tzn. chcieliśmy tak iść. Bezszlakowe trasy są fajne, ale można się zgubić. Przyznam się, że teraz słabo przygotowałem się do drogi powrotnej, gdyż pół roku temu wychodziliśmy tamtędy na Kiczerę i nie było problemów. Jednak w zimie wszystko wygląda inaczej, a poza tym wychodzi się prosto, bo byle w górę, a schodząc można trafić na niewłaściwy grzbiecik i w efekcie zejść na złą stronę góry, co prawie się nam przytrafiło. Na szczęście zorientowałem się w porę i tylko trochę trzeba się było wracać.

Na koniec jeszcze tylko zejscie ze Snozy wprost do zaparkowanego w centrum Kozubnika auta.

Kolejna udana mała zimowa wycieczka

Po ostatnim weekendzie, który znowu spędziłem w domu powziąłem postanowienie, że tylko katastrofa zdoła mnie odwieść od górskiej wycieczki. Katastrofy nie było, chociaż zapowiadane przez cały tydzień niedzielne rozpogodzenia nie nastąpiły.
Ukochana po dosć ciężkiej i nawracajacej grypie początkowo miała zostać w domu, ale wczoraj zdecydowała się jednak mi towarzyszyć. W związku z tym zaplanowałem krótką trasę, która dawała nadzieję, na to, że się nie spocimy za bardzo. Oczywiście chciałem zaliczyć jakiś szlak, gdzie jeszcze nie byłem i trochę drżałem, czy uda się to wszystko pogodzić, wszak zimowe warunki są najtrudniejsze do przewidzenia.

Zaczęliśmy we Wróblowicach. Czarnym szlakiem na Przełecz U Panienki. Już na dole bardzo zimowo. Śniegu nie za wiele, oszronione drzewa, szlak przetarty. Sarenki stoją i patrzą na nas. My na nie. Strzępek ich nie goni, bo one nie uciekają.

Niespiesząc się idziemy w górę.

Drzewa coraz ładniej oszronione.

Dochodzimy do Kapliczki, potem idziemy na Hrobaczą, do Krzyża , wstępujemy do schroniska. Ludzi na szlakach sporo, ale mam wrażenie, że to nie turyści, tylko miejscowi wyszli na spacer.

Następnie cofamy się i idziemy grzbietem w kierunku Gaików...

...napawając się zimową aurą.

Widok na Rogacz i Czupel. W tym momencie przypomina mi się cytat z kultowego filmu "Chłopaki nie płaczą" - parafrazując... słońca nie ma, ale też jest zajebiście

Ostatni grzbietowy widoczek.

Za Gaikami schodzimy bezszlakowo nieprzetartą drogą. Takie drogi zwykle zaskakiwały jakimiś nieoczekiwanymi trudnościami (droga może zniknąć, można się zgubić, mogą być zaspy, coraz bardziej gęste krzaki, powalone drzewa). Tym razem niespodzianką było to, ze żadnych trudności nie było.

Doszliśmy elegancko do nowej idącej w poprzek zboczy "leśnej" drogi, zrobionej prawdopodobnie z unijnych dotacji. Szeroka jak autostrada, długie odcinki, gdzie trzeba było skuć kawał zbocza (jak na zdjęciu), umocnienia nad strumieniami, jednym słowem kawał solidnej roboty - czołgiem można jeździć... tylko czemu w lesie ?

Wróciliśmy do auta wyjątkowo wcześnie, co akurat było fajne. Pierwsza zimowa wycieczka udana