Opcje wyszukiwania (Strona 109 z 113)

Nie wiem czy ktoś wie że największe nagromadzenie krokusów w Beskidzie Małym znajduje się w Targoszowie na kośnych wilgotnych łąkach nad potokiem Targoszówka, w okolicy domów wczasowych. Są tam ich dziesiątki tysięcy i tworzą swoisty fioletowy dywan który można przyrównać do Polany Chochołowskiej

Pierwotna puszcza karpacka to las wyłącznie pochodzenia naturalnego. Taki las cechuje się starodrzewiem podszytym powalomymi kłodami drzew z obfitym występowaniem roślin naczyniowych, mchów i porostów. Pierwotna puszcza karpacka zachowała się najczęściej w rezerwatach ścisłych karpackich parków narodowych. Pierwotnie w lasach Beskidu Małego dominowały buczyny, obecnie dominują lasy iglaste.

Odsłonięcia łupków wierzowskich i łupków grodziskich występują też w Straconce na zachodnich krańcach Beskidu Małego. Wielką rzadkością są tutaj skamieniałości amonitów kredowych. Można je spotkać przy odrobinie szczęścia nad potokiem Straconka oraz nad potokiem spływającym z zachodnich stoków Czupla nad Straconką. Sam kiedyś interesowałem się geologią i próbowałem odnaleźć jakieś skamieliny w Beskidzie Małym, ale bezskutecznie. Tu naprawdę trzeba mieć szczęście. Rozumiem Jura tu jest prosto znaleźć.

Kolejnym gatunkiem chronionego mcha z Beskidu Małego jest bielistka siwa (Leucobryum glaucum). Jest objęta ochroną częściową. Tworzy gęste sinozielone poduchy, najczęściej na ubogim podłożu w lasach iglastych. W Polsce jest to gatunek pospolity, z Beskidu Małego podaje się go jako lokalnie częstego. Fotografia została wykonana w Rzykach-Praciakch na stoku Turonia.

Podam miejsca gdzie zrobiłem zdjęcia podanych wyżej roślin. Do krokusów trzeba dojść z przełęczy między Potrójną koło Leskowca a Leskowcem w dół, w kierunku południowo-wschodnim ku polanie położonej na wysokości około 700 m. Było tam kilkaset zakwitniętych okazów. Do przebiśniegów od schroniska PTTK na Leskowcu w dół na południe ku żródła potoku położonego na wysokości około 800 m. Było tam kilkadziesiąt zakwitniętych okazów. A  żywca gruczołowatego spotkałem w Rzykach-Praciakach nad potokiem na południowo-zachodnim stoku Turonia.

Nena bardzo dobrze. Na pierwszym zdjęciu widłak jałowcowaty, na drugim widłak goździsty, na trzecim mąklik otrębiasty. Choć o porostach bardzo mało wiem, to mam książkę która potwierdza że to ten gatunek. Wszystkie są pod ścisłą ochroną, jednak ten ostatni jest zaliczany nie do roślin lecz do grzybów. Powiem co nieco o tych gatunkach:
Widłak jałowcowaty (Lycopodium annotinum) ma pędy płożące o długości do ponad 1 m, wielokrotnie widlasto rozgałęzione. Liście są mniej więcej prostopadle odstające, długie 5-10 mm, ciemnozielone, ząbkowane. Ostre kłosy pojedynczo na szczytach łodygi. Zarodnikuje od lipca do września. Występuje w cienistych lasach iglastych i mieszanych. Polsce jest to gatunek częsty, w Beskidzie Małym bardzo częsty z liczbą 46 stanowisk (w tym odnalezione niedawno) - fotografia została wykonana na nowym stanowisku pod Przełęczą Kocierską.
Widłak goździsty (Lycopodium clavatum) ma wznoszące się gałązki wyrastające, z płożących się, widlasto rozgałęzionych pędów długości do 1 m. Liście są wzniesione, 3-5 mm długie, jasnozielone, całobrzegie, na szczycie zakończone białym włosem. Kłosy zarodnionośne na rozwidlonych zwykle szypułkach. Zarodnikuje od lipca do września. Występuje w widnych lasach iglastych, na wrzosowiskach. W Polsce jest to gatunek bardzo częsty, w Beskidzie Małym pospolity z liczbą 74 stanowisk. Fotografia została wykonana pod Przełęczą Kocierską.
Mąklik otrębiasty (Pseudevernia furfuracea) ma plechę krzaczkowatą lub listkowato-krzaczkowatą, długości do 10 cm, od jasno- do ciemnoszarej, zwykle z izydiami. Rośnie na korze drzew iglastych, rzadziej liściastych, martwym drewnie, slomianych dachach, wyjątkowo na skałach. W Polsce jest gatunkiem pospolitym. Fotografia została wykonana w Kocierzu Górnym. Porost ten znajdował się na opadniętej gałęzi drzewa iglastego.

Za niedługo w galerii powinny pojawić się moje zdjęcia chronionej flory z Beskidu Małego i nie tylko Co one przedstawiają, niech narazie zostanie to niespodzianką Pozostawiam pole do popisu dla Neny

Czy mam rozumieć, że te rośliny już się pojawiły w Beskidzie Małym. Czy może to obserwacje z wcześniejszych lat.

No wreście mamy tą upragnioną wiosnę i tą kalendarzową która powoli wkracza w Beskid Mały. A za nią zaczną rozkwitać pierwsze zwiastuny wiosny będące pod ochroną. Więc trzeba wziąźć sprzęt fotograficzny i ruszyć w góry w ich poszukiwaniu. Za niedługo mam plany wybrać się w rejony Łamanej Skały, gdyż właśnie tutaj znajduje się największa koncetracja gatunków chronionych, form skalnych, naturalnych lasów itp.

Przepiękne zdjęcie Goryczki trojeściowej w Beskidzie Małym widziałem sporo. I w tym przypadku zaobserwowałem też zejście tej rośliny na niż. Takie stanowisko obserwuje w Kętach Podlesiu

Potrójna jak wiadomo składa się z trzech szczytów, północnego, środkowego i południowego z którego za najwyższy uważa się szczyt południowy o wysokości 883 m. Okazuje się że nie jest on najwyższy. Stając na tym szczycie południowym rzuca się w oczy szczyt środkowy który widać że jest od niego wyższy, po drugie wskazują na to poziomice na mapach turystycznych że ma jakieś 890 m. Więc co to jest efekt, niedopatrzenia i złego pomiaru szczytu ?

Jestem wdzięczny za wszelką pomoc Nenie i Lowellowi.
Kolejnym gatunkiem chronionego mszaka, a konkretnie mcha podawanego z Beskidu Małego jest widłoząb miotlowy (Dicranum scoparium). Jest objęty ochroną częściową. Jest jednym z 40 gatunków mchów podawanych z Beskidu Małego. W Polsce jest gatunkiem pospolitym, a z Beskidu Małgo podaje się go jako dość częstego. Mech ten wygląda jak kępa trawy w miniaturze. Podobnie jak powyżej skosatka zanokcicowata został on znaleziony przypadkowo w luce pomiędzy śniegiem na gruzowisku skalnym w obrębie buczyny karpackiej, pod Bujakowskim Groniem.
Tylko nie wiem dlaczego nie otwiera mi zdjęcia, gdy dokładnie robię według wskazówek Lowella. Może wyskakuje jakiś błąd. Wdzięczny bym był za zamieszczenie tutaj tego zdjęcia.