Opcje wyszukiwania (Strona 11 z 41)

V

Stohowa Przełęcz – Południowy Groń – Stefanowa

Na Przełęczy Stohowej (1230) cisza. W tej niespodziewanej oazie spokoju czas na małe co nieco. Nabieram siły na ostatnie podejście Przede mną jeszcze jeden szczyt - Południowy Groń (1460 m). Idąc zawianą granią rozglądam się wokół - nowe widoki – na Wielką Fatrę, Niżne Tatry. Pięknie prezentuje się wąwóz Tiesňavy.

Z Południowego Gronia roztacza się kolejna szeroka panorama. Po raz pierwszy mogę podziwiać Wielki Krywań.

Na Południowym Groniu narciarze, którzy na szczyt musieli dojść o własnych siłach. A potem ruszają z impetem w stronę Chaty na Groniu (Chata na Grúni, 970 m). Nie mając nart zejście zajęło mi trochę więcej czasu niż narciarzom, którzy cały czas mijali mnie zjeżdżając ze szczytu. Nie było ich zbyt wielu, a warunki do jazdy pogarszały się wraz z wysokością. Idąc wzdłuż stoku narciarskiego trzymałem się brzegów trasy (początkowy fragment zejścia/zjazdu ograniczają łańcuchy). Szlak żółty do przełknięcia idąc w dół – w odwrotnym kierunku czeka nas spore wyzwanie – szedłem latem. Polecam jako szlak zejściowy! Gdzieś w połowie drogi – trochę zmęczony, trochę głodny – postanawiam odpocząć. Rozgościłem się wygodnie na powalonym drzewie – nic mi więcej nie potrzeba

Pogoda zgodnie z zapowiedzią psuje się – nadciągają chmury, za którymi chowa się słońce. Przy schronisku błoto, woda. Trudno je ominąć. Stąd już niedaleko - niebieskim szlakiem - do Stefanowej. Po drodze ostatnie spojrzenia na Stoha, Wielkiego Rozsutca. By nie zgubić szlaku trzeba uważać na powalone drzewa, zniszczoną drogę.

Przed wejściem do wsi szlak biegnie w pobliżu rzeki – mogę zmyć grubą warstwę błota z butów, ochraniaczy. Na parkingu jestem o 15.30. Opłata za samochód – 2 euro. I sympatyczne pytanie od kasjerki: jak było? Cóż można było innego powiedzieć WSPANIALE!
Powrót. Już w Terchowej zaczyna kropić deszcz … Prognoza pogody sprawdziła się w 100% - wszystko jak w zegarku.

W góry Małej Fatry wrócę wiosną – zieloną i kwiecistą …

… i podziękowania dla wszystkich, którzy wcześniej opisywali swoje wędrówki po Małej Fatrze na naszym forum. Pomogło mi kiedyś po raz pierwszy wybrać się w te piękne góry!

IV

Przełęcz Medziholie – Stoh – Stohowa Przełęcz

Postój – miejsce w „cieniu” drzewa z wywianym śniegiem. Tym razem nieco dłużej, bo czas na śniadanie. Smakuje wybornie.

Zastanawiam się jakie będą warunki na szlaku na Stoha? Jednak szybko okazuje się, że jest dobrze. Fragmenty trasy w lesie pokonuję z łatwością - ktoś przede mną tu szedł zostawiając wyraźne ślady. Idę jak po stopniach aż po górną granicę lasu, na nagie stoki Stoha. Dalej trzeba radzić sobie samemu - wszystko zawiane.

Każdy krok, to odkrywany na nowo krajobraz z niemal nieograniczonym widokiem. Żmudna wspinaczka w takich warunkach staje się czystą przyjemnością – mimo wzmagającego się wiatru. Oczywiście najbliższy szczyt, który widać jak na dłoni to Wielki Rozsutec z poszarpanymi skałami, z kilkoma żlebami, ze skalnymi półkami. Wypatruję grupy turystów, których zobaczyłem wcześniej na przełęczy. Idą gęsiego na płacie śniegu, a potem znikają mi z oczu za skalnymi załomami.

Krajobrazy stają się coraz piękniejsze. Na samym szczycie (1607 m) wiatr staje się tak silny, że trzeba uważać by nie stracić równowagi. Trudno się oddycha. Nie ma możliwości by się gdziekolwiek skryć. Nie ma warunków by zostać tu dłużej!

Schodzę drogą oznaczoną tyczkami. Niepotrzebne są raki, choć pierwszych (!) tego dnia turystów, których mijam używają ich. Może pod górę łatwiej w rakach? Ogarnia mnie na krótko – znane chyba każdemu - uczucie ulgi, na widok wspinających się mozolnie w górę, że ja już mam to za sobą … Ale przecież czeka mnie jeszcze wejście na Południowy Groń ... Idąc w dół mijam Chrbat Stohu (1320 m) skąd żółtym szlakiem można pójść w kierunku Przełęczy Medziholie, ale nie w warunkach zimowych. Na Południowy Groń według szlakowskazu mam 0:45 h. Zajmie mi to trochę więcej czasu

cdn.

Ja polubiłem ją od pierwszego spojrzenia

III

Przełęcz Medziholie – Przełęcz Osnice – Osnica (powrót)

Krótki postój na przełęczy. Warunki przerastają moje oczekiwania. Chmury coraz szybciej znikają i aby jak najlepiej skorzystać z warunków muszę wyjść na Osnicę. Dobre warunki to również możliwość zrobienia ciekawych zdjęć Od przełęczy Osnice (1150 m), krótka wspinaczka przez łąkę pokrytą śniegiem, później lasem i znów jestem na otwartej przestrzeni. Tyczki pozwalają zachować właściwą drogę. Wejście na Osnicę niebieskim szlakiem nie sprawia problemów, nawet gdy nikt nie szedł przede mną. Aż do szczytu Osnicy towarzyszyły mi niezapomniane widoki. We wszystkie strony.

Szczyt jest łatwo dostępny, nie wymaga większego wysiłku (1363 m). Można z niego podziwiać dwa „giganty” jednocześnie – Stoha i Wielkiego Rozsutca. Ale nie tylko. Widoki są cudowne - Tatry, Wielki Chocz, Magura Orawska, Niżne Tatry, Wielka Fatra, w oddali Beskid Żywiecki. Dla mnie to był przedsmak tego, co zobaczę ze Stoha!

Schodząc dostrzegam grupę ludzi na przełęczy. Dokąd pójdą? Wybrali Wielkiego Rozsutca!

Wracam własnymi śladami. W partii szczytowej właściwie już ich nie widziałem, wszystko zawiało.

II

Stefanowa – Przełęcz Medziholie

Wczesna pobudka. Wyjazd 5.15. Do Stefanowej mam ok. 120 km. Najpierw wygodna droga w kierunku Węgierskiej Górki i Zwardonia, mniej wygodna do Czadcy i dalej przez Starą Bystrzycę do celu. Po dłużącej się jeździe wreszcie jestem na miejscu - duży parking w Stefanowej, tuż przed wsią (dalej zakaz wjazdu). Trzeci samochód. Jednym słowem – pusto. Mam wrażenie jakby wszyscy jeszcze wygrzewali się w łózkach … Ale to przecież niedziela. Cisza, nie słychać żadnych ptaków.

Zatem samotnie rozpoczynam „wspinaczkę” na przełęcz Medziholie (1185 m). Według szlakowskazu 1:35 h. Droga przez las nie należy do „atrakcyjnych”. Po drodze nadzieję na lepszą pogodę podtrzymywało raz po raz słońce, które przebijało się przez grube chmury. Czy sprawdzi się prognoza? Trochę z niedowierzaniem spoglądałem w niebo.

Na przełęcz docieram wcześnie. Nie ma żywego ducha. Ale ktoś przede mną jednak szedł – ślady dwóch osób. Przełęcz przykryta grubą warstwą zawianego śniegu i ostrzeżenie dla wybierających się trasą w górę – teren zagrożony lawinami. Na horyzoncie widać coraz więcej błękitnego nieba, słońce śmielej przebija się przez chmury. Powoli wyłaniają się skały Wielkiego Rozsutca. Kiedy odkryje się cały?

Jeśli ktoś chciałby wiedzieć co było dalej, to proszę o zachętę do dalszego pisania

I zrobiło się egzotycznie

nena przy okazji Twojego pytania przypomniałem sobie konkurs ogłoszony kilka lat temu (!) przez Dariusz Tlałka

Nagrody dotąd nie odebrałem   Czy to jest jeszcze aktualne? Czy uległo przedawnieniu

Osobliwości naprawdę były/są wspaniałe!

http://www.beskidmaly.pl/pun/topic455.html

Prawie się zgadza Z samego szczytu Jałowca raczej trudno jest zrobić zdjęcie na północ - polana szczytowa jest zwrócona na południe.

Dokładnie Surzynówka, a nawet ok. 20 metrów wyżej z wieży widokowej Wieża jest dobrze widoczna z okolic.
To był mój krótki przystanek w drodze na Police. Widok na cztery strony świata

177 - sprocket73
140,5 - kisiel
60,5 - jolanta
56 - Cyberniok
51 - Gustek
47,5 - nena
43,5 - baca,
35,5 - MF
26,5 - Darek Tlałka
26,5 - Eugeniusz Kępiński
22 - darkheush
19,5 - MK
19,0 - Tomrod
18,5 - łysy z łysiny
18 - tomkos
17,5 - rufi, Bisqp
12,5 - harnaś wołoski
12 - Karo
11,5 - 740715
10 - bcFan
9 - mały pikuś
7- teksanski,
6,5 - Miluś, lowell79, Klimek, Staszek
5,5 - Skorpion
5 - Macieks
4,5 - marekk500
4 - kruwad
3,5 - jardo
2,5 - wizjoner
2 - cwiartka11
1,5 - kris_61
1 - Inga, Paweł, piotr, jasiomateuszek
0,5 - Janusz

No to udało się przynajmniej pół punkcika zdobyć

Udanej wycieczki

Na mapie wydawnictwa Compass parking o którym pisałem nie jest zaznaczony. W rzeczywistości jest - tak jak piszesz - obok remizy strażackiej (po lewej stronie drogi jadąc od Skawicy; w budynku jest również sklep). Stamtąd do szlaku niebieskiego trzeba trochę podejść drogą. Przy drodze znajdziemy szlakowskaz ...