Opcje wyszukiwania (Strona 111 z 222)

yardo też tam chcę !   Przepiękne dzikie krajobrazy !    Roślinność, którą sfociłeś to oczywiście roślinność tundrowa. Rośliny te rosną też u nas. Są objęte ochroną.

To jest najprawdopodobniej wierzba lapońska

A to piękny chrobotek reniferowy (porost) - przysmak reniferów z brzozą karłowatą

Czekam na dalsze Twoje relacje i zdjęcia !

Rany kris_61 jaka scena ! Ty szczęściarzu – uchwycić coś takiego ! Rewelacja ! Gratuluję zdjęć . Te Twoje rodzinne okolice – bardzo ładne !

Mati – poszukiwaczu motywów – witaj w naszym gronie !

Kolejnym miejscem na Podlasiu, które odwiedziliśmy była – Grabarka.

„Kraj płaski, równy jak stół, przestronny; oczy lecą niby ptaki, w cały ogromny świat, lecą daleko i radośnie, aż za przemglone, niebieskawe krańce nieba. Zboża zielonem morzem pokryły ziemię, jak okiem dosięgnąć, wiatr pieszczotliwie przegarnia płowe, cicho szumiące zagony, a nad niemi tu i ówdzie bielą się ściany domów, śpiewają skowronki, kołyszą się samotnie drzewa i błyskają kopuły cerkiewek.(…) Po wzgórzach piaszczystych i nagich leżą cmentarze, zasadzone gąszczem olbrzymich krzyżów, pochylonych na wszystkie strony, jakby w niemym wołaniu ku wsiom i domom.”
                                                                                                                               /Władysław Reymont/                                                               
Opis Reymonta pięknie oddaje klimat tamtych stron, ale żeby jeszcze bardziej go poczuć wstawiam zwiastun dokumentalnego filmu „Cząstka Podlasia” kręconego metodą time-lapse. Warto obejrzeć. Czekam aż powstanie cały.

Grabarka to Jasna Góra polskiego prawosławia. O miejscu tym krąży legenda wg której w 1710 r. w czasie panującej na Podlasiu zarazy, mieszkańcowi miejscowości Siemiatycze zostało objawione, że może uratować swoje życie, udając się do uroczyska Sumieńszczyzna w pobliżu Świętej Góry Grabarki. Latem 1710 r. zebrało się w tym miejscu ok. 10 tys. ludzi, którzy rzeczywiście zostali ocaleni od zarazy. W podzięce wznieśli na wzgórzu drewnianą kaplicę. Z czasem miejsce to stało się ośrodkiem kultu religijnego i celem pielgrzymek wyznawców prawosławia. W późniejszym czasie na miejscu kaplicy stanęła cerkiew, którą otoczył las krzyży przynoszonych i stawianych tu przez pielgrzymów.

Krzyże robię piorunujące wrażenie. Są tam zarówno bardzo małe krzyżyki, jak i duże drewniane krzyże. Niektóre są bardzo stare, pochylone. Człowiekowi odwiedzającemu to miejsce wydaje się jakby stąpał po wielkim cmentarzysku. Ale to nie cmentarz, tylko krzyże wota, z intencjami.

Cerkiew przetrwała wojny, a spłonęła z rąk podpalacza w 1990 r. Postawiono na jej miejscu nową, murowaną, ale oszalowano ją drewnem, by jak najbardziej przypominała tą pierwotną.

W cerkwi nie można robić zdjęć, dlatego zostawiam linka do wirtualnego zwiedzania tego miejsca, gdzie wnętrze można zobaczyć. Trafiliśmy na sprzątające mniszki, które z niesamowitą dokładnością, można rzec nawet pietyzmem wykonywały swoją pracę. Przygotowywały zapewne świątynię na zbliżającą się uroczystość.

Pątnicy pielgrzymują do Grabarki w Dniu Spasa – 19 sierpnia, żeby uroczyście obchodzić Święto Przemienienia Pańskiego, nazywane niekiedy Spasa Izbawnika, a potocznie po prostu Spasem.
Swoje kroki kierują najpierw ku cudownemu źródełku. Woda w źródle ma ponoć właściwości uzdrawiające. Specjalnie na tą okazję mają uszyte płócienne chusteczki, którymi obmywają chore miejsca. Chusteczki te potem zostawiają na brzegu strumyka, a sami na kolanach, niosąc ze sobą krzyże wotywne, po stromych kamiennych schodach udają się na samo wzgórze, gdzie stoi cerkiew p.w. Przemienienia Pańskiego.

kamienne schody i cudowne źródełko (na dole)

Osobiście zupełnie inaczej sobie to miejsce zawsze wyobrażałam. Krzyże mnie z początku nieco przeraziły, ale tak naprawdę jest to ciche, skromne miejsce, przepełnione swego rodzaju bardzo głęboką wiarą tamtejszego prostego ludu. Podobno niezwykły mistyczny klimat Grabarki czuje się najlepiej podczas pielgrzymek i uroczystości. Na Grabarce znajduje się również utworzony w 1947 r. monaster żeński Świętych Marty i Marii, jeden z trzech w Polsce.

                                                                                                                                                    c.d.n.

Piotr czekamy na dłuższą relację i myślę, że nie jedną ! .

Jolu urlop w Makowskim udany i bardzo aktywnie spędzony ! Szczególnie te rowery i koniki ! Kapliczka na )( pod Koskową Górą przypomina trochę "niskobeskidzkie" klimaty .

kris_61 piękna fota ropuszki !

Janów Podlaski

"Nad zachodem słońca płyniemy koło słynnych i rozległych pastwisk janowskich, na lewym brzegu Bugu położonych. Przedstawiają one piękny i dość niezwykły krajobraz. Ze wzgórz prawego wybrzeża widzisz tam, za płową wstęgą rzeki, rozległe błonia i łąki ocienione tu i ówdzie gajami olszowymi, wśród których pasą się swobodnie tabuny różnomaścistych źrebców i klaczy ze stada rządowego w Janowie. Gdyby nie długie szopy na siano, po szerokich błoniach tu ówdzie rozrzucone, to nie widząc ani pól uprawnych, ani domostw ludzkich, mógłbyś sądzić, że to obraz dziewiczej przyrody z czasów dawnych… "
                                                                                                                                         /Zygmunt Gloger/

    Z Kostomłotów chęć zobaczenia właśnie tych „różnomaścistych źrebców i klaczy” przywiodła nas do Janowa Podlaskiego.   Mimo ciekawych zabytków miejscowość ta słynie w Polsce i na świecie ze słynnej stadniny koni czystej krwi arabskiej oraz pół krwi angloarabskiej. Stadnina mieści się w oddalonej o 2 km od centrum Janowa malowniczej nadbużańskiej miejscowości – Wygoda. W Janowie latem organizowane są plenery malarskie i fotograficzne, podczas których artyści uwieczniają piękno koni na tle malowniczych krajobrazów.

Urządziliśmy tu sobie małą, ups ...  „samowolkę”  . Spacerując alejkami na terenie stadniny zauważyliśmy pasące się na pastwisku konie. Podeszliśmy do nich, zrobiliśmy kilka zdjęć pięknym arabom. Potem nam się dostało od stajennych , ale warto było zaryzykować, żeby zobaczyć z bliska takie konie. Do zwierząt, pomimo, że na pastwiskach jest „elektryczny pasterz” nie wolno podchodzić obcym. Koniki jednak wcale nie były nami jakoś szczególnie zainteresowane, za to my przeciwnie .

W Janowie Podlaskim mieszkają dwa najpiękniejsze konie świata – klacz Pianissima i ogier Kahil Al Shaqab . Podobno w czasie naszych odwiedzin na jednym z pastwisk była Pianissima . Tylko którym ... ? ech ...

klacz Pianissima i ogier Kahil Al Shaqab – czyż to nie jest cud natury ?

Źródło: http://stadnina-serena.blogspot.com/p/nasze-konie.html

W dniach 16 – 19 sierpnia w Janowie Podlaskim odbywają się Dni Konia Arabskiego. Co roku w tych dniach ze wszystkich zakątków świata do Janowa Podlaskiego zjeżdżają hodowcy i miłośnicy polskich koni czystej krwi arabskiej. Konie arabskie czystej krwi są jedyną rasą hodowaną w Polsce, która odnosi sukcesy w pokazach, zawodach i wyścigach. Nasza hodowla znajduje się w ścisłej światowej czołówce. Na aukcjach polskie konie osiągają astronomiczne ceny. Ale nie ma się co dziwić - są naprawdę cudem natury .

                                                                                                                                                         c.d.n.

markku500 skoro po pojedynku oglądałeś tak piękny wschód słońca (ehm... a wyglada jak zachód , tak czy owak oba jednakowo piękne ) to znaczy, że krzyżak poległ ! Dobrze, że wrzuciłeś pocztówkę, bo myślałam, że temat pocztówkowy również poległ ... . A czy na jakąś dłuższą relację z urlopu nad morzem i resztę pięknych zdjęć możemy liczyć … ?

Hej luzik, co się dzieje ? Przyczepiliście się do tego Niskiego, a to takie piękne pasmo górskie. Zdjęcia zgłaszamy na forumowego maila beskidmaly@gmail.com do 11 sierpnia 2013. W tej kwestii się nic nie zmienia. Ja już jakąś propozycję w skrzynce widziałam (bez ironii). Jeśli będzie trzeba wybierać spośród 2 czy 3 pozycji, to wybierzemy. Info poszło też na FB. Może ktoś spoza Forum będzie mieć ochotę coś wrzucić. Skąd w Was tyle pesymizmu ? Wakacje są ! Słońce świeci ! Nie kończy się czegoś w połowie. Myślę, że dobrniemy z kalendarzem do końca. 

Jak coś już nie idzie zgodnie z tym co założyliśmy, pojawiają się problemy, to już jest do doopy ?. Wg mnie – niekoniecznie! Najłatwiej jest wszystko skrytykować i porzucić. Jeśli mnie się coś nie podoba to nie znaczy, że jest do doopy i że ma wszystkim się nie podobać - to też trzeba wziąć pod uwagę ….

Aniu rozważaliśmy również wszystkie propozycje Forumowiczów odnośnie tematyki. Nikt nie podjął tu samodzielnie zdania co do tematu kalendarza 2014.

Mam kalendarz forumowy i chciałabym go również mieć na kolejny rok ! Bardzo go sobie cenię, gdyż jakby nie było – jest to NASZ WSPÓLNIE STWORZONY kalendarz. Mamy 409 userów. Może wezmą sobie do serca te słowa, poszperają  w swoich fotograficznych archiwach i prześlą nam swoje zdjęcia . Wierzę w nich !

Darku z całym szacunkiem do Ciebie, zanim napiszesz coś takiego przeczytaj proszę posty 1-14 w temacie „Kalendarz 2014 – propozycja” w dziale „Dla adminów”.

Zanim Was poniesie i napiszecie coś pod wpływem negatywnych emocji – zastanówcie się czy warto psuć atmosferę pretensjami wyssanymi z palca … ?

Bardzo miło i pomyślałam, że fajnie to zebrać w całość . Trochę po roku uleciało, zwłaszcza faktów historycznych, ale od czego są książki i net . Liczę, że też coś od siebie dodasz mohikaninie . Część Twoich zdjęć też tu wykorzystuję, o czym będę informować po skończeniu tematu.

Jabłeczna

Leży na lewym brzegu Bugu, przy granicy z Białorusią. W malowniczym miejscu, wśród drzew, nadbużańskich starorzeczy i łąk stoi duży męski prawosławny klasztor – ostoja prawosławia na Podlasiu – drugi po Grabarce ośrodek kultu religijnego polskiego prawosławia. Jego początki na tych ziemiach sięgają XV w. Do dzisiaj bowiem zachowała się w klasztorze Ewangelia z 1498 r., wykonana specjalnie dla tego klasztoru.

W bogatym ikonostasie jest kilka ikon z XVIII w. Najcenniejsza jest słynąca łaskami XV wieczna ikona św. Onufrego oraz cudowna ikona Bogurodzicy w srebrnej sukience – Orędowniczki i Wspomożycielki ludu Podlasia.

Fragment ikonostasu

Ikona św. Onufrego (z lewej) i cudowna ikona Bogurodzicy (z prawej)
 

Założenie klasztoru wiąże się z legendą, wg której wzniesiono go w miejscu, gdzie zatrzymała się płynąca Bugiem ikona świętego Onufrego. Uznano to za znak szczególnego błogosławieństwa i postawiono klasztor pod jego wezwaniem.
Św. Onufry  był pustelnikiem żyjącym w VI w. w Egipcie. Przez 60 lat przebywał w odosobnieniu na pustyni. Pożywienie dostarczali mu aniołowie, a gdy zmarł, dzikie zwierzęta pogrzebały go i strzegły jego grobu. Często przedstawia się go z długą, aż do ziemi, brodą. Jest orędownikiem w sprawach wyboru małżonka i posiadania potomstwa.

Na dziedziniec cerkiewny prowadzi brama – dzwonnica. Oprócz cerkwi znajduje się tu też cmentarz oraz duży drewniany dom w stylu rosyjskim z początków XX w.

Mnisi z Jabłecznej pomimo silnych nacisków przez wieki walczyli o swoje wyznanie, nie przystępując do unii brzeskiej. Obecnie podlegają diecezji prawosławnej w Warszawie. W XIX w. w Królestwie Polskim klasztor zaczął pełnić rolę ośrodka krzewienia prawosławia na Podlasiu i ziemi chełmskiej. Władze carskie wykorzystywały go nawracania unitów i katolików do prawosławia, co w konsekwencji miało doprowadzić do ich rusyfikacji. W 1915 r. zakonnicy wraz z całą ludnością prawosławną Podlasia zostali ewakuowani w gąb Rosji przez cofające się pod naporem Niemców wojsko rosyjskie. Gdy wrócili do Jabłecznej zastali zupełnie zniszczony klasztor. Polskie władze skonfiskowały ziemie należące do monasteru, szkołę i cerkiew zamieniając ją na kościół katolicki. Pomimo tego klasztor w szybkim czasie odbudowano, chociaż wyznawców prawosławia po I wojnie światowej było już coraz mniej. W okresie międzywojennym mnisi prowadzili działalność charytatywną i edukacyjną wśród podlaskiej ludności prawosławnej. Cały czas byli poddawani akcji rewindykacyjnej władz polskich, mającej na celu katolicyzację i polonizację prawosławnych mieszkańców Nadbuża. Polegała ona m.in. na burzeniu cerkwi i innych obiektów religijnych. Doprowadziło to w ciągu lat do różnego typu antagonizmów i narastania wrogości pomiędzy katolikami i prawosławnymi.

Wielkie zniszczenia klasztorowi przyniosła również II woja światowa. Niemcy skonfiskowali budynki klasztorne i urządzili sobie w nich strażnicę graniczną, zdewastowali cerkiew, zniszczyli przedmioty kultu religijnego, zakonnicy musieli opuścić to miejsce. W 1942 r. spłonął sam klasztor, a wraz z nim cenna biblioteka i archiwum. Odbudowa zniszczeń trwała przez wiele lat.

Niektóre malowidła na ścianach cerkwi Niemcy zachowali podobno dlatego, że miały znak swastyki.

(z prawej) Kaplica p.w. Zaśnięcia NPM – jeden z obiektów przyklasztornych
   

Po II wojnie światowej, podczas m.in. wysiedleń Ukraińców, klasztor znowu stał się niewygodny dla nowych władz, mimo tego zdołał się na Podlasiu utrzymać. Obok żeńskiego zgromadzenia w Grabarce był jedynym męskim klasztorem prawosławnym w Polsce. Obecnie w Polsce mamy 6  klasztorów prawosławnych (3 męskie i 3 żeńskie). Dzisiaj monaster w Jabłecznej jest miejscem ekumenicznych spotkań młodzieży, która odwiedza kolejno Kostomłoty (parafia neounicka), Kodeń i Jabłeczną.

Największa uroczystość w Jabłecznej obchodzona jest 25 czerwca, w święto patrona św. Onufrego. Odbywa się tam wtedy uroczysty odpust połączony z pielgrzymką. Przybywają wtedy pielgrzymi z okolicznych parafii prawosławnych ale również z całego kraju niosąc krzyże i święte ikony.

Cały zespół klasztorny został niedawno odrestaurowany m.in. ze środków UE. Na dziedzińcu urządzono piękny ogród kwiatowy.

Zespół klasztorny można zwiedzać. Nas oprowadził po cerkwi jeden z duchownych. Bardzo ciekawie i długo opowiadał nam burzliwą historię klasztoru i mnichów. W dni powszednie nie ma tu praktycznie żadnych turystów, jak ktoś ma szczęście spotka spacerującego mnicha. Jest cicho, słychać tylko szum okolicznych starych drzew, idealne miejsce do medytowania i ucieczki od zgiełku . Warto się zatrzymać i zwiedzić to miejsce.
                                                                                                                                             
                                                                                                                             c.d.n. -> CZĘŚĆ DRUGA