Opcje wyszukiwania (Strona 114 z 223)

tak jest  !  czekamy na foty kisiel !

Ja dzisiaj naliczyłam kilka quadów zjeżdżających z Gronia, albo z Leskowca

to jest buk zwyczajny odmiana czerwonolistna

No powiem szczerze, że podczas rozmowy telefonicznej, aż tak źle to nie wyglądało … , a tu co ja widzę: kąpiące się qnie, psy autostopowicze … , a jak zobaczyłam Cię w tej scenerii ...

to wybacz, dostałam napadu śmiechu ! Tyś chyba naprawdę pobłądził ! . Ale wszystko rozumiem, sama bym Boga prosiła, żeby się w takiej sytuacji ten wredny szlak odnalazł i przepraszała za pomstowanie !
Nie narzekaj jednak, bo ślicznie dzisiaj było i Twoje fotki to oddają . Sama zahaczyłam, co prawda tylko przejazdem, o Łysinę, bo żal było w domu siedzieć.   Roślinki Ci podpisałam.
A tak swoją drogą, to mógłbyś też powiedzieć, że się gdzieś wybierasz.

maurycy świetny pomysł ! Forumowego grzybobrania to chyba tu jeszcze nie mieliśmy ! Nawet jeśliby z jakiś powodów, chociażby urlopowych, sierpniowy termin nie wypalił, zawsze można zrobić jesienny wypad na grzyby .

Dołączam linka do albumu, w którym są też focie Joli . kisiel to czekamy teraz na Twoje piękne zdjęcia ze wschodu !

Właściwie Darek Tlałka w telegraficznym skrócie przedstawił już relację z naszej środowej wycieczki . Ja spróbuje ją  "odrobinkę" rozwinąć i uzupełnić  .

Wcześnie rano, ok. 5.15 wsiadam do podjeżdżającej pod mój dom „Mikrusi” i mamy ¾ naszego składu. Pędzimy szybko na Basie po ostatnie ogniwo dzisiejszego wycieczkowego łańcucha - Stacha . W pełnym składzie ruszamy do Oravskiej Polhory, a dokładnie pod Chatę Slaná Voda. Po drodze przebiegające koziołki i świnki morskie … ale nic nas już nie powinno w tym kraju dziwić ! . Na miejsce docieramy ok. 7.15 , czekamy do 7.30 na ew. współtowarzyszy, którzy … szkoda … nie pojawili się. Ruszamy więc żółtym szlakiem do Królowej. .

Dzień zapowiada się piękny, góra pokazuje się nam w lekkich woalach, czyli w pełnej krasie   .

Pełni optymizmu robimy foto wyjściowe i w górę !

Szlak żółty to rzeczywiście bardzo ciekawa trasa. Nie tylko pod względem krajobrazowym, ale również przyrodniczym. Jak się łatwo domyślić, zarówno Darek, jak i ja, opóźnialiśmy bardzo tempo marszu przez ciągłe focenie to tego, to owego … . Na szczęście reszta naszej ekipy to bardzo wyrozumiali ludzie. , za co im w tym miejscu bardzo dziękuję. W ostateczności doprowadzali nas do porządku gwizdkiem. !

Teraz można podziwiać w reglu dolnym pięknie kwitnącą wierzbówkę kiprzycę, roślinę, która tworzy przepiękne górskie kompozycje.

W pełni kwitnienia jest też rdest wężownik i dzwonek wąskolistny, których chyba będzie za dużo w moim albumie - zakochałam się w nich i nic na to nie poradzę .

Żałuję tylko, że powyżej 1000 m n.p.m. wierzbówka była w fazie pączkowej. Z rdestem wyglądałaby wśród zieleni przecudnie.

Oprócz roślinek na szlaku nie brakowało owadów i innej zwierzyny. Joli udało się wypatrzyć pięknego, trochę ospałego padalca , który pozwolił się wziąć do ręki .

Nawet ślimak schował rogi – ranek był w lesie odrobinę chłodny, dlatego zwierzyna powoli budziła się do życia .

pomrów błękitny (Bielzia coerulans)

Ciekawe, czy jakby Jola pokazała mu pyszny sernik, którym częstowała nas na szlaku, wystawiłby swoje różki . Na pewno tak !

foto: Jolanta

Teraz wrócę do krajobrazów . Nie spodziewałam się, że zobaczę z tego szlaku tak dużo  . Co prawda do pełni szczęścia brakowało mi Tatr, ale to co zobaczyłam w dużej części zaspokoiło potrzeby mojej duszy ... .

a jeśli nie, to sama sobie je uzupełniałam … .

Na żółtym szlaku zatrzymać się można w dwóch drewnianych, bardzo solidnych szałasach. Często przy tych obiektach jest źródełko i miejsce na ognisko. Spokojnie można tu przeczekać burzę, a nawet przenocować.

"Spacerowym" tempem dotarliśmy na szczyt ok. godz. 13.00 . Strona polska przywitała nas potwornie zimnym wiatrem i mgłą . Trzeba było szybko ubierać kurtki, ponieważ temperatura odczuwalna zbliżała się do zera ... .

Trwało to ok. 20 min., potem na niebie się przejaśniło i przyjemnie ciepło zrobiło się już na całym Diablaku . Po raz kolejny sprawdza się powiedzenie – że „kobieta zmienną jest”.  

Na szczycie troszkę zabawiliśmy , po czym wpadło nam do głowy, żeby schodzić z powrotem do Slanej Vody szlakiem zielonym, a następnie, już na Słowacji, niebieskim. Cóż, musi być ktoś, kto szlak przetestuje ! Nich będzie, że to my ! . No więc ... – do piętra kosodrzewiny szlak bardzo ciekawy i malowniczy. Trafiliśmy tu na ruiny schroniska (Schutzhaus auf der Babiagura) pod Głodną Wodą (źródełko).

Darek Tlałka, jak to Darek znalazł w tych ruinach ciekawą paproć – kurczę zapomniałam jak się nazywa – liczę więc na jego pomoc.

Schodząc w dół, w kosodrzewinie natrafiliśmy jeszcze na krzyż upamiętniający tragedię Rodziny Frysiów na Babiej Górze. Na samym szczycie Jawornicy w Beskidzie Małym stoi o wiele większy, metalowy ufundowany na pamiątkę śmierci 4 narciarzy z andrychowskiego Klubu Beskid, zmarłych właśnie na Babiej Górze 14 lutego 1935 r. Dzisiaj na stoku Babiej Góry, w miejscu, gdzie zginęli, stoi na pamiątkę w kosodrzewinie nieco mniejszy. 

I to by było na tyle atrakcji. Piętro regla górnego i dolnego to las, las i jeszcze raz las tj. prawie 4 godziny lasu …  Próbowaliśmy w tym lesie mimo wszystko się czegoś doszukać . Był więc skrzyp olbrzymi, rozpucz lepiężnikowiec i zaraza , znalazłam nawet pięknego borowika .

skrzyp olbrzymi – jeden z dwóch gatunków skrzypów objętych w Polsce ochroną i zaraza żółta pasożyt m.in. lepiężników, roślina pasożytnicza objęta całkowitą ochroną.

rozpucz lepiężnikowiec - największy przedstawiciel rodziny ryjkowcowatych występujący w Polsce

Szlak ten jest niesamowicie długi i monotonny … . Nie polecamy go, broń Boże, jako szlaku startowego na Babią Górę !. Gdy naszym oczom ukazała się łąka z krowami, którą mijaliśmy na początku naszej trasy, skakaliśmy z radości. Był to bowiem znak, że niedługo będzie w końcu parking i nasze autko !

Po zawinięciu na parking obowiązkowo obeszliśmy jeszcze Chatę Slaná Voda, gdzie prócz stada mieszanej zwierzyny: świnki wietnamskie, kozy, owce, muflony i Bóg wie, co jeszcze , nie dopatrzyliśmy się nic bardziej interesującego, wsiedliśmy do naszej „Mikrusi” i ruszyliśmy do domu .

Bardzo dziękuję moim Współtowarzyszom wędrówki za przepiękną, pełną estetycznych wrażeń środę . Pełny albumik ze zdjęciami pokażę, jak się z nimi uporam.  .

1  -
2  -

To może nie Janku, ale na łupkach wierzowskich na pewno by nam wyszedł mini-canyoning !

Piękna wycieczka jardo . Koziczek też Wam zazdroszczę . Ja na razie miałam szczęście tylko do jednej  . Tak dużego stada jeszcze nigdy nie widziałam . Czekam na relację z Krywania !

Włodawa

Zrobiła na mnie wrażenie miasta zapuszczonego i jakby zapomnianego. Dotarliśmy do niej już na koniec dnia, przy zachodzącym słońcu ok. godz. 20.00. Przywitały nas prawie puste ulice i sypiące się tynki na starych kamienicach. Gdzieniegdzie na ławeczkach siedzieli menele z piwem. Miasto leży tuż przy granicy z Białorusią nad Bugiem i Włodawką. To podlaski tygiel kulturowy, dlatego nazywana jest często miastem trzech kultur: polskiej, żydowskiej i ruskiej i w związku z tym również trzech religii: katolicyzmu, judaizmu i prawosławia.

wiele takich kamieniczek jest w mieście

jeden z drewnianych domów z końca XIX w.

   Do II wojny światowej żyli tu obok siebie Polacy, Żydzi, Białorusini i Ukraińcy. W XVIII w. prężnie rozwijał się tu handel. W ciągu roku odbywały się w mieście 4 duże jarmarki, trwające nawet dwa tygodnie. Handlowali głównie Żydzi, sprzedając bydło, konie i owce sprowadzane głównie z Wołynia i Ukrainy kupcom z Krakowa, Poznania, ale też Wiednia czy Berlina. W czasie II wojny światowej, w 1943 r., Niemcy wymordowali ludność żydowską m.in.w niedalekim Sobiborze, zaś Białorusinów i Ukraińców wysiedlili.

    Dzisiaj co roku odbywa się we Włodawie Festiwal Trzech Kultur, który przypomina o tym, że niegdyś żyli tu ludzie mówiący różnymi językami i wyznający różne religie.

Zespół popauliński - najcenniejszy zabytek w mieście : późnobarokowy Kościół p.w. św. Ludwika z XVIII w, wg projektu czołowego architekta doby późnego baroku w Polsce  - Włocha Pawła Fontany. Do kościoła przylega budynek klasztoru paulinów.

Barokowa synagoga ufundowana w 1764 r. przez Czartoryskich. W czasie II wojny światowej Niemcy urządzili sobie w niej magazyn wojskowy. Jest to jedna z nielicznych bożnic z tego czasu w naszym kraju, zachowana w tak dobrym stanie. Budowlę przykrywa charakterystyczny łamany polski dach.

Prawosławna Cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, wybudowana w stylu bizantyjsko-rosyjskim z elementami klasycystycznymi.

W czasie festiwalu we włodawskich świątyniach odbywają się koncerty chórów cerkiewnych, wieczorki poetyckie z udziałem polskich aktorów, a także przedstawienia, w których główną rolę odgrywa humor żydowski.

Miasto ma ciekawy późnobarokowy układ urbanistyczny z końca XVIII w. z prostymi drogami wylotowymi wybiegającymi promieniście z jego centrum.

      W Rynku stoi budynek zwany „Czworobokiem”, który nie wiem jakim cudem przeoczyliśmy , może dlatego, że spieszyliśmy się już na kolację i nocleg  . Wstawiam więc nie swoją fotkę, bo warto go zobaczyć . Jest to budowla na planie kwadratu z dziedzińcem w środku, z dwiema bramami wjazdowymi na osi wschód - zachód. Należała niegdyś do włodawskich rajców, kupców i rzemieślników. To na tym dziedzińcu odbywały się kiedyś m.in. opisywane powyżej jarmarki. Jest to zabytek unikatowy, prawdopodobnie jedyny tego rodzaju w Polsce.

fot. Joanna Pyka   

    Pomimo smutnego wrażenia jakie na pierwszy rzut oka robi Włodawa, dużo się tu dzieje i warto zajrzeć do niej podczas podróży na wschód naszego kraju. Zapewne trzeba by zwiedzić jeszcze przedstawione tu przeze mnie obiekty w środku. Późnym wieczorem było to już niemożliwe, zatem pozostaje mi odwiedzić to miasto kiedyś ponownie. .