Opcje wyszukiwania (Strona 117 z 210)

W czwartek minie kolejna rocznica od drugiej pod względem liczby ofiar katastrofy drogowej w historii Polski.

Zdjęcie autobusu pochodzi z "Kroniki", fot. Bogdan Ziarko

„15 listopada 1978 roku, w odstępie kilkunastu minut, dwa autobusy PKS wpadły w poślizg, po czym runęły z wysokości 18 metrów z mostu w Wilczym Jarze, wprost do Jeziora Żywieckiego.
Śmierć poniosło wówczas 30 osób: 27 górników z kopalni "Brzeszcze", wdowa po zmarłym dwa tygodnie wcześniej górniku oraz dwóch kierowców. Dziewięć osób udało się uratować.

Do wypadku doszło nad ranem, tuż po godzinie 4.50 gdy prowadzący autosana H9 Józef Adamek wjechał na most nad Wilczym Jarem i stracił panowanie nad kierownicą na śliskiej nawierzchni. Nic nie mogło uratować pojazdu przed przebiciem bariery zabezpieczającej i runięciem w przepaść.

Kierowca autobusu, który przejeżdżał tą samą trasą kilka minut później, zauważył wyłamaną barierkę i zatrzymał pojazd. Pasażerowie zorientowali się, że doszło do katastrofy. Część podróżujących zeszła do Wilczego Jaru, by udzielić pomocy ocalałym z wypadku.

W tym czasie kierowca pojechał sprowadzić pomoc, a pozostali zaczęli ostrzegać prowadzących przejeżdżające samochody przed niebezpieczeństwem. Niektórzy stawali na poboczu przed feralnym mostem. Wśród tych, którzy się nie zatrzymali, był kierowca żywieckiego PKS Bolesław Zoń. Prowadzony przezeń autobus wpadł w poślizg i wpadł do Wilczego Jaru, dokładnie w tym samym miejscu, gdzie kilkanaście minut wcześniej autosan prowadzony przez Józefa Adamka.”

źródło:solidarnoscgornicza.org.pl

Zdjęcie autobusu pochodzi z "Kroniki", fot. Bogdan Ziarko

„(…) Do dziś nie jest jasne, co było jej przyczyną. Wiadomo, że była gołoledź, ale czy do wypadku doszło po prostu z tego powodu?

Kierowcy, którzy zginęli w katastrofie, jeździli ponoć w gorszych warunkach i wychodzili cało.

Według nieoficjalnej informacji do tragedii w istotnym stopniu przyczyniła się milicyjna „Nyska”, która stała w poprzek drogi i zmusiła jadących w ciemności kierowców autobusów do gwałtownego hamowania. Czasy były takie, że milicja... po prostu miała rację. W każdym razie tak uważała prokuratura.

Winą za spowodowanie wypadku obciążono kierowców, którzy rzekomo nie dostosowali prędkości do panujących warunków drogowych. Jak było naprawdę, chyba nie sposób dociec. O tragedii, do której doszło rankiem 15 listopada 1978 r., przypomina umieszczona na moście nad Wilczym Jarem tablica, na której wyryto imiona i nazwiska wszystkich trzydziestu ofiar katastrofy.”

źródło:wpg.alleycat.pl

Ciekawy artykuł autorstwa p. Ewa Pawlusiak o wydarzeniach z tego dnia (s.1,6,7) można przeczytać w Odgłosach Brzeszczy 2008 TUTAJ

W niedzielę jadąc do Targoszowa zatrzymałam się przy Wilczym Jarze
Kilka fotek z tego miejsca.

Więcej TUTAJ

Zgodnie z sugestią zakładam nowy temat i przeniosę tutaj posty 

Łysina – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Łękawica.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bielskiego.

Pierwsze wzmianki o górze Łysinie pochodzą z XV wieku. W 1474 r. hrabia Piotr Komorowski herbu Korczak, wyrzucony z Węgier przez króla Matiasza, z całą rodziną został przyjęty przez polskiego króla Kazimierza i obdarowany państwem Żywieckim, Ślemieńskim, Suskim i Łodygowickim. W skład państwa Żywieckiego wchodziła wieś Łękawica. W państwie Ślemieńskim "była góra Łysina, na której są dziury albo lochy szerokie i głębokie, między wielkimi skałami, które skryte są i dojść ich nie można" (wg. Dziejopisu Żywieckiego Andrzeja Komoneckiego).

Pierwsze chałupy na górze Łysina pojawiły się w XVI w., m.in. niejakiego Beraka. 29.05.1709 r. przed Bożym Ciałem, organista rychwałdzki Stefan Standerski, odkrył na górze Łysinie pokłady srebrnego kruszca. W 1757 r. Hieronim Wielopolski nadał aktem na własność grunt wielkości równej 250 morgom dziadkom Michała Rachwała, który do 1919 r. był wójtem w Łysinie.

W 1841 r. w Łysinie jest już 20 domów. Mieszkańcy zajmują się uprawą zboża, ziemniaków, lnu, wydobyciem kamienia, obróbką drewna, hodowlą krów, wołów i owiec. Wyrabiają lniane płótna na obrusy, ręczniki, pościel i worki. Z kamienia budują kapliczki,krzyże przydrożne, studnie, fundamenty, pogródki,tworzą słupy do płotów, płyty chodnikowe, nadproża. Doraźnie wypalają cegłę na własne potrzeby. Tkają delikatne płótna na koszule, stroje, szaty liturgiczne.

W 1840 r. wybudowano na półrolku Rachwały kapliczkę z figurą św. Jana Nepomucena. W 1863 r. na półrolku Karcmisko powstała kamienna figura "U Pana Boga". Następną kapliczkę z kamienia wybudowano na półrolku Gugów w 1860 r. Do dziś na terenie wsi znajduje się 12 kapliczek i figur religijnych.

Po II wojnie światowej w Łysinie powstała szkoła podstawowa, której stopień organizacyjny był różny w określonych latach, uzależniony od liczby uczniów, decyzji władz gminnych i oświatowych. W 1979 r. szkoła zaprzestała działalności w związku z przeznaczeniem budynku na kuratoryjny ośrodek wypoczynkowy.

Staraniem mieszkańców nauka w szkole została przywrócona od września 1981 r. jako filii publicznej szkoły podstawowej w Okrajniku. Z końcem sierpnia 1999 r. ze względu na koszty oraz spadek demograficzny szkoła w Łysinie została ostatecznie zlikwidowana.

W 1960 r. powstaje w Łysinie Ochotnicza Straż Pożarna. Po zawaleniu się strażnicy w 1979 r. z powodu obfitych opadów śniegu, w 1980 r. przystąpiono do budowy nowego budynku OSP.

W 1961 r. zostało założone Koło Gospodyń Wiejskich w Łysinie.

W 1975 r. podjęto decyzję o likwidacji gminy Łękawica, tworząc gminę Gilowice-Ślemień, do której została włączona m.in. wieś Łysina. Dzięki staraniom lokalnej ludności w 1991 r. reaktywowano gminę Łękawicę, w skład której weszło 5 sołectw: Łysina, Łękawica, Okrajnik, Kocierz Moszczanicki, Kocierz Rychwałdzki.

Ostatnie lata to znaczący rozwój miejscowości poprzez telefonizację, poprawienie stanu dróg, umożliwienie budownictwa rekreacyjno-letniskowego. W czerwcu 2008 r. otworzono Izbę Regionalną w Łysinie. źródło: Wikipedia