Opcje wyszukiwania (Strona 120 z 122)

Psy są wspaniałe, ale sprawy torowania nie rozwiązują, prznajmniej takie małe jak moje. Kobieta torująca tym bardziej... chyba żeby taka Justyna Kowaczyk, ona to by nawet sanie pod górę pociągnęła

Nena, jak widzisz szybko nadrobiłem zaległości. A ak Twój Beskid Śląski ?

Pojechaliśmy z początkiem października do Ustrzyk Górnych na tydzień, aby delektować się Polską Złotą Bieszczadzką Jesienią. Pierwszego dnia cały czas padał deszcz, a dugiego zaczęło walić śniegiem i to konkretnie. Właśnie drugiego dnia, kiedy zaczęliśmy iść na Wielką Rawkę, pdążył za nami pies, który wyglądał na jakiegoś miejscowego. Próbowałem go na początku odgonić, żeby się nie wlókł po lesie, ale nie posłuchał. Uparcie szedł za nami. I doszedł, aż na sam szczyt Wielkiej Rawki, gdzie strasznie wiało.

Wróciliśmy na kwatery, pies szedł cały czas z nami. Kiedy weszliśmy do domu położył się na wycieraczce pod drzwiami i zwinął w kłębek. Po paru godzinach poszliśmy do knajpy. Pies za nami. Został pod knajpą. Ponieważ ruch był spory robiliśmy zakłady, czy przyczepi się do kogoś innego, czy jak wyjdziemy, to będzie na nas czekał. Okazało się że czekał, wrócił z nami na kwaterę i znów zwinął się w kłębek na wycieraczce. Zapytaliśmy gospodarzy, co to za pies? Odpowiedzieli, że kręci się po wsi od lata, musieli jacyś turyści zostawić, ale idzie zima, to go pewnie wilki zjedzą. Ukochanej zrobiło się smutno i poszła zobaczyć, czy dalej leży na wycieraczce. Leżał i był cały przysypany śniegiem, który cały czas padał, a wiatr tworzył na psie zaspę. Wytłumaczyłem Ukochanej, że moja mama ma już 4 psy i nie można jej obarczyć piątym, a do bloków nie ma sensu go brać, bo cóż on będzie robił cały czas w pustym mieszkaniu. Życie jest okrutne i mówi się trudno. Ukochana przemyślała sprawę i jak już leżeliśmy w łóżku powiedziała, że pies będzie z nią mieszkał w bloku, a jak mi się nie podoba, to mogę się wyprowadzić. Dodatkowo natychmiast mam iść po niego i przemycić go do pokoju, aby się ogrzał. Cóż było robić, Ukochanej trzeba się słuchać.

Następnego dnia poszliśmy na Caryńską. Pies z nami. Śniegu było ponad metr... złota jesień. Caryńskiej nie zdobyliśmy, chociaż bardzo się staralśmy... za dużo śniegu, wiatr. Doszlśmy może z 200-300 metrów od szczytu. Strzępkowi wiatr nawiał śniegu na oczy, tak że nic nie widział - to właśnie z tego momentu jest to dramatyczne pierwsze zdjęcie. Ale wystarczyło mu oczyścić oczy i dawał radę dalej
Po powrocie z Caryńskiej okazało się, że w Ustrzykach nie ma prądu, wody (bo pompa wodna jest na prąd) i ogrzewania. Następnego dnia zrobiliśmy ewakuację, w obawie, że ciągłe opady śniegu unieruchomią nas tutaj do wiosny.
Strzępek został wpakowany do auta i pojechał do swojego nowego domu:

Okazało się, że nie miałem racji. Pies w blokach jakoś wytrzymuje. Jest grzeczny, nie rozrabia jak jestesmy w pracy, nie sprawia żadnych problemów (no poza okresami kiedy linieje - wtedy jest 2x dziennie odkurzanie). Wyprowadzać go 3x dziennie na sikanie to przyjemny obowiązek. Właściwie dzięki Strzępkowi zacząłem regularnie biegać w okresie wiosenno-letnim, bo mam motywację, aby go rozruszać (i siebie też). Dobrze, że wtedy Ukochana postawiła na swoim

Ten zielony szlak jest moim ulubionym zimowym, jak chcę powalczyć ze śniegiem. Przeważnie nie jest przeterty.
Już dwa razy znalazłem się na nim w takich ekstrenalnych warunkach (lata: 2005, 2009) i musiałem być naprawdę dzielny:

a tu filmik z torowania:
http://www.youtube.com/watch?v=Mry6VX-P … e=youtu.be

Lodospad na Grocie jeszcze większy niż na zdjęciach Ferdynansa. Rewelacja!
Aż mi się wierzyć nie chce, że są tacy, którym chciało się przynieść tam raki, żeby niszczyć ten cud natury.

Wstyd się przyznać, ale nigdy nie byłem w zimie przy Grocie Komonieckiego

hmm... jak to mówią - nocny Marek
ciekawa odmiana - nocna zimowa wycieczka

Zgodnie z obietnicą relacja na picasa.
Zdjęcia mi się podobają - mam nadzieję, że Wam również

Spotkanie wyglądało tak:
Powyżej Hali Boraczej szukałem czarnego szlaku łącznikowego do żółtego. Drzewa wycięte. Pełno śladów narciarzy, skuterów. Idziemy w mniej więcej dobrym kierunku, ale przydałoby się jakieś potwierdzenie. Widzę, że od góry prostopadle do naszej ścieżki dochodzi dwóch gości. Pytam się więc czy tam jest czarny szlak. Na to Teksanski podaje mi swą prawicę i pyta czy będę jaskółki robił
Zamieniliśmy parę słów. Poszliśmy razem parę metrów. Czarny szlak się znalazł szybko, ale Teksanski z Towarzyszem się zgubili... tzn. pognali przodem, a ja zostałem parę zdjęć zrobić i tyle ich widzieliśmy

Tak w ogóle było to moje pierwsze spotkanie kogokolwiek z forum górskiego... a na forach udzielam się rok czasu. Na FBM najkrócej.

Spokojnie - fotki będą
Na razie aparat się powoli ogrzewa, w końcu schłodziłem go do -15 stopni przez całodniowe noszenie na szyi.
Jeżeli okaże się, że udało mi się uchwycić jak bardzo pięknie tam było, to chyba zrobię fotorelację na picasa

Zaczynam się martwić o Teksańskiego. Mam nadzieję, że nie utknął gdzieś pod Romanką - nie było przedeptane.

Tak, będziemy z dwoma psami, więc na pewno poznacie. Spotkanie powinno wypaść w okolicach Rysianki. Obiecaj, że się ujawnisz
Myślę, że zaczniemy wędrówkę ok 9:00 chociaż jakby to tylko ode mnie zależało, to wolałbym wcześniej. Zobaczę o której uda mi się zwlec Ukochaną z łoża.

Druga połowa zdjęć z tego albumu (12 sztuk) jest właśnie z tej trasy, idąc w stronę, w którą Wy jutro planujecie.
https://picasaweb.google.com/sprocket19 … yZima2008#

Z Żabnicy chcecie iśc czarnym szlakiem ? To chyba na Słowiankę, a nie Słomiankę.
Auto można zostawić tam gdzie ten szlak przecina drogę. Jest tam jakaś zatoczka w okolicy.
Prawdę mówiąc też tam się jutro pojawię. Tylko my mamy plan iść w kierunku Boraczej i potem na Rysiankę. Jak warunki pozwolą to wracać przez Romankę i Słowiankę, a jak nie to zielonym z Rysianki w dół. Robiłem dokładnie takie kółko w zimie już 2 razy. Piękna trasa i bardzo widokowa. Wszystko zależy od warunków śniegowych i tego czy ktoś to przedeptał.
Powodzenia i do zobaczenia na szlaku

3 limby (w tym największa z wszystkich) znajdują się w miejscu oznaczonym tabliczką szczytową z Emalkentu. Jak tam staniesz to nie sposób ich nie zauważyć. Trzeba tylko uważać, żeby nie pomylić z miejscem położonym kilkadziesiąt metrów na zachód, gdzie jest szczytowy betonowy słupek. Ogólnie Bukowski Groń jest dość płaski więc trudno powiedzieć które miejsce jest wyżej.