Opcje wyszukiwania (Strona 13 z 122)

Przy sobocie wybrałem się do Goleszowa, żeby poeksplorować tamtejszą okolicę.
Zacząłem od zbiornika Ton - okazał się on obiektem typowo wędkarskim, więc w lecie marne szanse na kąpiel.

Następnie poszedłem w las, który intensywnie zielenił się od dołu.

Kwiatki występowały masowo - można powiedzieć apogeum.

Niby było pełne słońce, ale widoczność fatalna - pył z nad Sahary nas odwiedził.

Wąwóz Ajsznyt.

Podpuściłem Tobiego, że nie wyjdzie na górę. Podjął wyzwanie.

Po chwili dawał z siebie wszystko na bardzo wysokich półeczkach. Nie rozumiem czemu ten pies tak lubi ryzyko... ale jakoś skurkowaniec wyszedł na samą górę i podpuścił mnie, że ja nie dam rady.

Różne głupie rzeczy robiłem w życiu, ale ta była jedną z głupszych. Bardzo krucha skała. Na dodatek wychodziłem z aparatem na szyi co znacznie ograniczało możliwości, ale dzięki temu mogłem zrobić zdjęcie, jak gdzieś tam byłem już dość wysoko.

Co ciekawe Tobi wyszedł, ale nie dał się już podpuścić, żeby zejść tą samą drogą. Ja też się nie dałem podpuścić. A tu zdjęcie z przeciwległej ścianki na tą którą zdobywaliśmy. Nasza droga jest dokładnie pośrodku (za drzewkiem).

Dalej poszliśmy sobie bezszlakowo na Wyrchgórę.

Okolica bardzo ciekawa na eksplorowanie. Wiele kamiennych ścian.

Modrzewie kwitną.

Saharyjski pył tworzy bardzo dziwne efekty. Niezbyt odległa Mała Czantoria jest ledwie widoczna. Ale nie ona była na dzisiaj celem. Plan na dalszą część wycieczki był taki, żeby poeksplorować te małe pagórki na Pogórzu Cieszyńskim, które są omijane przez wszelkie szlaki. Miałem ich kilka do zdobycia.

Najpierw idę sobie zielonym dnem dolinki w kierunku Cisownicy. Jest pięknie.

Apogeum Kaczeńców.

Pierwszy pagórek - Machowa.

Drugi pagórek - Goruszka.

Trzeci pagórek - bez nazwy, za to z ciekawymi skałkami. Z daleka, z góry nie wiedziałem co to jest. Idealnie równa powierzchnia, pod kątem 45 stopni. Wyglądało to jak coś sztucznego, jakby maty ogrodnicze. Musiałem to zbadać, a zejść tam o dziwo było bardzo trudno.

W końcu jakoś udało się podejść od boku. Tylko Tobi był w stanie po tym chodzić tak po prostu. Lita skała łupkowa.

A z tej skały wyrasta coś jakby kosówka, a to przecież niemożliwe.

No nic, idziemy dalej. Duże obszary łąkowe. Postanawiam wrócić tu przy dobrej przejrzystości powietrza, może jesienią, jak będą kolorki, jakieś białe obłoczki. Fajne kadry można upolować.

Czwarty pagórek - Kowalok. Już pod Małą Czantorią.

Na piątym pagórku (Cis), jest nawet kiosk ruchu.

Towaru w środku niewiele, wszystko wykupione. Jedynie jakieś niemieckie pornosy na VHS jeszcze się ostały. Musiały być naprawdę marne.

Zdegustowany tym znaleziskiem, oraz jakimiś chmurami, których miało nie być a były oraz tym, że jakoś późno się zrobiło podjąłem decyzję o powrocie.
W okolicach Jasieniowej znowu zrobiło się słonecznie i odkryłem opuszczoną skocznię narciarską.

Postanowiliśmy ją z Tobim zdobyć, wychodząc po zeskoku, który był pokryty starym igielitem. Igielit ze swej natury ma być śliski. Pewnie jakby był wilgotny to nie byłoby szans, a po suchym byłe przednia zabawa.

Następnie postanowiliśmy zdobyć rozbieg, również idąc po nim od dołu.

Tu zabawa była jeszcze lepsza. Byłem pewny, że Tobi przechodząc przez tory zleci na sam dół - nie zleciał.

Następnie odkryłem obok kolejną skocznię, tyle że 2x większą. Była opuszczona z pewnością dużo dawniej. Zeskok zarósł drzewami, a rozbieg był na metalowej podwyższonej konstrukcji, na wysokościu koron drzew.

Początkowe schodki były wycięte, żeby nikt się po tym nie wspinał. No ale ja i tak wylazłem. Tobi został na dole i dobrze. A ja miałem pełne gacie, bo wszystko sprawiało wrażenie jakby miało się zaraz zwalić. W takich miejscach mam lęk wysokości.

Przeżyłem. Można wracać do domu.
Jeszcze tylko wiosenne kolorki, udające jesienne kolorki, dla Dobromiła.

Taka to była wycieczka

Zgodnie z forumową modą wybrałem się na Podhale. Chodzi oczywiście o krokusy i o widoczki na Tatry. Niestety ten rok nie jest najlepszy dla krokusów. Różne zjawiska pogodowe meczą te delikatne kwiatki. Jadąc na miejsce początkowo żałowałem, że nie poczekałem na cieplejsze dni, ale na miejscu zdałem sobie sprawę, że zamarzniętych krokusów jeszcze nie widziałem na Żywo.

Słońce operuje z pełna siłą, więc śnieg topi się szybko.

Wystartowałem w Nowem Bystrem. Bocznym grzbietem wędruję w kierunku Gubałówki. Pojawiają się Tatry, pojawiają się widoki.

Wszystko jeszcze takie lekko zamglone, parujące.

Kozi Wierch, Kościelec i maszt na Gubałówce.

A u mnie śnieg znika w oczach. Wędruję przez łąki na przełaj.

Atakują mnie stada miejscowych psów, wysyłam Tobiego na negocjacje.

Jest pięknie. Widok na północ, w oddali Gorce z Turbaczem.

Po wyjściu na Gruszków Wierch odsłaniają się Tatry Zachodnie. Salatyn i Brestowa błyszczą w słońcu.

Jest też sporo krokusów, ale brakuje im świeżości...

Na szczęście można znaleźć miejsca, gdzie mają się ciut lepiej, jak zwykle najlepsze krokusy są w Słodyczkach

Te są całkiem świeże

Żałuję, że nie mam porządnego obiektywu makro, mógłbym zrobić jeszcze lepsze zbliżenie krokusowych genitalitów.

Jest i Tobi w krokusach.

Ależ wymyślna bacówka pod Butorowym Wierchem.

Nad Tatrami więcej chmur.

Idę na Gubałówkę. Widok raczej przykry. Po obu stronach drogi rząd budek z badziewiem. Szczelnie zasłaniają widoki na góry. Większość zamknięta.

Niestety niektóre otwarte.

W centrum Gubałówki pustki - kolejka nie jeździ.

Miejsce do zdjęć z wielkimi owcami. Nie chciały ode mnie pieniędzy.

Koszysta.

Idę dalej w kierunku Zębu - najwyżej położonej miejscowości w Polsce.
Szykowny domek.

Jakby był mój, to z jednego okna miałbym dokładnie taki widok.

A z drugiego taki...

Na koniec dnia niebo zasnuło się rzadkimi chmurkami. A przede mną do pokonania takie garbki, bo nie chcę iść asfaltem głównym grzbietem. Wydaje się prosto i przyjemnie.

Ale w dole jest taka dolinka, w sam raz dla koneserów

A potem następny garbek z bezkresną łąką.

Widoki na Tatry wciąż mi towarzyszą.

Kolejna dolinka i kolejne chaszczowanko.

Zachodzik za Magurą Orawską.

Taka to była wycieczka - widokowa, krokusowa

W niedzielę ponownie wyruszyliśmy na szlak. Auto zostawiliśmy w Rabce-Zaryte przy kościele pod Luboniem Wielkim, jednak wyruszyliśmy zupełnie w przeciwna stronę.
Pogoda piękna, choć wiaterek lodowaty i bardzo mokro.

Najpierw wyszliśmy sobie na wieżę widokową na Królewskiej Górze, która teraz nazywa się Polaczkówka. Fajna jest ta wieża, szczególnie ostatnia kondygnacja, której tu na zdjęciu nie widać.

Następnie przemieszczaliśmy się trochę po szlakach, a trochę na przełaj, po bezleśnych pagórkach, w stronę Maciejowej w Gorcach.

Widok na naszą trasę wstecz. Bardzo przyjemny odcinek.

Cały dzień był pod znakiem błotka. Kiedy wkroczyliśmy na GSB wyglądało to tak.

Przy schronisku na Maciejowej.

Fajne dalekie widoki na Beskid Wyspowy: Luboń Wielki, Szczebel, Lubomir.

Monstrualna Babia.

Idziemy dalej GSB na Stare Wierchy.

Nienarodzone żabki.

Są i krokusy, ale takie zmarzniete.

Ładniejsze sztuki też można było znaleźć.

Następnie rozpoczynamy powrót w stronę auta. Żółtym szlakiem do Olszówki. Po drodze przyjemne gorczańskie panoramy.

Wysoko położone przysiółki.

Porzucamy szlaki i idziemy przez Szumiącą. Ostatnie duże podejście daje w kość.

Sama Szumiąca nie ma w sobie nic ciekawego, ale na zejściu widoki milutkie. Po lewej w dole Grzebień, autko stoi za nim.

Pewną niespodzianką był krótki odcinek leśny - błotkowe apogeum.

Na koniec fantastyczny bezszlakowy odcinek łąkowy na Grzebień

Widok wstecz.

Luboń Wielki.

Pod sam koniec znalazłem jeszcze jesienne kolorki dla Dobromiła

Oraz cmentarz dla Adriana

Bardzo udana wycieczka. Pogoda wytrzymała cały dzień, a prognozy wcale nie były aż tak optymistyczne. Dobrze, że nie odpuściłem wyjazdu, kiedy w sobotę przed snem zobaczyłem zaledwie 4 godziny nasłonecznienie dla Rabki, to był chyba błąd AI

Po sobotnich skałkowaniach Ukochana zapragnęła odpocząć, a ja byłem gotów gdzieś pojechać, ale dobrze byłoby jakby choć częściowo dopisała pogoda. A prognozy na niedzielę, były niesamowite. Jeszcze w piątek rano w pewnych rejonach (np. na Tule) zapowiadali 7h słońca. W piątek wieczór wycofali się ze wszystkiego i wszędzie miało być pełne zachmurzenie. W sobotę wieczór po powrocie z wycieczki sprawdziłem, że jednak jakieś słońce miało być 3-4h. Gdzieś w Beskidzie Śląskim/Małym. Natomiast jak wstałem rano w niedzielę, to słońca było zaledwie 1-2h. Uznałem więc, że jadę w Mały, trochę pochodzę i wrócę na obiad na 16:00. W planach było wielokrotne szczytowanie.

Zacząłem na Przełęczy Kocierskiej, a pierwszą górą była Wielka Bukowa. Pogoda zaskoczyła pozytywnie.

Kwiatki wciąż cieszą - Żywiec Gruczołowaty

Kolejna góra Mała Bukowa. Pogoda cud miód.

Idę na Złotą Górkę bezszlakowym grzbietem. Widok na Kiczerę. Od południa ciągną chmurki, ale lekkie.

Następnie Porębski Groń - kiedyś całkowicie zalesiony, teraz całkowicie widokowy.

Schodzę szlakiem żółtym do Wielkiej Puszczy.

Następnie bezszlakowo grzbietem na Kiczerę.

Znany i lubiany widok z Kiczery. Jest już po słoneczku, ale i tak długo wytrzymało.

Następnie szlak stara się ominąć wszelkie szczyty, jakby człowiek idąc w góry oczekiwał, że się ma nie zmęczyć. Idę więc bezszlakowo, w jesiennej kolorystyce (dla Dobromiła) na Cisową Grapę.

Następnie mordercze podejście w zimowych warunkach na Wielką Cisową Grapę, którą też szlak omija.

Na koniec tego szaleństwa już spokojnie szlakiem przez Kocierz wracam do auta.

W domu sobie sprawdziłem, że ta krótka wycieczka była dość intensywna, ponad 1000 metrów podejść. Jakby trzymać się szlaków i zrobić to samo kółko unikając dodatkowych szczytowań, to byłoby 400 metrów mniej. Ktoś te szlaki źle powytyczał

Pora na poznanie nowych terenów. Pasmo Podhalańskie. Kiedyś była to część Beskidu Żywieckiego. Teraz są to dumny samodzielny Beskid Orawsko-Podhalański. W sumie nieważne.

Zaczynamy w Rabie Wyżnej szlakiem żółtym. Szybko opuszczamy zabudowania.

I wychodzimy na wielkie łąki.

Odcinki leśne to dużo buczyny. Tu piękne kolorki dla Dobromiła.

Po zimie obudziły się jako pierwsze mchy.

Widok na Policę.

Bukowińskie Wierch.

Iglasty las poz Żeleźnicą.

Teraz idziemy szlakiem niebieskim w kierunku wschodnim.

Są trudne momenty, np. mostek na szlaku. Tobi nie dał rady przejść.

Idziemy na Trubacz.

Pojawiają się widoki na Tatry, ale takie chmurzaste.

A tu widok na Turbacz z okolic Trubacza.

Pora na dłuższy odcinek pozaszlakowy. Schodzimy do Sieniawy.

Piękny dziki odcinek pozaszlakowy dla koneserów.

A co to?

To cywilizacja - nowa i stara zakopianka.

Następnie znowu idziemy szlakiem - żółtym do Raby Wyżnej.

A dzień się kończy...

Widok na Luboń Wielki w porze zachodu.

Nowe tereny zostały zapoznane. Pogoda dopisała, trasa była dobrze zaplanowana. Jedyne czego zabrakło to krokusy

Zagadka była dość łatwa dla osób, które spotkały się w tą sobotę
Choć śnieg mógł zmylić

260 - sprocket73
204 - kisiel
115,5 - nena
97,5 – Cyberniok
93,5 - Gustek
78,5 - jolanta
65 - Eugeniusz Kępiński
52 - MF
43,5 - baca
31,5 - Darek Tlałka
22 - darkheush
19,5 - MK, łysy z łysiny
19 - Tomrod, tomkos, Karo
17,5 - rufi, Bisqp, pbsk
12,5 - harnaś wołoski, mały pikuś
11,5 - 740715
10 - bcFan
8,5 - Staszek
7 - cwiartka11 , teksanski
6,5 - Miluś, lowell79, Klimek
5,5 - Skorpion
5 - Macieks
4,5 - marekk500
4 - kruwad,
3,5 - jardo
3 - Jiff
2,5 - wizjoner, kris_61,Janusz
2 - kanton

Przy jakim szlaku jest ta kapliczka. Gdzie ten szlak prowadzi ?

Padł pomysł, żeby zrobić spotkanie starej gwardii forum Beskidu Małego. Frekwencja nie dopisała, ale za to spotkanie było w elitarnym gronie.

Szybko przeszliśmy do konkretów...

Potem spacerek na Potrójną.

Po drodze nie nudziliśmy się.

I tak oto dotarliśmy na miejsce. wyszło nawet słoneczko.

Kisiel na ognisko przytargał wielkie drzewo.

Staszek fachowo rozpalił.

Można było sobie posiedzieć, upiec kiełbaski. Pozaczepiać turystki.

Babia zawsze robi wrażenie.

Przenieśliśmy się jeszcze do chatki, gdzie było pełno młodzieży.

Posiedzieliśmy aż zaczęło się ściemniać.

I wróciliśmy do samochodów.

Podziwiając krwawy zachód.

Taka to była wycieczka
Fajnie było się spotkać

Relacja dobiegła końca.
Wiem jak to jest przypominać sobie stary wyjazd, odświeżać wspomnienia. Fajna sprawa
Każdy kawałek świata jest unikalny. Z powodu zmiennej pogody Azory nie stały się turystycznym rajem, choć są pełne atrakcji. Unikalna przyroda, ciekawa historia, na pewno raj dla botaników

16 luty to w zasadzie powinien być środek zimy. A trafił się dzień w pełni wiosenny.
Jadę do Lasu - tak nazywa się miejscowość u podnóża Beskidu Małego.
Poranne mgiełki i przymrozek robią nastrój.

Mgiełek nie ma dużo, szybko też robi się coraz cieplej. Od początku idę tylko w lekkim polarku.

Chwilę później jest już tylko pełne słońce i tak przez cały dzień.

Wchodzę do wąwozu potoku Dusica.

Taki był plan, żeby sobie przejść tym wąwozem. Fajna sprawa.

Wodospad Dusiołek.

Napieramy dalej w górę wąwozem.

Grota Komonieckiego.

Następnie wciąż w górę na grzbiet. W zacienionych miejscach widać resztki śniegu. Trochę to dziwne, żeby na tej wysokości praktycznie cały śnieg zniknął tak szybko.

Ba górze cieplutko i bezwietrznie. Widok na Potrójną.

Szlak w stronę Leskowca.

Na szczycie sporo ludzi. Można leżeć/siedzieć na suchej trawie i się opalać, sielanka. Nie żartuję, trochę mi spiekło czachę.

Schodzę do Targoszowa.

Bociany już przyleciały i mają młode

Przeszukuje łąki, żeby ustanowić nowy rekord odnalezienia pierwszych krokusów. Jednak nie znajduję żadnego. Jestem trochę rozczarowany. Co prawda jadąc na wycieczkę przeczuwałem, że jeszcze za wcześnie, ale na samej wycieczce było tak wiosennie, że pojawiło się sporo nadziei. No nic, trudno

Powrót do Lasu był po nienanych terenach.

Ostatnie spojrzenie na słońce.

A potem jeszcze kawałek lasem, gdzie przeczuwałem, że się zgubię, ale jakoś tak wyszło, że się nie zgubiłem
Wycieczka bardzo wiosenna. Ciekawe czy jeszcze wróci zima. W sumie, to mogłaby już nie wracać