Opcje wyszukiwania (Strona 135 z 222)

Nie ma jak dobrze rozpocząć sezon zimowy i mnie z Jolą się to wczoraj udało, z czego jesteśmy obie bardzo zadowolone . Sobota zapowiadała się bardzo ładna, ale też bardzo mroźna, o czym przekonałyśmy się rankiem patrząc na termometr za oknem. U mnie -11, u Joli -17. Najważniejsze jednak, że samochód odpalił . Mkniemy więc bladym świtem co sił na Zazadnią, co nam się prawie udaje i ok. 10:00 po obfitym drugim śniadanku wychodzimy z samochodu na ….. o rety ! -21 stopni … . Tyle bowiem wynosiła temperatura tego dnia rankiem  w Zakopanem. W zamian dostajemy zerową prędkość wiatru i przetarty idealnie szlak, więc nie ma mowy o jakimkolwiek marudzeniu .

Nie pomagają rękawiczki, dłonie marzną w sekundzie, trzeba na nie dmuchać, chuchać i masować. Naszą wycieczkę zaczynamy w Dolinie Filipka. Pierwszym naszym celem są Wiktorówki z Sanktuarium Matki Bożej Jaworzyńskiej Królowej Tatr, gdzie postanawiamy na chwilę się zatrzymać i ogrzać u Dominikanów.

Tuż przed Wiktorówkami wydaje nam się, że mróz nieco zelżał i jak się później okazuje, tego dnia rzeczywiście mamy do czynienie z dosyć dużą inwersją . Na Wiktorówkach bowiem jest -12 stopni. Zdecydowanie daje się to odczuć. Zwiedzamy drewniany kościółek, po czym wraz z kotem gospodarzem, w którym od pierwszego wejrzenia zakochała się Jola, zresztą, ze wzajemnością , udajemy się na gorącą herbatę do braciszków.

Na figlach i zabawach z przesympatycznym zwierzakiem oraz ogrzewaniu spędzamy dobre pół godziny, po czym ruszamy w kierunku Rusinowej Polany.
A Rusinowa tego dnia w świeżym śnieżnym puchu wyglądała przecudnie. Nie oszczędziła nam też pięknych widoków . Wprawdzie słońce nie wyjrzało tego dnia zupełnie zza chmur, ale bladą poświatą spowiło tatrzańskie szczyty, którymi można się było zachwycać do woli .

Z Rusinowej Polany schodzimy czarnym leśnym szlakiem do Doliny pod Wołoszynem. Raz po raz mijamy powalone przez wiatr halny drzewa. Widok takiego lasu jest przygnębiający .

Spod Wołoszyna udajemy się czerwonym w kierunku Równi Waksmundzkiej. Chcemy tego dnia zahaczyć jeszcze o Gęsią Szyję.

Szlak ten biegnie częściowo po „leśnym rumowisku”, jednak od czasu do czasu wyzierają zza drzew pięknie ośnieżone szczyty . Poza tym idziemy przez świeżo zasypany śniegiem las, więc czujemy się jakbyśmy były w bajkowym lesie wyjętym prosto z krainy Narni.

Niestety dzień mamy krótki. Tuż przed zmrokiem udaje nam się osiągnąć Gęsią Szyję, z której widoki powalają nas na kolana . Naprawdę nie chciało się stamtąd odchodzić. Skąpane w kolorach zachodzącego  słońca szczyty Tatr to widok pozostający na długo w pamięci .

Prawie o zmroku schodzimy z powrotem na Rusinową Polanę.

Całkiem po ciemku dochodzimy do Wiktorówek, gdzie jeszcze raz korzystamy z gościnności Dominikanów. Trzeba po całodziennej wędrówce  ogrzać się i coś zjeść. Temperatura po zmroku zaczęła bowiem szybko spadać. Do Zazadniej, gdzie zostawiłyśmy samochód, mamy jeszcze ok. 45 min. Braciszkowie przestrzegają nas przed misiem, który ok. 300 m od sanktuarium wybudował sobie gawrę i ani myśli, żeby się położyć … – notabene te tereny słyną z baraszkujących niedźwiedzi, dają krzyżyk na drogę i wskazówki na wypadek spotkania z dużym zwierzem. W Zazadniej jesteśmy ok. 17.30, całe, zdrowe i na szczęście bez niedźwiedzia w plecaku.
 
Jolu, bardzo dziękuję za towarzystwo i cudownie spędzoną razem sobotę . Wspaniale było razem wędrować po zaśnieżonej tatrzańskiej krainie . Dziękuję, jak zawsze, za transport .

Reszta zdjęć z wczorajszej tatrzańskiej wycieczki po kliku na fotkę poniżej