Opcje wyszukiwania (Strona 162 z 223)

Piękny lodospad nad Grotą i na Dusicy. I tęczowe łuki nawet były. To chyba efekt tego diamentowego pyłu. Śniegu bardzo dużo na trasie, w paru miejscach musiałeś się widzę przekopywać.

Kwiczoł (Turdus pilaris) to wędrowny ptak wielkości kosa, należący do rodziny drozdowatych. Jest to dosyć kolorowy ptaszek. Charakterystyczną cechą jego ubarwienia jest szaropopielata głowa, kasztanowobrązowy grzbiet, rdzawożółta pierś z wyraźne ciemnymi plamkami i biały brzuszek. Ptak ten jest towarzyski i niezbyt płochliwy. Dzisiaj miałam okazję zrobić mu zdjęcie, jak po uczcie na jabłku przysiadł sobie na gałęzi.

foto: nena

Głównym pożywieniem kwiczołów są robaki, ślimaki, owady, a jesienią głównie owoce i jagody w tym ulubione jagody jałowca. W jego zimowym jadłospisie znaleźć można również jarzębinę, głóg , dziką różę, owoce jemioły i jabłka. Z opowiadań wiem, że niegdyś na terenie BM-u kwiczołów było znacznie więcej niż obecnie. Często na nie polowano. Jałowców znacznie ubyło w BM-ie, pewnie i z tego powodu zmniejszyła się populacja kwiczołów. W sieci wyczytałam, że mięso kwiczołów dzięki zjadanym przez nie jagodom jałowca i jarzębiny nabierały specyficznego gorzko korzennego smaku, dzięki czemu było wysoko cenione wśród myśliwych.

foto: nena

Ciekawostką z życia kwiczołów jest to, że rodzice, broniąc gniazda, rzucają się w locie z głośnym krzykiem na napastnika, opryskując go odchodami. Jest to niebezpieczna broń, gdyż może tak zbrukać i skleić pióra napastników, że stają się oni niezdolni do lotu i giną. Człowiek też musi się liczyć z takim atakiem, jeśli znalazłby się w pobliżu ich gniazda. W Polsce ptak ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową.

…

Marku powiem Ci, że wcale nie zaobserwowałam tej zimy jakiejś szczególnej aktywności ptaków przy karmniku, nawet powiedziałabym, że jest ich bardzo mało. U mnie wróbli w ogóle nie ma i raczej nigdy nie było. Najwięcej jest sikorek bogatek, nawet modraszki tego roku są rzadkością. W zeszłym roku przylatywały jeszcze dzwońce, kowaliki, kosy. Tej zimy ich nie widziałam . Poluję jeszcze obiektywem na sójki. Może coś z tego wyjdzie . Grubodziób był dla mnie zaskoczeniem i miłą niespodzianką, ponieważ nigdy nie widziałam z bliska tego pięknego ptaka. Będąc w lesie też nie zauważyłam nic innego prócz dzięciołów i sikorek.

Dzisiaj na jesionie ufociłam samiczkę dzięcioła dużego (Dendrocopos major) Zdjęcie słabe, bo robione z bardzo daleka i przez szybę dlatego dla porównania dodałam ładniejsze, z sieci. Ostatnio na wycieczce na Gancarz miałam okazję podziwiać kilka dzięciołów dużych pałaszujących i bębniących w lesie wysoko na drzewach .

Jest to najpopularniejszy i najliczniej występujący gatunek dzięcioła w Polsce. Dzięcioł duży jest typowym dzięciołem kującym i wspinającym się po pniach. Latem żyje samotnie, zimą czasami przebywa w towarzystwie kręcących się po lesie sikorek. Niekiedy zimą jest gościem karmników. Zdarza mu się także zakradać się do gniazd innych ptaków i zjadać jaja i pisklęta. Nie gardzi też padliną.

foto: nena

Dzięcioła dużego od innych można odróżnić m.in. po dużej białej plamie na skrzydłach, po czarnym pasku policzkowym, który sięga u tego gatunku aż do karku, natomiast samiczkę od samca po tym, że nie ma ona czerwonej plamy na potylicy, jak to jest u samca.

z lewej samiczka, z prawej samiec dzięcioła dużego

foto: Author: Miraceti - pl.wikipedia.org

W porze godowej, wiosną, najczęściej w kwietniu, samce robią dużo hałasu tj. bębnią na suchych gałęziach. W ten sposób  znaczą swój rewir i wabią samicę. Dzięcioły, które żyją w parkach albo na terenach podmiejskich mogą zamiast gałęzi wybierać w tym celu metalowe przedmioty np. rynny lub dachy . Po okresie godów następuje budowanie gniazda, czyli wykuwanie dziupli w drzewie. Zazwyczaj budują co roku nową dziuplę, poświęcając temu wiele tygodni pracy. W Polsce ptak ten podlega ścisłej ochronie gatunkowej.

„Karawana marzeń” – 45 minutowy pięknie zrobiony dokument w reżyserii Marka Kłosowicza o Wandzie Rutkiewicz. Wykorzystano w nim materiały archiwalne tj. zdjęcia ,filmy i wywiady (m.in. z samą Wandą), Jerzego Kukuczki, Krzysztofa Wielickiego, Ryszarda Pawłowskiego, Andrzeja Zawady, Dariusza Załuskiego. Poza tym można obejrzeć w nim fragmenty filmów „Ślady na śniegu”, „Patrząc wstecz”, „Temperatura wrzenia” i „K-2”. Himalaistkę wspominają m.in.: Piotr Pustelnik, Anna Czerwińska, Janina Fies  -siostra Wandy, Reinhold Messner, Anna Pietraszek – dziennikarka i autorka filmów górskich, Bogdan Jankowski, Tomasz Szostak, Ewa Matuszewska – przyjaciółka Wandy, Ewa – Panejko- Pankiewicz - żona Krzysztofa Pankiewicza. Film można znaleźć w sieci. Polecam również przeczytać książkę „Karawana do marzeń”. .

Rany, jakie foty, kisiel !   Z powodu google+ nie jestem w stanie pisemnie się nimi pozachwycać, nad czym strasznie ubolewam.   

ciekawie to wygląda

Obejrzałam, ale bardziej podobał mi się pamiętnik Martyny . Owszem zdjęcia góry świetne, ale jakoś tak zbyt lajtowo mi to wszystko wyglądało, a przecież tak nie było. Wiadomo, film kręcono pod publikę, więc m.in. dlatego wybieram książkę.

ferdynansie widzę, że miałeś w niedzielę znacznie lepsze widoczki , ale Ty na szczycie znalazłeś się chyba wcześniej niż ja . Poza tym Potrójna odrobinę wyżej niż Gancarz . Za to widzę śniegu na drzewach tam o wiele więcej, ale ja z kolei maszerowałam po południowej wystawie . Parę razy mieliśmy okazję sobie pomachać. Chatka Ani i Rafała śliczna w girlandzie sopelków , a z tym kluczem ptaków to rzeczywiście ciekawostka. Może to dzikie gęsi były.

Pozwolisz, że wstawię tu trzy fotki, które mi się bardzo spodobały - pięknie ujęta przez Ciebie jedna z chat na Potrójnej oraz panoramka z widokiem m.in. na Gancarz

foto: ferdynans

foto: ferdynans

foto: ferdynans

tak i właśnie myślę, że mogą to być jeszcze owocniki z 2010 r.