Opcje wyszukiwania (Strona 17 z 41)

Tatry Bielskie to wspaniała alternatywa dla Giewontu (zob.), Morskiego Oka ...
Planuję wypad w te rejony - oczywiście na jeden dzień

Samemu czasami trudno zachować spokój w eksponowanych miejscach, a co dopiero przekonać  do tego innych. Może być kłopot …

A gdyby udało się komuś trafić na doskonałą przejrzystość powietrza to np. z Brestowej (1934 m) dostrzec można Beskid Mały

Żródło: http://www.udeuschle.de/

Dla mnie liczba i rodzaj ułatwień był wystarczający. Jego brak mogą odczuwać osoby z niższym wzrostem. Często byłem świadkiem, kiedy takie osoby nie mogły znaleźć odpowiedniego podparcia na skałach i wstrzymywały płynny ruch w trudniejszych miejscach. Z pewnością dotyczy to również innych trudnych miejsc na podobnych szlakach. Ale to ryzyko osób, które podejmują się przejścia takich miejsc i zapewne wiedzą na co się porywają

6. Brestowa – Skrajny Salatyn – Zwierówka

Na Brestowej poczuć można nieco inny klimat. Szczyt trawiasty i bardzo przyjazny, ktoś nawet nazwał go „bieszczadzkim”. W przeszłości wypasano tu owce.

Panorama w kierunku Rohaczy

Zdążyłem się już przyzwyczaić do rozległych panoram - z jednej strony można dostrzec Babią Górę i Pilsko, z innej doskonale widać pokonane pasmo Rohaczy.  Na szczycie spotykam kilku młodych mężczyzn – przypuszczam, że z zamiarem spędzenia tam nocy. Będą mieli ciekawy zachód słońca, a rano … Trochę pozazdrościłem

Schodząc szlakiem, już na sam koniec dnia, rozpoczynam chyba najmniej przyjemną część tego dnia. Zejście jest bardzo strome i zaczynam odczuwać trudy wędrówki. Mam wrażenie, że nigdy się nie skończy. Na dodatek skończyły mi się wszystkie zapasy wody. Marzę o jakimś źródełku, potoku w którym mógłbym przemyć twarz …

Jeden z ostatnich widoków na Wołowiec i Rohacz Ostry

Na koniec gubię szlak, ale to nic. Schodzę wzdłuż budowanego wyciągu i o godzinie 20.20 jestem przy samochodzie. Obok zaparkowany jest tylko jedno smochód. Może należy to tych mężczyzn, których spotkałem na Brestovie?

4. Smutna Przełęcz - Trzy Kopy - Banówka - Banikowska Przełęcz

Według drogowskazu z przełęczy na Brestową „tylko” 5.30 godziny.

Szlak turystyczny prowadzi granią. Mozolnie w górę. Już na jego początku trzeba oswoić się z trudnym terenem -  zniszczoną drogą z mnóstwem luźnych kamieni, innym razem z gładką ścianą czy z ekspozycją. Nie jest to takie łatwe.

Pierwszy fragment trasy ze Smutnej Przełęczy

Pojawiają się trudniejsze odcinki ubezpieczone łańcuchami, bez nich w wielu miejscach trudno wyobrazić sobie przejście szlakiem. I takie rzeczy w Tatrach Zachodnich! Jakże inaczej wyglądają one po polskiej stronie.

Często zdarza mi się szukać znaków na skałach – nie można ich zgubić. Czasami można trochę odpocząć od trudności graniowych wybierając ścieżki biegnące nieco niżej. Łatwiej, ale nie zawsze. Może pojawić się problem jak na ten szlak wrócić

Nie można ominąć wszystkich trudnych miejsc, jak np. komina skalnego. Przypuszczam, że wśród wielu turystów często pojawia się myśl, że tego nie da się przejść. Ja tak miałem raz, tylko raz. Ale okazało się, że nie taki diabeł straszny jak go malują. Wrażenie na mnie zrobiło miejsce, w którym szlak nagle się urywa i nie ma się zielonego pojęcia o tym, co czeka człowieka dalej … Trzeba było zrobić kilka kroków w nieznane

Gdy pokona się te trudy, możemy czuć się wynagrodzeni. Z wierzchołków roztaczają się piękne panoramy we wszystkie strony świata. Nie zastanawiam się, który wierzchołek właśnie przeszedłem. Po prostu zdobywałem Trzy Kopy.

Nad Tatrami Wysokimi było bardziej pochmurnie

Widok z Hrobej Kopy na Banówkę (w środku), dalej w prawo Banikowska Przełęcz i Pachoł

Przed szczytem Banówki nagromadzenie łańcuchów, spora ekspozycja. Mimo trudności bez większych problemów wchodzę na najwyższy punkt na głównej grani Tatr Zachodnich. Turystów jest niewielu, ale na szczycie spotykam Polki - większość spotkanych to Polacy – przydaję się do zrobienia zdjęcia

Krótki odpoczynek i i po pół godzinie jestem na przełęczy.

Widok z Banikowskiej Przełęczy na Dolinę Spaloną

Tatry zawsze! Proszę tylko pamiętać, że opisywana przeze mnie trasa nie jest dla każdego

Dawno doszedłem do wniosku, że Rumunia to - mimo stereotypów - niebrzydki i zarazem nieodkryty kraj. Piękne zdjęcia, wśród których tym razem jest dużo architektury - to rozumie dla zachowania proporcji

3. Rozdroże Smutnej Doliny - Smutna Przełęcz

Znad stawu wracam tą sama drogą do rozdroża i w górę

Już na początku trudno nie zauważyć miejsc, w których schodziły lawiny, również te kamienne. W kilku miejscach trzeba poradzić sobie ze zniszczonym szlakiem. Zaskakuje mnie jedno – jest bardzo zielono. Poprawia to samopoczucie w czasie żmudnej wspinaczki, najpierw wśród coraz rzadszej kosodrzewiny, później przez skalne gruzowiska.

Nie wiem, kto wymyślił nazwę dla doliny, ale wiem, że chyba nie szedł nią o tej porze roku. Nie jest to pustkowie – kwitną kwiaty, które upodobały sobie motyle, a wokół słychać nawoływania świstaków. I nawet udało się gryzonia „upolować”. Pojawiają się również kozice, o tej porze roku wyjątkowo „niefotogeniczne” – zrzucające swoje zimowe futro. Smutno w każdym razie się nie czułem

Przejście zajmuje mi ok. 1,5 godz. (prawie 450 m różnicy poziomów). Na przełęczy jestem ok. 10.20. Można zachłysnąć się nowymi widokami. Po drugiej stronie pojawia się szeroka Dolina Żarska z Niżnymi Tatrami i Wielką Fatrą na horyzoncie.

2. Rozdroże Smutnej Doliny - Wielki Staw Rohacki – Rozdroże Smutnej Doliny

Ścieżka, która cały czas przysłonięta była cieniem, szybko doprowadza mnie do rozdroża szlaków. Zielony odchodzi do Rohackich Stawów. Szybka decyzja – idę do Wielkiego Stawu Rohackiego. Muszę zobaczyć jak wygląda o tej porze. I liczę na ciekawe kadry. I tak też się stało.

Wszechogarniająca cisza, jeden turysta, który szybko ruszył w górę, ku następnym stawom. Kaczki – jakby z przyzwyczajenia - podpłwają blisko mnie. Nie, karmienia nie będzie!

1. Zwierówka - Adamcula – Bufet Rohacki –  Rozdroże Smutnej Doliny

Około 6.40 jestem na parkingu. Pusto, nie ma obsługi, a na ogromnym placu zaledwie kilka samochodów. Szybko docieram do głównego szlaku (czerwony). Początek nie jest forsowny, idzie się lekko w górę asfaltową drogą. Typowa rozgrzewka. Po chwili można podziwiać wspaniałą grań, wspaniały widok na moją trasę. Przede mną Trzy Kopy, Hruba Kopa, Banówka, Pachoł, Spalona Kopa, Mały Salatyn, Salatyn, Brestowa. Pieknie!

Na polanie Adamcula znaki proponują skręt na prawo do Rohackiego Potoku, wodospadu i dalej w kierunku stawów (zrealizowano w ubiegłym roku) czy na Bonikowską Przełęcz. Jest tak wcześnie, że nie spotykam na drodze żadnego turysty. W zamian za to mogę podziwiać m. in. pięknie ukwiecone łąki z mnóstwem kwiatów, pokrytych poranną rosą. Romantycznie, prawda? A kiedyś były to … parkingi.

Później pojawia się Wołowiec, Rohacz Ostry i Płaczliwy. Droga nie jest nudna.

Moje plany dotyczące „małego co nieco” w Ťatliakovej chacie, tzw. bufet rohacki, muszę skorygować. Zamknięte. Zatem nie będzie porannej kawy. Nie zatrzymuję się, idę w górę doliną, która pogrążona jest jeszcze w cieniu wielkiej góry – Wołowca.

Rohacz Płaczliwy

Rozpoczyna się prawdziwe wspinanie.