Opcje wyszukiwania (Strona 17 z 122)

W pierwszy weekend po głównym urlopie oddaliśmy się nietypowej formie wypoczynku - lenistwu. Znajomi zaprosili nas do swojego domku w górach.

Tzn. domek ze zdjęcia powyżej nie należy do znajomych, tylko tylko do sąsiadów. To prywatny dom, zbudowany w stylu zamku, ogrodzony fosą, ze zwodzonymi mostami. Robi wrażenie. Domek znajomych jest bardziej normalny - też fajny

Przyjechaliśmy w piątek wieczorem. Zaczęliśmy od ogniska. Miało być po piwku, było co innego.

Ambicji turystycznych nie mieliśmy żadnych. W sobotę mały spacerek z psami po lesie.

Wieża na Brzance.

Widok, kawałek Tatr się załapał.

Wieczorem ponownie ognisko, więc drugiego dnia też tylko mały spacer.

Odwiedziliśmy klasztor.

Próbowaliśmy trochę nawiązać do rumuńskiego chodzenia, ale niestety rozczarowanie, u nas nie ma kłującej roślinności i to już nie to samo.

Znajomy ma pszczoły i Ukochana miała okazję pobawić się w pszczelarza.

Weekend był obrzydliwie przyjemny i kompletnie bezproduktywny

Mieliśmy jechać dzisiaj do Rumunii... ale na starość się już nie chce.
Poszliśmy do Gródka, podziwiając po drodze makowe łąki.

Oraz maki w owsie.

Szliśmy trochę dookoła.

I trochę niestandardową trasą.

Można powiedzieć, że eksplorowaliśmy Gródek bezszlakowo i wymagającymi drogami. Tak naprawdę teren parku z przyległościami jest dość duży, ludzie gromadzą się tylko przy wodnych kładkach i na dojściach do nich.

Obok Gródka było kiedyś wielkie miejskie wysypisko śmieci. Zostało zasypane i zamienione w park, ale w jednym miejscu widać małą niedoróbkę.

Kładki również zaliczyliśmy.

Zerknęliśmy co słychać u nurków.

Ośrodek mają coraz bardziej wypasiony. Zbudowali sobie nawet basen.

Pogoda siadła. Prognozy na Boże Ciało nie były zachęcające. Jednak postanowiliśmy nie marnować dnia i podjechaliśmy do Andrychowa.

Pierwsza góra to Pańska Góra. Cała rozkopana, wszędzie robią alejki, wiele kilometrów alejek.

Rozkwitły niektóre łąki. Właśnie mi się przypomina, że to nie są rumianki, tylko coś innego, ale co już mi się nie przypomina.

Druga góra - Kobylica.

Trzecia góra - Wapienica.

Takie ścieżkowe szlaki lubię - Kokocznik.

Ściana płaczu pod Bliźniakami.

Na Bliźniakach Ukochana zapytała ile jeszcze gór zaplanowałem na dzisiaj, bo chociaż małe, to podejścia ostre. Odpowiedziałem, że przed nami ostatnia.

Ostatnia, ale najbardziej straszna - Gancarz.
Założyliśmy obóz, aby wypocząć.

Gancarz zdobyty. Krzyż zarasta i traci złoty kolor.

Zejście z Gancarza jest strasznie strome.

Trochę sztuki.

Dużo zielonego lasu. Bardzo dużo.

Na koniec kąpiel Tobiego, bo było dość gorąco i się schładzał w błotnistych kałużach.

Taka to była wycieczka... pozbawiona świeżości i niskiej jakości. Nie zabierałem tez obiektywów do artystycznych zdjęć. Za to całkiem nieźle się chodziło góra-dół-góra-dół, przynajmniej mnie

Ostatni weekend spędziłem w pracy
Jakiś czas temu Szef wydał polecenie służbowe abym zorganizował wyjazd w góry dla kolegów z zespołu. Udało się nawet załatwić finansowanie, więc firma fundowała nocleg + wyżywienie. Jeżeli chodzi o trasę skopiowałem zimowy forumowy zlot na Cieślarówce.

Umówiliśmy się nawet na tym samym bezpłatnym parkingu w Wiśle, który teraz jest już płatny i to solidnie 80 zł doba, dlatego poszukaliśmy czegoś tańszego, przy drugim cmentarzu było za darmo.

Wyruszyliśmy. A pogoda była taka, że lepszej nie można było sobie wyobrazić. Pełne słońce i lekki chłodek - idealna.

Z powodu zmiany parkingu musieliśmy kawałek przejść pozaszlakowo. Była okazja pokazać kolegom piękno takiego chodzenia.

Skończyło się to tak. Bardzo się wszystkim podobało.

Szlak się znalazł. Zdobyliśmy pierwszą górę. Czas na zdjęcie grupowe. Tak wyglądają teraz typowi informatycy z banku.

Zdobycie góry z wyciągiem sprowokowało nas do zrobienia pierwszej przerwy na piwo. Przy okazji zaczęły się dywagacje ile zajęłoby zejście na dół i powrót na górę. Jeden twierdził, że godzinę, drugi że pół. Zaczęły się prowokacje, żeby to sprawdzić. Dwóch chłopaków biegąjących akurat ćwiczy do maratonów górskich, więc byli chętni, ja również dołączyłem. Inni wykazali się rozsądkiem. Wyścig wygrał Tobi, który chyba nawet nie wiedział, że to wyścig. Ja też wygrałem w swojej kategorii wiekowej 50+

Okazało się, że udało się obrócić poniżej 7 minut.

Po paru minutach okazało się, że jeden zapodział gdzieś telefon. Zrobiliśmy więc postój na drugie piwo, a on cofnął się na miejsce wyścigu, bo spodziewał się, że tam będzie.
Wrócił bez telefonu. Lokalizacji z innego telefonu nie mógł sprawdzić, bo ma bezpieczne hasło i dostęp do niego jest możliwy tylko jak ma telefon
Powstała więc ekipa ratunkowa: właściciel telefonu, zwycięzca biegu, organizator i pies tropiący. Cofnęliśmy się wzdłuż trasy, pod siatką, przeczesywaliśmy trawę i w końcu znaleźliśmy telefon - w aucie. Wróciliśmy do reszty ekipy. Uff...
Reszta ekipy miała w tym czasie kolejne przerwy na piwo. Sześciopaki pękały jeden po drugim. Wiadomo, nawodnienie w górach jest najważniejsze.

Wędrujemy dalej. Wszyscy wiedzą co potrafi Tobi, ale na żywo robi to jednak większe wrażenie.

Po kilku godzinach docieramy na Krzakoską Skałę. Robimy przerwę na piwo.

Jesteśmy twardzi - są próby zdobycia.

Idziemy dalej. Pięknie jest. Tobi zapewnia atrakcje.

Ja też zapewniam atrakcje - proponuję bezszlakowy skrót i nikt nie protestuje

Docieramy na Cieślarówkę. Zaczynamy od piwka

Następnie obiad. Nastroje wyśmienite.

Kolejnym punktem miało być piwo na Stożku, ale namówiłem ekipę, żeby iść na czeskie piwo na Filipkę. Przekonał ich argument, że to tylko 900 metrów dalej niż na Stożek.

Tak więc jesteśmy za granicą. Podziwiamy egzotyczną czeską zieleń. Zejście jest długie i strome. Pojawiają się obawy, że nie damy rady wrócić pod górę. Uspokajam wszystkich, że będziemy wracać inną, łagodną trasą. Ufają mi.

Zaczynamy podchodzić pod Filipkę. Ludzie zaczynają padać z wysiłku. Są zdziwieni, że chodzimy w dół i w górę. Tłumaczę, że na tym polega chodzenie po górach. Są głosy, że należy zamordować przewodnika, ale szef nie pozwala. Na swoja obronę mam argument, że nigdy tu nie byłem.

Ładna ta czeska zagranica.

Docieramy na czeskie piwo i nastroje znowu są lepsze.

Rozpoczynamy powrót. Decydujemy się poślubić 4 czeskie turystki, które spotykamy na szlaku.  Jednak bariera językowa okazała się nie po pokonania. Oddaliły się.

Obiecywałem, że podejście teraz będzie cały czas łagodne. Więc jak zaczęliśmy podchodzić pod Stożek, to znowu niektórzy chcieli mnie zamordować.

Miałem jeszcze chytry plan, żeby od rozstaju szlaków podejść na piwko na Stożek i parę osób było wtajemniczonych (koledzy biegacze). Skręcili więc w prawo, ale reszta grupy była czujna i stawiła opór. Nie udało się ich przekonać, że to tylko 450 metrów. Wróciliśmy więc prosto na Cieślarówkę.

Widać, że trasa była dobrze dobrana i grupa jest usatysfakcjonowana

Pojawiły się mocniejsze trunki.

Kiedy słońce zaczęło się chować, temperatura zapikowała ostro w dół. Trzeba się było rozgrzewać.

Uśmiechy wróciły. Zaczęła się impreza ze śpiewami. Indywidualne rozmowy. Można było poprosić szefa o podwyżkę

A potem wszystko zaczęło się rozmywać. Ludzie zaczęli znikać. Faktów co się dokładnie działo nigdy nie uda się nikomu ustalić.

Zostałem przy ogniu sam. Pamiętam, że w dawnych czasach, kiedy takie imprezy były częstsze, też zwykle zostawałem przy ognisku do końca i gapiłem się na żar.

Noc była ciężka. Ciągły ruch w pokoju, konkurs kto głośniej będzie chrapał. Więc kiedy przebudziłem się z bólem głowy i zobaczyłem, że zaczyna świtać. Zarządziłem wyjście na wschód słońca. Chętny był tylko Tobi

Było zaskakująco ciepło. Piękny poranek.

Lokalizacja Cieślarówki również piękna.
Miałem plan jeszcze się zdrzemnąć, ale jak zobaczyłem pobojowisko po imprezie, wzięło mnie poczucie obowiązku, żeby to jakoś ogarnąć. Skończyło się tym, że gospodyni była wzruszona jaka porządna grupa ją odwiedziła

Okazało się, ze po śniadaniu całą grupą wracamy przez Soszów. To też mnie zaskoczyło, myślałem, że niektórzy będą marzyli tylko o tym, żeby zejść jak najszybciej w dół.

Spokojnie, bez pośpiechu, małe piwko na Soszowie.

Tobek zadowolony. Może bym mu załatwił pracę w PKO.

Pogoda cudna. Przyroda piękna. Zieleń zielona.

W miłej atmosferze schodzimy i docieramy do samochodów, gdzie nawet badamy się alkomatem i wszyscy kierowcy mają 0,0 zawartości alkoholu.

Jeżeli o mnie chodzi. Nie spodziewałem się, że zabranie kolegów z pracy w góry będzie takie fajne. Im podobno też się podobało
Uważam, że górsko było całkiem przyzwoicie.

Sobotnia wycieczka w egzotyczne miejsce.
Oto sklep spożywczy w Sułoszowej.

Sułoszowa to przede wszystkim tereny rolnicze.

Pojawia się rzepak.

Rzepak i ludzie...

Rzepiara!

Tuż po maturze kwitną kasztany.

Lucerna.

Przemieszczamy się w kierunku Doliny Zachwytu.

Dolina Zachwytu wygląda tak.

Następnie przemieszczamy się w kierunku zamku Pieskowa Skała.

I to mniej więcej byłoby na tyle

Dzisiejsza niedziela była dniem ładnym w połowie. Wykorzystaliśmy ją na długi spacer w moje rodzinne strony. Dom, w którym mieszka teraz samotnie moja mama - powoli zarasta

A tu się często bawiliśmy za dzieciaka. 40 lat temu nie było tam tych drzew.

Dzisiaj był pierwszy naprawdę ciepły dzień w tym roku.

Można powiedzieć - lato

Rzeczka Wąwolnica. Kiedyś był to płynący ściek, samo szambo. Teraz trochę brzydko pachnie, ale wygląda jak woda. Tobi się nawet napił i jeszcze żyje.

Opuszczamy Galicję i wkraczamy na Śląsk. Spacer był długi, jako dziecko nie zapuszczałem się tak daleko.

Za granicą jakby jeszcze bardziej zielono

Sporo zwierząt.

A to już na powrocie, niedaleko domu - moje tereny

Pomysł, żeby nie jechać gdzieś dalej, tylko przejść się właśnie tutaj należał do Ukochanej. Fajnie to wymyśliła

Informacja ogłoszona 3x - super reklama
nena może wybierz się z jakimiś dzieciakami ze szkoły - zaniżycie średnią wiekową

Na poniedziałek zapowiedzieli pogodową żyletę. Dość długo wybierałem gdzie pojechać. W końcu padło na Łopień. Do tej pory byłem tylko na głównym wierzchołku, pierwszy raz w latach 90-tych, drugi raz parę lat temu, ale ledwie zdążyłem na zachód słońca. Zeksplorowanie wszystkich wierzchołków Łopienia wciąż było w planach, aż do wczoraj.

Zaczynamy w Tymbarku. Pogoda cudna. Łopień przed nami.

Wiosna ma się doskonale.

Szliśmy mniej więcej równo z grupą nieodpowiedzialnych turystów z 3 psami luzem. Mijaliśmy się po drodze kilka razy i obserwowaliśmy jak się zachowują ich bestie. Można powiedzieć, że zachowywały się tak samo jak Tobi. A ich właściciele zachowywali się dokładnie tak jak my. Jeszcze ciekawsze było to, że na Łopieniu spotkaliśmy wiele innych psów luzem, od małych do wielkich. Czyżby coś się zmieniało w podejściu do psiej turystyki?

Czarny szlak na Łopień jest nudny i monotonny.

A na Łopieniu Środkowym robi się nawet straszno. Przez taki gęsty las szlakiem jeszcze nigdy nie szedłem.

Chatka Kłusownika Huberta na Łopieniu Środkowym.

Następnie przemieszczamy się w stronę głównego wierzchołka. Jest ogólnie płasko, duże polany. Jest nawet fajne torfowisko.

Polanka i wiata na Łopieniu. Sporo ludzi, sporo psów.

Widoki z Łopienia na Ćwilin, Lubogoszcz i Śnieżnicę.

Jest też i Babia.

Następnie przemieszczamy się dość spory kawałek na Łopień Wschodni. Jest tu chatka i też są ludzie.

Widok z Łopienia Wschodniego na Kostrzę i Zęzów. Byliśmy tam w 2021 w ramach odkrywania B.Wyspowego.

Następnie rozpoczynamy część wycieczki po otwartych przestrzeniach. Schodzimy bezszlakowo do Słopnic. W tle pasmo Sałasza i Jaworza. Tam też byliśmy, w 2022 w ramach odkrywania B.Wyspowego.

Na pastwiskach jest fajnie. Po prawej góra Paproć nad Tymbarkiem - tam jeszcze nie byliśmy, ale będziemy w 2023, w ramach odkrywania B.Wyspowego

Przekraczamy Słopniczankę. Rzadki widok, dzieciaki budują coś nie w minecrafcie.

Pastwiska po przeciwnej stronie. W oddali Modyń i Ostra. Byłem tam w zeszłym roku w ramach odkrywania B.Wyspowego.

Jesteśmy na łagodnym grzbiecie między Słopnicami a Limanową. Przed nami Paproć.

A to już krzyż na Paproci. Krzyż wypasiony z dzwonem - dzwoniłem.

Widok na Mogielicę, Łopień, Ćwilin.

W dole długie Słopnice, pośrodku Modyń.

Tatry.

Schodzimy do Tymbarku, gdzie na rynku zaliczamy pierwsze w tym roku lody, aby uczcić tą bardzo udaną wycieczkę

W drodze powrotnej zatrzymujemy się, żeby spontanicznie odwiedzić Strzępka.
Okazało się, że centralnie na jego mogiłę zwaliło się drzewo.

Kilkanaście minut pracy i taki efekt.

Dzisiaj jeszcze cieplej
Wybraliśmy się w Beskid Mały do Kóz. Rozpoczęliśmy od kamieniołomu.

Klasyczny widok z góry.

Jedno mnie tylko zastanawiało - co tam pływa na środku jeziorka?

Potem ścianą płaczu na Chrobaczą.

W górze posiedzieliśmy sobie dłużej w ustronnym miejscu.

Bo pod schroniskiem tłumy.

Piękny jest ten krzyż.

Potem zejście od drugiej strony.
W sumie tego dnia spotkaliśmy na szlaku chyba z setkę psów, niestety prawie wszystkie na smyczy - biedne pieski.

Widok na Chrobaczą.

Strome miejsce.

Znowu kamieniołom.
Beskidzka ławeczka z kozą.

Widok z dołu.

Na koniec zatrzymaliśmy się na chwilę w parku w Kozach.

To był bardzo udany weekend

Ponieważ jestem chory chyba na covid, to zamiast symulować pracę na zdalnej postanowiłem posymulować turystykę w okolicach Doliny Chochołowskiej.

W okolicach jej wylotu sprytni górale zbudowali kilkadziesiąt romantycznych bacówek, być może nawet z sauną.

Szedłem sobie bezszlakowo przed różne polany.

I patrzyłem sobie co się tu teraz stawia.
Chyba jest jakaś akcja bacówka+

W okolicach Bramy Orawskiej jest zielono, miękko i wilgotno.

Polana Molkówka i Magura Witowska w tle.

Siwiańskie Turnie zaskakują nagłą przepaścią nawet Tobiego.

Fajne miejsce.

Tuż nad Doliną Chochołowską.

Zamiast krokusów wawrzynek wilczełyko.
Krokusy były już takie nieświeże.

Idziemy przez kolejne polany.

Taki widok ktoś ma jak wyjdzie z bacówki.

Tatry Bielskie jakby świeciły w oddali.

Robi się coraz cieplej. Podchodzę na Płazówkę.

A widoki z Płazówki fajne są.

Czerwone Wierchy.

Smreczyński Wierch i Kamienista najbardziej podobały mnie się. Fajnie było tam być kiedyś.

I jeszcze jeden szerszy widoczek z końca Płazówki.

Zauważyłem, że przybyło dużo nowych zabudowań. Niektóre mniej piękne, np. ta bacówka w stylu neogóralskim.

Dla porównania dom w stylu tradycyjnym.

Kaplica na Płazówce.

Trochę się podniszczyła.

Na koniec Giewont w promieniach zachodzącego słońca.

Jak co roku mamy długie i nieciekawe przedwiośnie. Dzisiaj miało być lepiej, więc wybraliśmy się w Beskid Mały na bardzo małą wycieczkę. Ja nie byłem w górach miesiąc, a Ukochana aż 4 miesiące i chciała się przekonać, czy jeszcze da radę.

Podjechaliśmy do Kaczyny i ruszyliśmy w górę. Kwiatów było pełno.

Ale tylko w kapliczce
Prognozy nie bardzo się sprawdziły. Słońce schowane za chmurami. Podchodzimy ścianą płaczu na Gancarz. Okazało się, że jeszcze można chodzić po górach, choć wolno. Na szczycie nawet trochę pokropiło.

Na szczęście pokazało się słoneczko.

Były też jakieś nie plastikowe kwiatki.

Tobi zaliczył ambonkę.

Ale ogólnie pogoda siadła, więc postanowiliśmy wracać.

Po drodze w Kotlinie Oświęcimskiej słonko mocno przyświecało i postanowiliśmy zatrzymać się w przy ruinach Pałacu Sapiechów w Bobrku.
Ogólnie nie wolno tam chodzić, jest zakaz. Tablic mówiących o tym jest wszędzie pełno. Zakaz obejmuje również przypałacowy park, ze względu na zły stan drzew. Wejście grozi śmiercią, karą pewnie nawet grzechem.

Zapuściliśmy się w park zarośniętym szlakiem turystycznym.

Wiosna na całego.

Kwiatowe dywany.

Piesek się cieszy, że może sobie w takim miejscu pobiegać.

Jeżeli chodzi o sam pałac, to lepiej się do niego nie zbliżać - tyle różnych ostrzeżeń.
Zrobiłem więc tylko fotkę z daleka.

W 2002 roku obiekt został sprzedany prywatnemu właścicielowi. W 2009 roku wyremontowano dach i to z rozmachem, część jest szklana.

Następne prace wstrzymano. Nie znalazłem informacji dlaczego, ani co ma być dalej z tym miejscem.

W środku robi wrażenie.

Są nawet jakieś stare meble.

No ale ponieważ nie wolno tam przebywać, to poszliśmy sobie i wróciliśmy do domu.

Jak widać w górach wiosny jeszcze nie ma, ale w dole już jest na całego
Przydałoby się kilka dni z dobrą pogodą