Opcje wyszukiwania (Strona 17 z 123)

A pamiętasz jakie widoki były kiedyś miedzy Gancarzem a Magurą? Jak ostatnio tam szedłem to już wszystko pozarastane nowymi drzewami.

Myślałem o tym drzewie kilka razy, wygląda dość charakterystycznie, jednak nie rozpoznałem.
Panoramka jest z Kiczery, widok na południe

W dniu wyborów wybraliśmy się na pustynię. Przyszło ochłodzenie i to konkretne.

Chowając się przed wiatrem zahaczamy o las, a tam jakieś porosty.

I grzybki, bardzo śliczniusie
Mieliśmy już w tym roku nie zbierać, ale grzechem byłoby przejść obok.

Muchomorki też śliczniusie, ale tych nie jemy.

Wracamy na pustynię.

Można powiedzieć, że zarasta.

Małe drzewka chwyciły kolorki.

Biała Przemsza, która przepływa przez środek pustyni tworząc pas zieleni.

Drzew na pustyni też jakby coraz więcej. Zarasta zdecydowanie.

Na niebie cały czas dzieją się ciekawe rzeczy.

Poszliśmy jeszcze nad stawki.

Urokliwe.

Trzeba przyznać, że był klimacik.

A potem pora wracać na głosowanie. Pierwszy raz stałem w kolejce

Weekend brzydki, ale w niedzielę jednak się rozpogodziło. Wykorzystujemy okazję na małą wycieczkę. Jedziemy na parking przy rezerwacie Pazurek i o dziwo, jest trochę jesiennie.

Drzewa wciąż zielone, ale część liści już na ziemi.

Idziemy w stronę Januszkowej Góry. Słonecznie, ale chłodno i wieje. Ukochana całą wycieczkę szła w kurtce i nawet w rękawiczkach. Moim zdaniem trochę przesadzała, ale polar i długie spodnie jak najbardziej wskazane.

Kiedyś na pewno byłem na Januszkowej Górze, ale musiało być to na tyle dawno, że zaskoczyły mnie rozbudowane formacje skalne.

Idziemy w kierunku Zamku Rabsztyn.

Dość pustawo. Ludzie chyba jednak przestraszyli się pogody.

Wykonujemy tradycyjne obejście zamku dookoła. Tu zaczyna się zabawa.

A tu jest istne szaleństwo - Rabsztyńska Orla Perć. Aż mnie dziwi, że wciąż tego nie pozagradzali.

Idziemy dalej, w kierunku Jaroszowca. W sumie piękna pogoda, ale wciąż bardzo chłodno. Niezaprzeczalnie idzie jesień.

Coś tam poczerwieniało.

Coś pożółkło.

Piękne dzwony w Jaroszowcu - mają imiona.

Tory mniej piękne - zabytkowe.

Dzień już krótki. Zaczyna go brakować nawet na małą wycieczkę. Pamietajcie, aby przed wyruszeniem w góry zadać pytanie na FB o której robi się ciemno

Fajnie było się przejść, a nie tylko siedzieć w domu i się obżerać

Część IV - Kotłowa

Ostatniego dnia postanowiliśmy iść na Kotłową... czyli tam gdzie chciał iść Tobi jak schodziliśmy z Bystrej Podjechaliśmy do Podbanské, tam o dziwo parking wciąż darmowy, ciekawe jak długo. Wyruszyliśmy magistralą w kierunku zachodnim. Po drodze oglądaliśmy jak wyglądają zbocza w stronę Kotłowej. Są to tereny pozbawione drzew, ale drogi zwózkowe już od paru lat zarastają. Stwierdziliśmy, że będzie pewniej wyjść na Kotłową szlakiem.

Wchodzimy więc normalnie do Doliny Bystrej.

Ukochana idzie z kijkami ekologicznymi Moje kolano ma się lepiej. Ogólnie jeszcze nie umieramy.

Szlak jest wąską scieżką idącą długo dnem doliny wzdłuż strumienia.

Wyżej jeszcze kwitnie wierzbówka kiprzyca.

Wyłania się Niżnia Bystra.

Wychodzimy na wysokie piętro doliny.

Kawałek płaskiego. Przyjemny moment

Widok w stronę Bystrej.

Widok wstecz w stronę Jeżowej. Tym grzbietem szedłem.

Przed nami ostatnie bardzo strome podejście na grzbiet.

Widoczek w dół.

Jesteśmy na przełęczy. Widok na drugą stronę. Kamienista i grzbiet, którym kilka lat temu schodziłem. W oddali Tatry Wysokie.

Porzucamy szlak i idziemy na Kotłową.

Widok wstecz na Bystrą.

Przed nami Kotłowa. Jest to bardzo przyjemny i malowniczy odcinek.

Ponownie widok wstecz.

Już prawie na Kotłowej.

Ukochana szczytuje

Poszło łatwo, ale tego się spodziewaliśmy. Planujemy teraz zjeść i odpocząć, ale korci mnie zobaczyć jak dalej wygląda ścieżka. Widok na drugą stronę w kierunku Doliny Kamienistej.

Delikatną ścieżkę widać w trawach, ale w kosówkach żadnej. Zoomuję aparatem i przeszukuję morze kosówek. Wydaje mi się, że na środku jakby coś było. Uznaję, że będziemy próbować się przebijać.

Wracam na szczyt. Widok na Dolinę Kamienistą i Pyszniańską Przełęcz.

Parolotniarze latają.

Fajne to musi być tak sobie latać.

No nic, pora ruszać w dół. Ahoj przygodo

Dość szybko dochodzimy do granicy kosówki i nie ma przez nią luksusowej ścieżki.

To co jest, wygląda tak.

Ścieżka zarosła. Kosówka zdecydowanie wymaga poprzycinania. Jednak ślad widać, są stare przycięcia, decydujemy się napierać. Problem polega na tym, że pas kosówek jest naprawdę spory. Napieramy więc długo licząc, że będzie coraz lepiej, ale nie za bardzo widać tendencję do poprawy. Są odcinki dla piesków, czyli piesek idzie wygodnie, a ludzie pełzają.

Są odcinki lepsze, z polankami. Niestety czasem jest tak, że z polanki właściwa ścieżka schodzi w bok, ale wielu ludzi idzie i wydeptuje na wprost. Potem taka odnoga kończy się nagle w kosówce kilkoma ślepymi odgałęzieniami. Trzeba się wracać w górę i szukać właściwej drogi. Jest to wyczerpujące i stresujące. Im niżej się zeszło, tym gorsza perspektywa powrotu "po śladach". Chodzenie w kosówkach jest dla ludzi twardych.

Musiało być naprawdę ciężko, bo przeglądając zdjęcia mam sporą lukę. Po prostu przez jakiś czas ich nie robiłem, a zwykle robię w trybie ciągłym. W każdym razie doszliśmy do cywilizacji. Jest chatka, więc jesteśmy uratowani

Sporo mają tych chatek i wszystkie w bardzo dobrym stanie. Piwa nie było Ale to chatka chyba dla prawdziwych koneserów, nie sądzę, żeby docierały tu tłumy. Natomiast okolica chatki bardzo ładnie zagospodarowana, nawet trawa na ścieżkach wykoszona.

Do chatki przyszliśmy od góry, do wyboru mieliśmy 3 ścieżki. Na pierwszy ogień poszła ścieżka prosto w dół. Skończyła się po 20 metrach

Wróciliśmy i poszliśmy w prawo. Ta ścieżka wyglądała najlepiej. Po kilkuset metrach miałem pewność, że to ta właściwa. Doskonale przetarta, nawet pnie zwalonych drzew poprzycinane. Jakież było zdziwienie, kiedy po 10 minutach doszliśmy do strumyka i dalej już nie było żadnej możliwości. To było tylko dojście do wody.

Wróciliśmy do chatki i poszliśmy ostatnią opcją. To była dobra droga.

Bez problemów zeszliśmy na dół.

Jeszcze na koniec 15 minut szlakiem i można wracać do domu
Zejście z Kotłowej bardzo fajne, wymagające, dla koneserów. Ta adrenalina podczas błądzenia w kosówkach jest jak narkotyk.

W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się w Zubercu, gdzie dają najlepsze hamburgery na świecie. Nie żartuję, naprawdę najlepsze bezapelacyjnie!

Spontaniczny wyjazd w Tatry był bardzo udany. 4 solidne wycieczki, praktycznie wszystkie po nowych dla mnie terenach. To był ostatni niezeksplorowany przeze mnie rejon Tatr.
Ukochana bardzo dzielna. Mimo kontuzji, spowodowanej prawdopodobnie zbyt szybkim schodzeniem z Barańca, potem bardzo dzielnie walczyła w kolejnych dniach. Tobi również dzielny, choć na tym wyjeździe nie miał okazji żeby się jakoś specjalnie wykazywać. Myślę, że długotrwała kontuzja kolana się u mnie nie odnowiła, mogę zrobić przysiad

THE END

Część II - Bystra

To był w zasadzie mój główny plan górski na ten rok. Wyjść na Bystrą, od południowej strony, grzbietem przez Jeżową Kopę i Zadnią Kopę. Czytałem relację, że to fajna przygoda, a i tu na forum polecono mi tą trasę.

Odsypiamy wczesne wstawanie w dniu dojazdu, wyruszamy na spokojnie o 8 rano. Jest rześko, słońce operuje intensywnie.

Kolorki mają się dobrze

Wstyd się przyznać, ale gubimy się na magistrali. Najpierw z powodu zwykłej niedbałości, nie patrzyłem gdzie idzie szlak, bo wydawało mi się, że tu się nie da zgubić. Potem zakładałem, że nie ma oznaczeń, bo ścięli drzewa, w końcu miałem nadzieję, że przecież i tak dojdziemy, najwyżej ciut inną drogą. Na koniec jak już nie było wyjścia zrobiłem skrót i prawie zginęliśmy w chaszczach.

Odnaleźliśmy się tracąc godzinę.
Takie chatki mają Słowacy pod Tatrami.

Niestety Ukochana oznajmiła, że ma kontuzję po wczorajszym schodzeniu z Barańca i robi sobie dzień wypoczynkowy. Rozstaliśmy się przy wejściu do Doliny Bystrej. Tak wygląda szlak idący doliną u jej wylotu.

A tak wygląda pozaszlak na Ježovą.

Najwyraźniej ktoś się tymi ścieżkami opiekuje.

W komfortowych warunkach nabieram wysokości i nawet trochę żałuję, że jest tak łatwo.

W pewnym momencie ścieżka przecina kawałek lasu i tu zaczynają się problemy. Rozdziela się na wiele podścieżek, z których każda kończy się ślepą uliczką w kosówce. Sprawdzam trzy warianty, potem się cofam, sprawdzam kolejne. Zgubiłem się i nawet nie wiem czy właściwa ścieżka jest z prawej, czy z lewej.

Dobrze, że Ukochana rozsądnie zrezygnowała już na wstępie, bo miałbym pozew rozwodowy w przygotowaniu A ja cóż, walczę sobie z chaszczami, w końcu jestem w swoim żywiole Wystarczy trochę determinacji i już się odnalazłem, na dodatek dość wysoko

Znowu jest luksusowa ścieżka w kosówkach.

Z góry obserwują mnie parolotniarze.

Dzikie zwierzęta, kiedy wyczują zapach Tobiego to pędzą na złamanie karku i giną w przepaściach, albo padają z wycieńczenia po kilkuset kilometrach.

Z ulgą wychodzę w obszar z trawkami. Teraz już tylko pyk i jestem na górze.

Idę, sapię, zmieniają się kolory. Oczywiście wiem, że to co wydaje się już szczytem to na pewno nim nie jest, bo szczyt się dopiero wyłania dalej. I tak się można zapętlić.

Idę a końca nie widać. Ileż można tych przedszczytków porobić?

W końcu jestem. Teraz pyk po płaskim i jestem na Bystrej. No może nie tak pyk, Bystra widoczna z prawej. Nižná Bystrá pośrodku. Między mną z Niżną jakaś góra, między Niżną a Bystrą też coś jest, nie do końca widać co.

Ale jest pięknie, idę. Patrzę w stronę Krywania.

Ewidentnie się zbliżam. Przewyższenia pomiędzy poszczególnymi szczytami jakby się powiększały.

Nižná Bystrá już blisko.

Widok na Bystrą. Jeszcze będzie do niej kawałek.

Szczytuję. Widok na Starorobociański.

Kominiarski, Ornak.

Zejście trochę mnie zaskakuje. Jest stromo, trzeba trochę kombinować. Szukać drogi.

Dobrze, ze mam Tobiego, jemu zawsze się chce gdzieś podskoczyć i zobaczyć co jest po drugiej stronie

Za nami stromy skalisty fragment trasy. Nie jakoś przesadnie trudno, ale nie nastawiałem się na takie "wspinanie". Czasu trochę zeszło.

A przede mną dalsze przygody. Jednak jest po drodze jeszcze coś do pokonania.

Zmęczenie narasta, ale jest pięknie. Są kolorki.

Są fajne widoki na boki. Na północy Kominiarski.

Na południu Kotłowa.

Widok wstecz. Dokładnie tędy przeszedłem.

Odpoczynek przed ostatnim podejściem.

Na Bystrej jestem 17:20, ponad 9 godzin zajęło dotarcie tutaj od wyjścia z kwatery.
Trzeba się sprężyć na powrocie.

Tobi spogląda na ciemną stronę.

Baraniec na ostatnim planie, Otargańce przed nim.

Tobi chce najwyraźniej wracać bezszlakowo przez Kotłową. Ja jednak odpuszczam i decyduję się zejść szlakiem. Choć widok ścieżki na Kotłową jest przecudny.

Bystra w zachodzącym słońcu.

Widok w dół, dolina już w całkowitym cieniu.

Pędzę w dół ile sił, ale Tobi i tak jest szybszy, co chwilę musi na mnie czekać

Docieram do wylotu doliny łapiąc poświatę zachodu na Krywaniu.

A potem magistralą na kwatery. Zejście z Bystrej i dojście magistralą do Doliny Raczkowej zajęło mi niecałe 3 godziny. Niezłe tempo jak na emeryta.

Plan na Bystrą zrealizowany. Radość jest wielka

C.D.N.

W związku z nasiloną presją migracyjną szlakiem bałkańskim, na wniosek premiera Mateusza Morawieckiego szef MSWiA Mariusz Kamiński przywraca kontrole na granicy ze Słowacją. Dodatkowo Niemcy wprowadzają kontrole na granicach z Polską i Czechami. Dzieje się! Podczas kiedy część forumowiczów jeździ beztrosko w góry, ja postanowiłem przeprowadzić inspekcję granic.

Parkuję przy przejściu granicznym z Czechami w Jasnowicach. Pograniczników nie widać, ale może dlatego, że wszyscy są w terenie i wyłapują uchodźców. Początkowo przechodzę żółtym szlakiem idącym wzdłuż granicy w kierunki Jaworzynki. Nie spotykam nikogo.

Przed Jaworzynką robi się więcej otwartych przestrzeni. Myślę sobie, że wiem już dlaczego Sokołowi tak się podobają te strony. Ładnie tu

Mocno pagórkowate tereny z zabudową. Mnóstwo nowych domów. Widać, że ostatnio w Polsce żyje się lepiej, nawet lepiej niż na emigracji. Nikt już z Polski nie wyjeżdża, a ci co wyjechali chcieliby wrócić.

Na wielu tych bardziej wypasionych domach plakaty ze sprawcami aktualnego stanu rzeczy. Ale nie tylko troska o dobrobyt Polek i Polaków liczy się dla tych wspaniałych ludzi. Liczy się też coś więcej - życie. Jak wiadomo przeciwna opcja jest za śmiercią.
Swoją drogą Beata nigdy nie wyglądała lepiej. Nie bójmy się użyć tego słowa - jest sexy.

Po drodze mijam dziwny pomnik. Nie do końca rozumiem wypisane tu hasła, szczególnie to drugie. Czy ono dalej jest aktualne w obliczu tego co się wydarzyło w Dąbrowie Górniczej? Może jednak troszkę się chwieje...? A może hasło ma to tylko odstraszać uchodźców? Chyba tak.

W Jaworzynce jest kluczowe miejsce dla problemu uchodźców - trójstyk granic. Tu jest im się najłatwiej przedrzeć. Po polskiej stronie ma ich zatrzymać zalew cepeliady i architektonicznego bałaganu. Milion wiatek, budek, tabliczek. Przybyszy witamy ostrzeżeniem "Zakaz spożywania alkoholu". Wiadomo, jeżeli trafi tu ktoś uciekający przed prohibicją z krajów islamskich, to na pewno chciałby się napić, a tu mu nie pozwolą.

Parę metrów obok czeski bar z lanym piwem. Oczywiście korzystam Właściciel chce mnie oszukać na przelicznikach wołając 8 zł za piwo, daję mu 40 koron Zimne dobre piwko wyostrza moje zmysły niczym wiedźmiński eliksir i będę mógł teraz łatwiej rozpoznawać uchodźców.

Następnie udaję się na stronę słowacką. W porównaniu z Polską jest tam nudno - dwie watki i nic poza tym. Wiadomo - Słowacja to biedny kraj w porównaniu z Polską.

Kiedy wracam jedna Słowaczka (albo Czeszka) pokazuje mi z mostku coś w dole i uradowana mówi "to je ten trojstyk". Orzesz, faktycznie, w dole coś jest. Założę się, że 99% ludzi przychodzących na Trójstyk nie widziało trójstyka. Co gorsza ścieżka od polskiej strony została zastawiona barierkami zrobionymi przez Tuska, żeby Polacy nie mieli dostępu od trójstyka. Na szczęście ścieżki od strony słowackiej i czeskiej jeszcze są dostępne, bo tam Tusk nie rządzi.
Tobi zdobywa Trójstyk - do korony trójstyków.

Pora wracać do pracy, czyli do inspekcji granic. Wyruszam granicą czesko-słowacką. Mam obawy, że ten asfalt może prowokować uchodźców.

I mam rację. Przechodzi obok mnie spora grupa kierują się prosto w stronę Polski.

Kawałek dalej na przejściu, którego nikt nie pilnuje widzę busa, którym prawdopodobnie przyjechali - to jest dowód.

Idę dalej i mijam kolejne grupy uchodźców. Może nie będę już wklejał kolejnych zdjęć, bo byłoby ich za dużo w relacji.

Nadgraniczna miejscowość w Czechach - Hrčava. Są różnice kulturowe. Nie wiem do końca o co chodzi, ale to prawdopodobnie jakieś niemieckie wpływy - symbole LGBTIQ.

Niech nikogo nie zmyli ten "ładny" domek. Rakotwórczy dach z azbestu, u nas to pozrywali wszystko 30 lat temu. Nie dziwię się, że ludzie stąd uciekają do lepszego życia.

Kawałek dalej cała prawda wychodzi na jaw. Denny bar. Reklamuje się ceną za dwudaniowy obiad - równowartość 15 zł. U nas za 15 zł możesz co najwyżej dostać 2 frytki (nie 2 porcje, tylko 2 sztuki). Oj biedne te Czechy, biedne jak ten denny bar.

Idę dalej. Trochę otwartych terenów nadgranicznych.

Jest i mur. Wygląda licho, ale jest pod prądem. Chciałbym zwrócić uwagę, że wroga propaganda oskarża Polski rząd i okrucieństwo z powodu muru na granicy z Białorusią. A tu mamy elektryczny mur i w mediach o tym cisza.

Zapuszczam się w głąb Słowacji. Pozornie nic się nie dzieje, ale jednak pojawiają się uchodźcy. Wyglądają na bardzo zmęczonych, prawdopodobnie od wielu dni w drodze. Idą w stronę elektrycznego muru.

Targany sprzecznymi uczuciami postanawiam zdobyć bezszlakowo Holý vrch, czyli Świętą Górę. Spodziewam się na szczycie co najmniej małego sanktuarium. Rozczarowanie jest ogromne, znajduje setki krowich placków i żadnego krzyża. Powiedzmy to wprost - na Słowacji wartości chrześcijańskie nie są szanowane. Żeby na Świętej Górze wypadać krowy? Wina Tuska!

Wracam do Czech. Idę zielonym szlakiem w stronę Girovej. Całkiem fajne widoki.

Odwiedzam schronisko i zgodnie z zasadą, że nie wsiadam za kierownicę po jednym piwie, kupuję drugie piwo

Skandal. Miejscowy wielki pies bez kagańca terroryzuje ludzi i inne zwierzęta. U nas nie do pomyślenia. Karać wysokimi mandatami za takie coś. Kiedy PiS przejmie władzę w sąsiednich krajach na pewno zrobi z tym porządek. Panie Zbigniewie, liczę na Pana.

W pobliżu chaty są zaznaczone jakieś skały. Odnajduję je i kolejny skandal - dziura nie zabezpieczona, można wpaść. Bardzo niebezpieczne. Karać!

Wychodzę na Girovą. Pomyśleć, że dzień wcześniej byłem w tych górkach na ostatnim planie

Pora wracać. Po drodze fajna miejscówka. Fajna dopóki nie zobaczyłem nazwy wypisanej na ławeczce - Komorovský Grúň, czyli Groń Komorowskiego - tego zdrajcy z PO, tego Szoguna z dysgrafią. Zdenerwowałem się. A dzwon pewnie ukradziony z polskiego kościoła.

Kolejne oznaki biedy. Nie ma co wlać do kubka, więc kubków używa się do zabezpieczania drewnianego płotu - straszna bieda.

W pewnym momencie widzę tablicę w języku polskim. Jak to, nie zauważyłem, że przeszedłem granicę? Nie. Wciąż jestem w Czechach. Tablica głosi, że tą drogę wybudował Tusk za niemieckie pieniądze w latach 2007-2013. Zagotowałem się. To polskie dzieci musiały brudzić trzewiki błotem, a Tusk w tym czasie budował drogi w Czechach. Na szczęście obecny rząd troszczy się o Polki i Polaków. Oby jak najdłużej.

Całkiem ładna końcówka dnia. Sporo widoków, odkryte tereny. Wcześniej myślałem, że będę szedł brzydką drogą asfaltową wśród zabudowań. Widać Niemcy wcale nie są tacy hojni i starczyło tylko na szutrówkę. Albo Tusk z Komorowskim ukradli część kasy.

Zbliżam się do granicy. Strzegą jej psy. Pewnie wypuszczają na noc, żeby polowały na uchodźców.

Na koniec, równo z zachodem, zapuszczam się w najbardziej wysunięty na wschód punkt Czech.

Groźne tablice. Czuję lęk.

Tak wygląda ten punkt. Nic szczególnego. Nawet krzyża nie ma.

Tobi chce wracać do Polski przez zieloną granicę. Ja nie jestem na to gotowy - nie widziałem jeszcze filmu instruktażowego dla uchodźców, który teraz jest w kinach. Wiem tylko, że finansował go Trzaskowski, a reżyserka jest z Hollandii, jakaś Agnieszka, która już w Polsce nie mieszka. Chcę się wrócić i iść normalnie przez przejście graniczne, ale Tobi uparł się, żeby na dziko.

Zaufałem mu i poprowadził idealnie.

Tak zakończyłem inspekcję granic. Jak widać zagrożeń jest wiele. Wkrótce wybory. Mam nadzieję, że zagłosujecie mądrze.

W sobotę wyszła nam całkiem spora Beskidzka wycieczka. Zaczęliśmy w Pcimiu.

Idziemy żółtym szlakiem na Kotoń.

Po drodze jakiś większy kamień.

Idzie sie głównie lasem, ale widoki się zdarzają.

Ciekawe mchy.

Szlak na Kotoniu omija wierzchołek.

Wypasiona miejscówka z sauną.

Widoki na Beskid Wyspowy - Szczebel.

Śliczny domek.

Schodzimy czarnym szlakiem do Tokarni. Najpierw lasem. Za miesiąc będą tu kolorki, na razie jeszcze za wcześnie.

Później pojawia się asfalt, ale droga jest bardzo widokowa. Przed nami Zębalowa.

Wkraczamy w Beskid Wyspowy.

Kalwaria Tokarska.

Widoki w stronę Beskidu Makowskiego.

Całkiem konkretne podejście pod Zębalową, po niedawnych Tatrach nie robi na nas wrażenia.

Bezszlakowe zejście w stromę Pcimia.

Na koniec jeszcze przejście przez bezszlakowy grzbiecik.

Natomiast dzisiaj (w niedzielę) tylko mały spacer do Doliny Białej Przemszy w Błędowie.

Mimo drugiej połowy września było jakoś tak upalnie i ciężko.

Tobi w swoim żywiole.

Na grzyby zawsze jeździmy w Beskid Mały w lasy nad Kozińcem.
A dzisiaj kolejna wycieczka

Już się bałem, że weekend będzie górsko zmarnowany, a tu w ostatnim momencie wyklarowały się prognozy na niedzielę. Padło na Veterný vrch w Magurze Spiskiej. Obiecałem Ukochanej, że będzie fajna wycieczka i ochoczo wzięła udział mimo zapowiadanych w tamtym rejonie 32 stopni.

Wczesna pobudka, długa jazda i jesteśmy na miejscu. Pierwsze widoki średnie. Bałagan z drewnem, rozjeżdżona droga, jakies małe leśna kopczyki. Ładniej jest w stronę Pienin, ale dzisiaj idziemy na południe w nieznane rejony.

Okazuje się, że lasu nie jest tak dużo jakby się człowiek spodziewał. Sporo łąk.

Można powiedzieć, że to góry leśno-łąkowe w równych proporcjach.

Wyżej młody las i dość dziko.

Jak to często na Słowacji, chatka myśliwska w lesie nie powinna dziwić.

Veterný vrch jest dobrym punktem widokowym na Tatry, pod warunkiem, że jest przejrzystość, a nie to co dzisiaj.

Pieniny są dużo bliżej i tu lepiej to wyglądało.

Szczytowy misiek z flagą robi wrażenie. Jest też najporządniejsza książka szczytowa jaką kiedykolwiek widziałem.

Następnie schodzimy nad jeziorko.

Super sprawa na upał. Tobi zadowolony.

Zdecydowałem się nieco popływać.

Genialna miejscówka. Całkowity brak ludzi.

Pora wracać w kierunku auta.

Jest trochę chaszczowania. Ukochana cały czas dawała mi "lajki", że jej się podoba moja autorska trasa

Trafiamy na znane łączki.

Zdobywamy ostatnią górkę.

Schodzimy na przełęcz mając piękny widok na Małe Pieniny.

Bardzo przyjemna wycieczka wyszła, nie spodziewałem się, że te okolice tak przypadną mi do gustu

Upalny dzień. Pojechaliśmy nad wodę, nad Jezioro Paprocańskie w Tychach. Nigdy tam nie byłem.

Spory akwen, zagospodarowany, żaglówek od groma.

Dla ludzi plaża.

Park wodny.

Poza jednym miejscem, gdzie są tłumy, reszta cicha i spokojna.

Na uboczu restauracja dla elit, w zameczku myśliwskim. Byłem świadkiem jak jedna parka studiowała menu i w końcu facet mówi "lepiej chodźmy na zapieksy przy plaży".

Obeszliśmy całe jezioro, trochę na to zeszło. Jest ścieżka rowerowo-spacerowa dookoła.

Potem poleżeliśmy i popływaliśmy. Ja i Tobi przepłynęliśmy na wyspę - 600 metrów.

Na koniec jeszcze jakiś koncert był, ale Tobiemu się nie podobała muzyka.

Bardzo fajne miejsce. Mimo cudnej pogody nie było tłoku. Miasto porobiło wystarczająco dużo darmowych parkingów. Jest cała potrzebna infrastruktura.

W sobotni wieczór poszliśmy na huczną 50-tkę nie planując nic na dzień następny. W niedzielę pospaliśmy trochę za długo, żeby robić jakąś konkretną wycieczkę, zresztą nie było chęci. Leżeć nad wodą też nie było ochoty, bo na witowskich łąkach za bardzo przypiekło nas słońce. Z braku laku pojechaliśmy na grzyby.

Grzybki idealnie trafione, akurat wysypało młodymi, zdrowymi borowikami. Jak się trafiło miejsce, to Ukochana przynosiła mi całe naręcza do wstępnej obróbki.

Okazało się, że ilość nas trochę przerosła. Ciężko było donieść to do auta. Wyszło grzybobranie życia, zarówno pod względem ilościowym, jak i jakościowym.

Zwykle ludzie suszą grzyby, albo mrożą. My mamy odmienny sposób. Smażymy aby zmniejszyć objętość, następnie mrozimy.

Grzybki dzielimy na porcje. Tym razem wyszło nam 30 x 275g prawdziwków i 24 x 225g ceglaków. To daje ponad 13,5kg przetworzonych grzybów.

Z grzybami bawiłem się do 1 w nocy i jeszcze godzinka następnego dnia zeszła na porcjowanie.
Do szuflady w zamrażarce mieszczą się 3 warstwy. Kilka sztuk trzeba było upchać gdzie indziej. A jeszcze nam zostało parę z zeszłego roku. Masakra

Tak nas te grzyby wymęczyły, że następnego dnia robimy dzień wypoczynkowy nad wodą. Pojechaliśmy do Chrzanowa nad Chechło.

Wszystko tu jest, nawet mostek zakochanych.

Wieżyczki widokowe.

Woda oczywiście też.

Część bezludna.

Część plażowa.

Można sobie pospacerować.

Skorzystać z darmowej infrastruktury.

Plaża oficjalna, strzeżona.

Obok plaża dzika dla piesków.

Chechło jest super. Bardzo przyjemnie zagospodarowane, darmowe, z darmowym parkingiem, gastronomią, polem biwakowym, wypożyczalnią sprzętu wodnego. Mimo, że sam zbiornik jest dość mały, nie było tłumów. Wypoczęliśmy