Opcje wyszukiwania (Strona 21 z 122)

Kolejny piękny dzień.
Pojechaliśmy szukać krokusów
Tym razem do Złatnej.
Najpierw znaleźliśmy przebiśniegi.

Krokusy też były.

A potem poszliśmy w góry. Fajnym bezszlakowym grzbietem.

Na szczycie grzbietu domek.

Idziemy na Zapolankę. Resztki śniegu dodają uroku.

W oddali Pilsko i Mechy.

Domek do wynajęcia - może na zlot?

Podobno na Zapolance można spotkać białe krokusy. Mnie się niestety nie udało nigdy. Te były najjaśniejsze.

Schodzimy do Ujsoł czarnym szlakiem.

Wychodzimy bezszlakowo na Kubiesówkę.

Całkiem tu fajnie. Sporo otwartych przestrzeni.

Udało się znaleźć drogę w lesie.

W górze śnieg.

Widoki z Kubiesówki są bardzo dobre. Ten na Muńcół.

Na Beskid Śląski.

Nawet Tatry się trafiły.

Zejście bezszlakowe północnymi stokami.

Śnieg leżał praktycznie do samego dołu. Dało nam to trochę w kość.

Była to 11 wycieczka w marcu - rekord

Dzisiaj powiedziałem dość!
Nie chcę oglądać śniegu i chodzić po nim.
Dlatego krokusów pojechałem szukać na Jurę, do Olkusza.
Dodatkowo zachęcał mnie fakt, że gdybym znalazł krokusy na Jurze to wszedłbym do panteonu botaników polskich.

Parkuję pod skateparkiem w Olkuszu i cyk, kwiatki.

Niby byle jakie podbiały, ale ładnie zapozowały.

W skateparku można poćwiczyć. Robi wskakiwał na wielkie kamienie, a ja kątem oka widziałem, że obserwuje mnie pani z budki ochrony. W pewnym momencie patrzę idzie do nas. Myślę sobie, może powinienem ją pierwszy zaatakować, wykorzystać element zaskoczenia. Tak też zrobiłem. Jak się zbliżyła, powiedziałem "dzień dobry", a następnie z grubej rury "czy będzie pani na mnie krzyczeć?" Plan się udał, była zaskoczona. Powiedziała, że nie, tylko chciała pieska z bliska popodziwiać. Pozwoliłem.

A potem ruszyłem w kierunku góry z krzyżem.

Po drodze zaobserwowałem świeże zielone wychodzące z ziemi.

Góra zdobyta. Obok krzyża jakiś inny, większy symbol religijny. I mogę współistnieć obok siebie.

Czy Jezus depilował pachy?

Widok z góry na Olkusz.

Przemieszczam się dalej. Szukam krokusów, ale znajduję inne kwiatki. Przykładowo fiołki.

Prymulki.

Peryskop?

Spore trawiaste przestrzenie.

Zamek Rabsztyn.

Ależ jest sucho i gorąco. Cały dzień chodzę w krótkim rękawku i robię sobie nawet godzinną przerwę na leżenie w trawie i opalania klaty.

Kolejne kwiatki. Tych nawet nie znam, ale myślę, sfocę dla Ardiana.

Jako, że Jura, to muszą być skałki.

Pękają pąki.

Przylaszczki już takie na maxa rozwinięte.

A przebiśniegi to nawet lekko przekwitnięte.

Pora wracać, bo słońce zachodzi.

Miałem w planach dojść do Pustyni Błędowskiej, ale nie udało się. Tak się wlokłem, że nie oddaliłem się dalej niż 3 km od auta. I cały dzień zajęło. Ale lenistwo

Po kilku flastartach czas w końcu na krokusy
Jako specjalista od krokusów znam pewne miejsca, których lokalizacji oczywiście nie zdradzę.
Jedziemy w Beskid Mały i ruszamy z Targszowa żółtym szlakiem na Leskowiec.

Idę, patrzę - krokus.

Oraz pscółka

Krokusów sporo, trafiały się nawet skupiska.

A w lesie wciąż śnieg.

Im wyżej tym więcej.

Ale na samej górze - mniej. Gdzie tu logika?

W każdym razie nie przyszliśmy tu po to, żeby po górach chodzić. Więc schodzimy i odwiedzamy polany krokusowe.

Na każdej rośnie coś fioletowego.

Czasem nie widać od razu...

Ale kto szuka ten znajdzie

Krokus z bliska.

Krokusy z daleka.

Krokusy odporne na ogień.

I taka to była wycieczka

Czyli jak na krokusy to w BM!

Krokusowe łowy miały się odbyć w Paśmie Gubałowskim.
Pojechałem do Chochołowa i... sporo śniegu.

Zamiast krokusów musiały wystarczyć bazie.

No dobra, z tym śniegiem sprawy wyglądały tak, że wszystko zależy od nasłonecznienia. Na południowych zboczach go nie było. Ale krokusów również nie

Były za to Tatry!
Blisko, ale niewyraźne.

Trasa wiodła czerwonym szlakiem z Chochołowa w kierunku Gubałówki.
Tutaj podejście pod Ostrysz.

Było ciepło. Śnieg ładny - biały. W sumie sielanka.

Widok wstecz w kierunku Babiej.

Powyżej 1000 metrów śniegu w bród.

Tatry coraz bliżej.

I coraz bardziej wyraźne.

O jakie wyraźne!
Kasprowy.

Orla Perć i maszt na Gubałówce.

Hawrań.
Tam bym chciał wyjść!

Na Gruszkowie porzucam szlak i wracam równoległym grzbietem przez Szeligowski Wierch.

Babia.

Im niżej tym mniej śniegu. Ale krokusy jeszcze śpią.

Za plecami mam cały czas Tatry, wciąż takie same. Zmienia się tylko pierwszy plan.

Znowu okazało się, że tam gdzie nie ma szlaku jest najpiękniej.

Równo z zachodem dotarłem do auta.

I tak zakończył się spontaniczny długi weekend.
Opaliło mnie konkretnie
A dzisiaj odkryłem nowe tereny. Rewelacyjne na piesze wycieczki. W maju chciałbym tu wrócić z Ukochaną.

Od jakiegoś czasu miałem upatrzoną trasę na Zębolową w Beskidzie Wyspowym z Tokarni. Tak jakoś wyszło, że pojechałem dzisiaj. Na początek takie łażenie po polach z widokiem na Fuckową Górę (fajna nazwa) w Beskidzie Makowskim.

Na mapie było zaznaczone skupisko kapliczek, pewnie jakaś droga krzyżowa, jakich wszędzie pełno. Kalwaria Tokarska. Na pierwszy rzut oka, całkiem wypasiona droga krzyżowa. No to jazda, jedziemy!

To nie są tylko same stacje. Jest znacznie więcej. Jest mnóstwo! A Anioł Stróż robi efekt wow.

Jest to nasz Polski Narodowy Anioł!

Grota Matki Boskiej a przy niej lodospady...

Strzałka wskazuje Piwnicę Biczowania... idę w lekkim strachu...

Faktycznie stoi jakaś samowola budowlana... Tobi przodem.

Takie coś w środku lasu.

Pozdro polskim chłopakom! - myślałem, że tym się kończy ta kalwaria, bo dalej nic już nie było widać.

A tu nagle jezioro. Mają rozmach!

W lesie na zboczu góry - jezioro.

Potem było jeszcze sporo zaskakujących atrakcji. Wyglądało, że nie ma końca.
Ale wszystko się kończy. Na samej górze rzeźbiony krzyż oraz prawdziwy dzwon, który rozbrzmiał.

Ruszamy dalej, wszak jeszcze jakaś góra do zdobycia.

W końcu jakieś atrakcje dla Tobiego.

Ilość śniegu rośnie wraz z wysokością.

A w lesie biało.

Zębolowa kompletnie nieciekawa, płaski szczyt w środku lasu. Schodzę pozaszlakowo.

Na koniec małe chaszczowanko w promieniach zachodzącego słońca.

Piękny słoneczny i w końcu ciepły dzień. A jutro ma być jeszcze cieplej, a pojutrze jeszcze cieplej niż jutro!

Zimno, ale słonecznie. Na śnieg nie miałem ochoty, więc pojechałem w Beskid Mały do Tarnawy.

Najpierw skierowałem się w kierunku Żurawnicy.

W lesie jednak było trochę śniegu... brrr...

Przełęcz Carchel.

Dom w stylu tradycyjnym.

Skrajna przemoc religijna - zwierzaki uwięzione w kapliczce.

Krzyż na Żurawnicy kompletnie zarósł.

Widok na Beskid Mały.

Mój cel - Królicza Góra.
Oddzielają mnie od niej dziwne trawy.

Przebijamy się. Teren podmokły na stokach Żurawnicy. Dziwne.

Królicza Góra coraz bliżej. Góra z niej marna, ale za to fajne otwarte przestrzenie.

Widok wstecz na Żurawnicę.

Ostatni etap wycieczki. Droga na Przełęcz Śleszowicką.

Żurawnica - tam byłem.

Kapliczka na Przełęczy Śleszowickiej. Przejeżdżałem tędy dziesiątki razy i zawsze myślałem sobie, że trzeba by kiedyś tędy przejść.

A tak wygląda w środku.

Widoki z Tarnawskiej Góry.

Dom nowoczesny.

Dzień się kończy.

W końcu jakaś kapliczka dla piesków.

Na koniec oznaka wiosny. W nocy konkretny mróz, a tu kwiatki kwitną...

nena - moim szefem jest Grzegorz Nowak - bardzo fajny szef, polecam

---------------------------------------------------------------------------------------------

Miało być wiosennie, słonecznie i ciepło... ale było strasznie, chmurzaście i wiało.

Zaczęliśmy w Dubiu, gdzie pomnik radzieckich partyzantów ma się dobrze.
Swoją drogą skąd u nas radzieccy partyzanci???

Lisek nie chciał się pobawić z Tobim.

Trasę wymyśliłem po krzakach, aż sam ich już miałem dość pod koniec.

Znaleźliśmy jedną przylaszczkę.

I sporo przebiśniegów.

Widzieliśmy Babią.

Poćwiczyliśmy.

I zdobyliśmy wkład na obiad - zupa z sarny.

Prognozy były podejrzanie zmienne, dlatego o ewentualnym urlopie miałem zadecydować rano. Wstałem 5:30, patrzę, ma być ładnie, to napisałem do szefa o urlop. Ustaliłem trasę, zjadłem śniadanie, ubrałem się. Szef śpi, nie odpisuje. To uznałem, że nie będę go przecież budził. Zebrałem się i pojechałem

Chciałem poobcować bliżej ze śniegiem. Pojechałem do Ciśca k. Węgierskiej Górki i ruszyłem po prostu w górę w kierunku Czerwieńskiej Grapy (widoczna na zdjęciu w oddali)

Budują drogę. Z jednej strony szkoda gór przeoranych wiaduktami i dużą drogą. Ale z drugiej będę często jeździł tą drogą w góry, więc mam ambiwalentne uczucia.

Nabieram wysokości. Widoki na Romankę.

Na końcu cywilizacji kapliczka.

Następnie idziemy dziewiczą nieprzetartą drigą na Czerwieńską Grapę. O to chodziło, żeby sobie iść w śniegu. Bosko!

Wychodzić na śnieżne pieńki.

Wyszliśmy na Grapę, a potem na dwa Żary (Mały i Wielki).
Zejście z Żaru strome jak diabli.

Trochę uspokojenia...

I kolejne podejście na Glinne, to już ponad 1000m.

Trudna ambonka, nie da rady wyjść na samą górę.

Im wyżej tym więcej śniegu.
Na samym dole byłem lekko zawiedziony, że jest mało. Potem było już w sam raz. Potem nawet trochę za dużo. No i w końcu zdecydowanie za dużo. Biedny piesek.
Jednym słowem - nasyciliśmy się śniegiem.

Szczyt Glinne został zdobyty.

Jest tu szlak, więc przedeptane. Ale dalej nie idziemy - dzień się powoli kończy.

Tobi chyba chciałby na Babią.

Szlakiem schodzi się ekspresowo.

No i tyle. Bardzo fajna wycieczka.
Pozdrawiam wszystkich co musieli iść do pracy
Ciekawe czy mnie wywalą z roboty za taki samowolny urlop. Jutro się dowiem

Kolejny zimowy bezśnieżny spacer po najbliższej okolicy.
Zalew Chechło w Trzebini.

Tobi ćwiczy.

Chodzi po lodzie.

Zalew prezentuje się fajnie.

Łabądź, któremu tak spodobał się Nowy Ład, że nie wyemigrował.

Potem połaziliśmy po Puszczy Dulowskiej długimi prostymi drogami.

Oraz bez dróg.

W Puszczy Dulowskiej jest sporo terenów podmokłych.

Płatny odcinek A4, 24 zł za 60 km. Chętnych nie brakuje.

Stary most kolejowy, z "dziurami" pomiędzy podkładami.

Z powrotem nad Chechłem.

Rozpoczynamy rok 2022 od zimowej wycieczki na Pilsko z Korbielowa.
Wadą takiej wycieczki jest to, że tereny są mocno znajome, ale cóż, wymyśliłem urozmaicenia.
Najpierw idziemy bez szlaku na Malorkę.

Potem już standardowo zielonym. Na halę Miziową.

Znane kadry.

W dole tylko parę cm śniegu, ale wyżej więcej.

Kolejny standard.

To też znane... i lubiane.

Ale zima. Z rana miało być -10 i wiatr - sprawdziło się.

Doszliśmy, kolejny klasyczny kadr.

Zamiast wracać, poszliśmy na Mechy.
Od razu zrobiło się bardziej bajkowo.

Południowa ekspozycja, przyjemnie ciepło.

Szliśmy przez zamarznięte kosówki, czasem zapadając się, ale tylko czasem.

Mechy wydawały się bardzo blisko, ale zeszło 40 minut żeby tam zejść.

Rywalizację kto wyjdzie pierwszy wygrał Tobi.

Widok na Pilsko.

Na powrocie fajne widoki na Tatry.

Nawet chmurki się pokazały.

Powrót początkowo zielonym szlakiem do Korbielowa, a potem grzbietem bez szlaku.

Z ciągłymi widokami.

Na koniec morsowanko.

Zdecydowanie na razie najlepsza wycieczka w tym roku!
Obiektywnie bardzo udana

Dzisiaj rano wstałem w średniej kondycji, głowa bolała, osłabienie. Pewnie po wczorajszym szczepieniu. Ale po śniadaniu przeszło.
Patrzę na pogodę. Zapowiadają słońce, w Beskidzie Małym od 11:00 przez parę godzin pełne słońce. Na dodatek Ukochana pragnie rozpocząć sezon zimowy, więc nie ma zmiłuj, trzeba jechać na wycieczkę.

Przyjeżdżamy, słońca jeszcze nie ma i nie zanosi się, żeby było. Ale jestem pewny, że tam w górze świeci. To idziemy.

Bezszlakowo na Bujakowski Groń.

A potem szlakiem na Chrobaczą Łąkę.

Trzeba przyznać, że jest zimowa atmosfera.

Krzyż.
Słońca nie ma i nie zanosi się, żeby było.

No to schodzimy.
Sceneria niewątpliwie zimowa.

Gdyby nie Tobi, można byłoby uznać, że mam czarno-biały aparat.

Fajna zima, choć wciąż śniegu mało.

Po powrocie do domu, patrzę jeszcze raz na prognozy.
Zgadza się, dobrze rano sprawdziłem, miało świecić. Choć niektóre portale już się zdążyły zaktualizować, że jednak nie świeciło