Opcje wyszukiwania (Strona 212 z 222)

No cóż żaba jak żaba . Ta, którą tak ładnie uwieczniła na swoich fotkach Jolanta to żaba trawna (Rana temporaria), najczęstsza przedstawicielka żab brunatnych w Polsce, do których zalicza się jeszcze żabę moczarową (Rana arvalis) i żabę dalmatyńską , zwaną również zwinką (Rana dalmatina).  Wszystkie wymienione tu gatunki żab podlegają ścisłej ochronie. Żaby należą do płazów bezogonowych.

Jak odróżnić żabę trawną od wodnej ?  Jest kilka typowych cech :

- ubarwienie: (u żab brunatnych jak sama nazwa wskazuje, to różne odcienie brązu, czasem z dodatkiem żółci, brak jest z reguły koloru zielonego , jednak może się zdarzyć czasami odrobina niebieskiego koloru u samców w okresie godowym) . U żab wodnych przeważa zdecydowanie kolor zielony.

- na tylnych nogach trawna ma poprzeczne ciemne pasy

- charakterystyczna duża ciemna plama skroniowa ( widać ją ładnie na fotkach Joli  : fot. 1, 3 i 5 ) – żaby zielone nie mają plam skroniowych

- z tyłu za głową znajduje się wzór (plama w kształcie odwróconej litery V ) – fot. 4

- tryb życia: żabę trawną  prędzej spotkamy na łące , polu, zaroślach, lasach, parkach,  gdzie przenosi się z wody zaraz po złożeniu jaj. Żaba wodna spędza życie głównie w wodzie.

- skrzek: jaja żaby trawnej to zazwyczaj duży galaretowaty twór (przezroczyste jaja z małym czarnym punkcikiem) pływający po powierzchni jakiejś kałuży, zagłębienia z wodą lub  większego ale płytkiego zbiornika wodnego. Składa je wczesną wiosną (zazwyczaj marzec-kwiecień)

ampleksus – „żabi uścisk” to bezwarunkowy odruch występujący u płazów bezogonowych w okresie godów. Właśnie wczesną wiosną (najczęściej marzec/kwiecień) możemy obserwować to ciekawe zjawisko. Więcej o nim można przeczytać tutaj.

foto: Djinn

żabi skrzek

foto: Brombella

foto: Brombella

foto: Brombella

Żaby składają jaja w płytkich zbiornikach wodnych, najczęściej w postaci kłębów. Są to bardzo duże ilości galaretowatych jaj połączonych ze sobą osłonkami, które tworzą zbitą masę.

 
foto: Djinn

---------------------------------------------------------------------------------------

baca upolował oprócz lisków dwa trzmiele . I ten pierwszy to będzie trzmiel rudy (Bombus pascuorum), drugi trzmiel gajowy albo ziemny) - (mają bardzo podobne ubarwienie).

Na trzecim zdjęciu to oczywiście jest osa (Vespula) i wygląda mi na osę dachową (Vespula germanica).
Dodam, że osy posiadają żądło bez haczyka (pszczoły mają żądło zaopatrzone w haczyk), dlatego po użądleniu ofiary mogą je bez problemu z jej ciała wyciągnąć , bez szkody dla własnego organizmu. W przeciwieństwie do pszczół, które po użądleniu giną, ponieważ ich żądło zahacza się i pozostaje w skórze ofiary.Podczas próby jego wyciągnięcia zostaje wyrwane z jej odwłoka. Często wraz z nim wyrywana jest część wnętrzności pszczoły. Żądło osy można łatwo wyciągnąć, pszczoły znacznie gorzej.

Na czwartym zdjęciu bacy jest żuk leśny zwany też żukiem gnojowym (Geotrupes stercorarius) XD. Jego larwy rozwijają się w kulkach utoczonych z nawozu zwierząt roślinożernych, stąd druga, mniej sympatyczna nazwa.

ale jaka ładna i szczęśliwa   !

o jaaaaaa , jak Wy to robicie , że Wam zwierzęta na drodze stają ? fajnie Ale ten na zdjęciu to szczeniak ? Wygląda na większe coś  ...

pomysł super , będę trzymać kciuki , żeby się udało też bym chętnie tą skrzyneczkę już zobaczyła

Poltergeist więc proszę Cię nie myśl za dużo ...
Mój pluton egzekucyjny na razie tylko lekko drapie i nie ma mowy o jakiś ściennych masakrach To nie w moim stylu
Co do geosynkliny to pozwolisz, że ja przy niej jednak zostanę. Mnie osobiście ten termin w temacie ruchów orogenicznych bardziej się podoba. Nikt tu nie twierdzi , że się czepiasz, wręcz przeciwnie , cieszę się , że coś dodajesz od siebie , nie lubię jednak, jak ktoś próbuje przekręcać czyjeś słowa , bo kompozycję to tam sobie możesz burzyć .

Racja, miocen należy do trzeciorzędu. Walnęłam się , przepraszam czytających, już poprawiłam swój błąd .

Mam jednak prośbę Poltergeist,czy mógłbyś mi wskazać dokładnie to zdanie w moim tekście, gdzie pisze, że cyt; „Karpaty zostały wypiętrzone w miocenie”?

Jak wiadomo wypiętrzenie m.in. Alp, Himalajów, Andów, Kordylierów, Pirenejów, a także Karpat przypada na trzeciorzęd (orogeneza alpejska). Jednak wielofazowe, złożone procesy orogenezy alpejskiej, które doprowadziły w końcu do ich powstania (wypiętrzenia) zaczęły się zdecydowanie wcześniej , bo już w erze mezozoicznej (trias) i  przebiegały w kilkunastu fazach.

W części mojego postu dotyczącej m.in. powstania Beskidów chodziło mi przecież o płaszczowiny, o to że  w neogenie (trzeciorzęd) , a wspomniany miocen to najstarsza epoka neogenu dalsze kolejne ruchy górotwórcze orogenezy alpejskiej fałdowały i nasuwały ku północy płaszczowiny , które to utworzyły m.in. Beskidy. Podkreślę słowo dalsze, co wskazuje na wielofazowość tych procesów.

Co do określenia „geosynklina” to wydaje mi się , że w tym temacie jest ono jak najbardziej poprawnym określeniem i zdecydowanie wg mnie częściej używanym niż „basen sedymentacyjny” i nie wiem dlaczego uważasz go za anachronizm. Bardzo często spotykam się z nim w opracowaniach, zarówno tych starszych  jak i tych najnowszych.

na pewno Jolu . Nie próżnowałam , w sobotę udało mi się trochę ogród doprowadzić do porządku , zrobić parę zaległych rzeczy i napisać Wam dwa posty ,  no a w niedzielę byłam w Kraku . Udało mi się na szczęście wrócić przed zalaniem .

Ponieważ sezon na żmije  rozpoczęty, jak szymskim nam przypomniał ( i wcale mi nie chodzi o te żmije ... co niektórzy już mają pewnie na myśli ) pozwólcie, że napiszę troszkę o tym jedynym jadowitym w Polsce gadzie. Moje pisanie uzupełnię pięknymi fotkami ferdynansa i bacy , którym , jak widać , żmija niestraszna  .
Pora godowa żmii zygzakowatej (Vipera Berus) zaczyna się w końcu marca, kwietniu lub maju (rzadziej w czerwcu).
Samica żmii jest większa od samca. Może maksymalnie osiągnąć 80 centymetrów. Samiec najwyżej 70. Ubarwienie żmij zygzakowatych jest bardzo zmienne. Najpospolitszą formą jest forma szara.

foto: baca
Inną odmianą  barwną jest żmija o barwie brązowo-miedzianej (w takim przypadku zygzak może mieć różne odcienie brązu).

foto: baca

Najrzadszą formą jest żmija całkowicie czarna. Nasycenie barwy może być różne. Barwa tła może być jasnopopielata, jak i ciemnoszara, jasnobrązowa lub ciemnobrunatna. Czarne żmije posiadają dużo pigmentu czarnego (melaniny), co powoduje, że nie widać u nich charakterystycznego wzoru na grzbiecie - wstęgi kainowej. Najlepiej jest ona widoczna u form jasnych. Żmija wygrzewa się na słońcu najczęściej wczesnym rankiem i późnym popołudniem. Szczególnie aktywna jest w ciepłe, deszczowe dni. Ukrywa się w krzakach, pod korzeniami drzew, w stertach kamieni i w norach gryzoni.

Jest kilka cech typowych dla żmii, które odróżniają ją od innych węży żyjących w Polsce ? A mianowicie :

- pionowa źrenica oka !!! ( pozostałe węże żyjące w Polsce mają źrenice okrągłe)
- tęczówka oka brązowoczerwona lub rubinowa
- głowa wyraźnie sercowatego kształtu z przewężeniem szyjnym
- u większości  na głowie występuje ciemny wzór w kształcie litery "X", lub "Y" z ramionami
  skierowanymi do tyłu ciała
- ogon krótki
- zaniepokojona syczy ( ale UWAGA ! – zaniepokojony zaskroniec również może syczeć,     inne węże nie wydaja takiego odgłosu)
- na grzbiecie może mieć ( ale UWAGA !, wcale nie musi mieć mniej lub bardziej widoczny
  wzór – zygzak biegnący wzdłuż całego ciała (wstęga kainowa) – ok. 10 % żmij nie ma
  charakterystycznego zygzaka

na zdjęciu świetnie widać powyżej opisane cechy

foto: ferdynans

Wbrew powszechnemu twierdzeniu „żmije nie skaczą”! Ich pozycja obronna to głowa wzniesiona ku górze. Zazwyczaj przed atakiem zwierzę zwija się spiralnie. Ofiarę dosięga przez gwałtowne wyprostowanie się i wbicie w nią zębów jadowych. Nie jest to żaden skok. Żmija kąsa w naczynia żylne. Przy dłuższych opadach deszczu jad żmii może być mniej skoncentrowany. Żmija nigdy nie wyrzuca z siebie całego jadu. 

foto: baca

W spoczynku, nie zagrożona zazwyczaj leży zwinięta i wygrzewa się na słońcu. Żmija może zaatakować człowieka jedynie gdy czuje się zagrożona. Najczęściej następuje to w momencie przypadkowego nadepnięcia, próby jej złapania, drażnienia, czasem zbyt bliskiego podejścia do niej. W przypadku spotkania ze żmiją najlepiej zachować odległość min. 80 cm.
Jad żmii jest dość silny, jednak jego jednorazowa dawka nie jest zbyt duża. Dla dorosłego człowieka taka dawka nie zawsze stanowi zagrożenie śmiertelne. Dla dziecka może jednak być bardzo niebezpieczna.

Żmija po ukąszeniu pozostawia dwa czerwone punkciki - ślady po zębach jadowych, następnie ciało w miejscu ukąszenia puchnie. Puchną też węzły chłonne. Ukąszenie jest bolesne. Objawy ogólne to nudności, pobudzenie, ból głowy, a następnie wystąpić mogą wymioty, biegunka, obrzęk języka i warg, omdlenie. Reakcja na jad żmii u każdego człowieka może być jednak inna. Tak czy owak po ukąszeniu należy jak najszybciej sprowadzić pomoc lekarską w celu podania surowicy, która jest konieczna.

Co robić przed przybyciem lekarza :

- uspokoić poszkodowanego
- należy ociągnąć jad z rany (najlepiej strzykawką z odciętym czołem, najlepiej mieć zawsze coś takiego w sezonie na żmije ze sobą, w plecaku, bo nigdy nic nie wiadomo ... ).
- unieruchomić kończynę (wykonywać jak najmniej ruchów, aby trucizna nie miała możliwości rozchodzenia się po ciele)
- schłodzić ciało
- żmija kąsa na głębokość 1 mm (można ucisnąć ranę, ale nie za mocno, tak abyśmy
  wyczuwali tętno)

PS. Na zajęciach terenowych na studiach byłam świadkiem chwytania żmii zygzakowatej za ogon przez mojego profesora od zoologii, bo jeśli łapać żmiję to tylko za ogon, jednak nie polecam nikomu !!!, bo niby po co . Jako studenci chcieliśmy oczywiście zwierzęciu się nico bliżej przyjrzeć, stąd te „barbarzyńskie” praktyki. Jednak na szczęście zwierzątko zostało szybko wypuszczone na wolność . Trochę naburmuszone odpełzło sobie spokojnie w krzaki ... XD.

Żmija zygzakowata, jak wszystkie gady w Polsce, podlega ścisłej ochronie !

Wracając jeszcze do budowy geologicznej naszych Karpat Fliszowych należy dodać, że oprócz najczęściej występujących warstw piaskowców (których w Beskidach istnieje duża różnorodność) oraz łupków, wśród których niekiedy natkniemy się również na zlepieńce, spotykamy również inne skały  np. wapienie, margle czy mylonity. Te trzy ostatnie spotkamy w BM m.in. w serii andrychowskiej zwanej Skałkami Andrychowskimi.
Wieloletnie badania pozwoliły na klasyfikację skał budujących Beskidy, a także na podanie ich wieku. Jak się okazało w obrębie Karpat Fliszowych możemy wyróżnić kilka typów następstw skalnych, które utworzyły wielkie jednostki zwane – płaszczowinami. W miocenie (trzeciorzęd), na skutek ruchów górotwórczych, płaszczowiny te zostały przesunięte w kierunku północnym, nasunięte na siebie, silnie sfałdowane i wypiętrzone. W taki sposób powstały m.in. Beskidy.
Obecnie rozróżnia się w obrębie polskiej części Karpat Fliszowych 5 płaszczowin (W. Alexandrowicz,2007):

- magurska (buduje : Beskid Wysoki, Beskid Wyspowy, Beskid Sądecki i Gorce)
- dukielska (buduje : Beskid Niski i część Bieszczad)
- śląska (buduje : Beskid Śląski, Beskid Mały, Pogórze Beskidzkie, Bieszczady)
- podśląska (buduje : fragmenty pogórzy)
- skolska (buduje: pogórza rozciągające się na wschód od Tarnowa)

Wszystkie te płaszczowiny buduje głębokomorski flisz, czyli skały powstałe w głębokich basenach praoceanu zwanych geosynklinami. Te głębokie baseny pooddzielane były od siebie płytkimi strefami morskimi zwanymi kordylierami. W kordylierach tworzyły się również skały, ale o innych właściwościach. Były to osady typowe dla mórz płytkich i ciepłych, gdzie bujnie rozwijało się życie podwodne, a więc skały węglanowe m.in. wapienie i margle.
Na skutek ruchów górotwórczych nasuwające się na siebie płaszczowiny powodowały przemieszanie się i przemieszczanie warstw skalnych. W wyniku tego procesu niektóre płytkowodne osady zostały bezpowrotnie zniszczone. Niektóre jednak się uratowały. Te szczęśliwe ocalałe formy skalne nazywamy właśnie porwakami tektonicznymi. Są to właśnie oderwane i przemieszczone od masywu macierzystego fragmenty skał. Skałki Andrychowskie na Pańskiej Górze, Wapiennik w Inwałdzie, skałki w Roczynach i Targanicach są przykładem właśnie takich porwaków tektonicznych. Najładniejsze odsłonięcie skał wapiennych jest w inwałdzkim Wapienniku Dolnym i Górnym. Miejsce to zostało objęte ochroną i uznane za pomnik przyrody nieożywionej. Utworzono również na jego terenie ścieżkę naukowo-dydaktyczną.

PS. Czekam na jakąś ładną fotkę z Wapiennika . Może mi ktoś podeśle?  Fajnie by było ten tekst uzupełnić zdjęciem . Niestety ja takiego nie posiadam
Chyba darkheush tam ostatnio był, no ale gdzie ma fotki ??? <myśli>

Źródło: Zieliński J., Alexandrowicz W., Walusiak E., Chachuła P., Pająkowa-Biel M. „Wapiennik w Inwałdzie – ścieżka przyrodnicza”. Andrychów, 2007

naszywka jest naprawdę piękna

hihi, cieszę się , że coś fajnego z nich wyszło