Opcje wyszukiwania (Strona 212 z 222)

myślę baca, że masz rację , to będzie podkolan biały , ale więcej fotek mile widziane , storczyki są tak piękne , że oglądanie ich się nie nudzi

ech ... z pewnością

piękne te Twoje storczyki baca No chyba jednak byliśmy w dwóch różnych miejscach , z czego się jednak należy cieszyć , bo jak widać storczykowych łączek ci u nas trochę jest .  Ja odkryłam swoją łąkę na zboczach Gancarza

I tak sobie spacerując po tej łące ze storczykami spotkałam polującego pająka kwietnika (Misumena vatia) . Kwietniki nie budują pajęczyny tylko polują na owady przemieszczając się zwinnie po wytworzonej nici. Poluje z zasadzki. Czyha na roślinie ( zazwyczaj na kolorowym kwiatku , albo na liściu ) nieruchomo upodabniając się ubarwieniem do otoczenia.  Mają odnóża rozstawione na boki i przypomina wyglądem małego kraba. Przednie są dłuższe od tylnych. Dzięki nim pająk może się poruszać również w bok i tył. Cechą charakterystyczną tego pająka  jest  umiejętność przybierania różnych barw, co daje mu możliwość doskonałego kamuflażu i chociaż pająki te są pospolite , nieraz bardzo trudno je zauważyć. Zdolność zmieniania barw posiadają jedynie samice. Barwę dostosowują  do miejsca, w którym żyją ale również do rodzaju owadów, na które polują. Może to być ubarwienie białe, żółte lub brązowawe, w różnych odcieniach. Młode kwietniki są przeważnie zielone. Pająk może być jednolicie ubarwiony, ale może też posiadać na odwłoku (po bokach) czerwone paski. Samce są prawie o połowę mniejsze od samic, mają z reguły ciemne przednie odnóża i brązowy głowotułów, a odwłok żółty z ciemnym wzorem.
Chociaż na zdjęciu żółty pająk na purpurowym storczyku wydaje się wielkim kontrastem to dodam, że nieopodal widziałam kwietniki na żółtych kaczeńcach i tam już było je znacznie trudniej wypatrzyć.

polująca na pszczołę żółta samica kwietnika - na zdjęciach (po kliku) fajnie widać nić

Pająka kwietnika, jak sama nazwa wskazuje najłatwiej spotkać na kolorowych kwiatach. Ofiary atakuje błyskawicznie . Łapie je przednimi odnóżami i wstrzykuje im jad oraz soki trawienne . Wstrzyknięte toksyny rozpuszczają  wnętrzności ofiary , które na miejscu są wsysane przez pająka. Z ofiary zostaje tylko chitynowy oskórek. Nie gardzi owadami większymi od siebie, nawet drapieżnymi jak osa czy pszczoła.
Pająka najłatwiej spotkać na otwartych łąkach pełnych kwiatów , polach,  obrzeżach  lasów, w ogrodach,na bagnach.

to wcale nie jest żaden wstyd Jolu . Troszkę o rozmanażaniu salamander napisałam tutaj http://www.beskidmaly.pl/pun/topic128.html , ale jak trzeba to mogę coś jeszcze dodać

Nie , nie ma z nimi żadnych problemów natury hodowlanej ( choroby czy coś ), oprócz jednego , szybko rosną i są wielkie i jeśli o tym przed posadzeniem nie pomyślisz i nie znajdziesz im odpowiedniego miejsca to mogą być potem małe kłopoty

Zauważyłam, że baca i ferdynans pokazali nam tutaj http://www.beskidmaly.pl/pun/topic259.html jedno z ciekawszych drzew iglastych, żyjących w Beskidzie Małym i nie tylko. Nie jest to drzewo rodzimego pochodzenia. Mam dwa egzemplarze tego drzewa u siebie, w ogrodzie, których wiek sięga prawie 20 lat, więc mogę  cieszyć się jego obecnością i zapachem na co dzień , a zwłaszcza w okresie świątecznym .

fotki  po kliku

Jedlica zielona, jedlica Douglasa, daglezja zielona lub po prostu "daglezja" (Pseudotsuga menziesii). Niektórzy nazywają ją również pseudo jodłą . Jest to drzewo z rodziny sosnowatych. Jej naturalnym środowiskiem życia jest zachodnia części Ameryki Północnej. Drzewa te należą do najwyższych zimozielonych iglastych na świecie i osiągają wysokość w ich naturalnym środowisku ponad 100 m. (po sekwoi drugie co do osiąganych wysokości drzewo na świecie). Jedlica została wprowadzona w 1833 roku do uprawy w polskich lasach i jest uważana za jeden z najcenniejszych gatunków obcego pochodzenia. W Polsce nie osiąga aż tak imponujących rozmiarów i dorasta do 40 – 50 m wysokości.  To o którym pisze i pokazuje nam na fotkach baca z 4m średnicą pnia musi być rzeczywiście ładnym okazem w BM i miejmy nadzieję , że rosło będzie w zdrowiu dalej  .

Cechą charakterystyczną daglezji są wrzecionowate, ostro zakończone brązowe pąki, nie pokryte żywicą  i długie, trójzębne łuski okrywające szyszki ( Fot. 2) .

Ponadto w odróżnieniu od jodły pospolitej jej szyszki zwisają w dół (tak jak u świerka) oraz po dojrzeniu nie rozpadają się na drzewie , pozostawiając  oś , tylko spadają całe na ziemię i możemy je w całości zbierać . mają kolor brązowy. Szyszek jodły pospolitej nigdy nie znajdziemy całych pod drzewem.  Piękne są kwiaty , które pojawiają się w kwietniu lub maju na jednym osobniku ( jednopienność) . Męskie to małe pomarańczowo - żółte kotki, żeńskie są większe , zielono-różowe szyszeczki  ( Fot. 3 i 4).

szyszeczkowate różowe kwiaty żeńskie i mniejsze zwisające w dół, żółto pomarańczowe  kotki męskie

fot. nena

Najpierw kwiaty żeńskie  skierowane są ku górze , po zapłodnieniu , już jako młode szyszki  kierują się w dół i zwisają . Młoda kora jedlicy jest gładka, zielonkawo-szara z charakterystycznymi pęcherzykami , z których po przekłuciu wylewa się jasnożółta , przezroczysta , bardzo pachnąca (intensywny pomarańczowy zapach) żywica  (Fot. 5) . Przebywając blisko drzewa również wyczuwa się charakterystyczny zapach . Starsze drzewo ma korę grubą , brunatną i popękaną ( Fot.6) .
Igły jedlicy są miękkie , elastyczne i delikatne , pachnące . Miększe od jodły pospolitej . Nie kłują , tak jak igły świerka i mniej niż igły jodły . Podobnie jak igły jodły są płaskie, cienkie, żywozielone ,  na dolnej stronie są mają dwa jaśniejsze (sinawe) paski . Mogą wyrastać z różnych stron na gałązce. ( Fot. 7-9). Daglezje nie tworzą na starość typowego dla jodeł tzw. „bocianiego gniazda” (spłaszczonego  wierzchołka) . Jedlica ma ładny stożkowaty pokrój, podobny do świerka.
Daglezja zielona jest najważniejszym obcym gatunkiem drzewa w europejskim leśnictwie. Została wprowadzona do europejskich lasów m.in. ze względu  na cenne drewno, wykorzystywane głównie w budownictwie. Jest drzewem długowiecznym . Osiąga wiek 500-700 a nawet 1000 lat i rośnie stosunkowo szybko. Istnieje 5 gatunków daglezji. W Europie , w tym i w Polsce został wprowadzony tylko jeden daglezja zielona (Pseudotsuga menziesii). W naszych lasach do uprawy bardziej nadaje się odmiana sina daglezji zielonej, ponieważ jest bardziej odporna  na niskie temperatury oraz na suszę, a także jest mniej wrażliwa na zanieczyszczenia powietrza.

No cóż żaba jak żaba . Ta, którą tak ładnie uwieczniła na swoich fotkach Jolanta to żaba trawna (Rana temporaria), najczęstsza przedstawicielka żab brunatnych w Polsce, do których zalicza się jeszcze żabę moczarową (Rana arvalis) i żabę dalmatyńską , zwaną również zwinką (Rana dalmatina).  Wszystkie wymienione tu gatunki żab podlegają ścisłej ochronie. Żaby należą do płazów bezogonowych.

Jak odróżnić żabę trawną od wodnej ?  Jest kilka typowych cech :

- ubarwienie: (u żab brunatnych jak sama nazwa wskazuje, to różne odcienie brązu, czasem z dodatkiem żółci, brak jest z reguły koloru zielonego , jednak może się zdarzyć czasami odrobina niebieskiego koloru u samców w okresie godowym) . U żab wodnych przeważa zdecydowanie kolor zielony.

- na tylnych nogach trawna ma poprzeczne ciemne pasy

- charakterystyczna duża ciemna plama skroniowa ( widać ją ładnie na fotkach Joli  : fot. 1, 3 i 5 ) – żaby zielone nie mają plam skroniowych

- z tyłu za głową znajduje się wzór (plama w kształcie odwróconej litery V ) – fot. 4

- tryb życia: żabę trawną  prędzej spotkamy na łące , polu, zaroślach, lasach, parkach,  gdzie przenosi się z wody zaraz po złożeniu jaj. Żaba wodna spędza życie głównie w wodzie.

- skrzek: jaja żaby trawnej to zazwyczaj duży galaretowaty twór (przezroczyste jaja z małym czarnym punkcikiem) pływający po powierzchni jakiejś kałuży, zagłębienia z wodą lub  większego ale płytkiego zbiornika wodnego. Składa je wczesną wiosną (zazwyczaj marzec-kwiecień)

ampleksus – „żabi uścisk” to bezwarunkowy odruch występujący u płazów bezogonowych w okresie godów. Właśnie wczesną wiosną (najczęściej marzec/kwiecień) możemy obserwować to ciekawe zjawisko. Więcej o nim można przeczytać tutaj.

foto: Djinn

żabi skrzek

foto: Brombella

foto: Brombella

foto: Brombella

Żaby składają jaja w płytkich zbiornikach wodnych, najczęściej w postaci kłębów. Są to bardzo duże ilości galaretowatych jaj połączonych ze sobą osłonkami, które tworzą zbitą masę.

 
foto: Djinn

---------------------------------------------------------------------------------------

baca upolował oprócz lisków dwa trzmiele . I ten pierwszy to będzie trzmiel rudy (Bombus pascuorum), drugi trzmiel gajowy albo ziemny) - (mają bardzo podobne ubarwienie).

Na trzecim zdjęciu to oczywiście jest osa (Vespula) i wygląda mi na osę dachową (Vespula germanica).
Dodam, że osy posiadają żądło bez haczyka (pszczoły mają żądło zaopatrzone w haczyk), dlatego po użądleniu ofiary mogą je bez problemu z jej ciała wyciągnąć , bez szkody dla własnego organizmu. W przeciwieństwie do pszczół, które po użądleniu giną, ponieważ ich żądło zahacza się i pozostaje w skórze ofiary.Podczas próby jego wyciągnięcia zostaje wyrwane z jej odwłoka. Często wraz z nim wyrywana jest część wnętrzności pszczoły. Żądło osy można łatwo wyciągnąć, pszczoły znacznie gorzej.

Na czwartym zdjęciu bacy jest żuk leśny zwany też żukiem gnojowym (Geotrupes stercorarius) XD. Jego larwy rozwijają się w kulkach utoczonych z nawozu zwierząt roślinożernych, stąd druga, mniej sympatyczna nazwa.

ale jaka ładna i szczęśliwa   !

o jaaaaaa , jak Wy to robicie , że Wam zwierzęta na drodze stają ? fajnie Ale ten na zdjęciu to szczeniak ? Wygląda na większe coś  ...

pomysł super , będę trzymać kciuki , żeby się udało też bym chętnie tą skrzyneczkę już zobaczyła