Opcje wyszukiwania (Strona 25 z 210)

Wiemy, wiemy...

zostanę przy "kojskiej" bo mi do pałacu lepiej pasuje

... I poprosimy  coś do kalendarza dołożyć 

Wygląda jak Bliźniaki 

Cały czteropak piękny, ale buczyna na dywaniku dla mnie NAJ... 

Co to za miejsce? Przy jakim szlaku (kolor, skąd - dokąd)?

To tylko pogratulować!
Rozkręcasz się

Oj ciekawie! Cukier puder i katar z sopelków

Psim swędem udało mi się podskoczyć jedno oczko w górę, ale pewnie nie na długo...   

Proszę, aby ktoś zadał zagadkę bo wifi chodzi tu jak traktor 

Pozdrawiam z pobytu U wód w Iwoniczu Zdroju

No wiesz Darku - widywałam tam różne paprocie, ale rozpoznawałam tylko podrzenia...   

W Dołżycy spałam w agro u gospodarzy których znam od lat - z czasów gdy przyjeżdżaliśmy tutaj na Bieszczadzkie Anioły, gdy Sine Wiry nie były jeszcze rezerwatem i biwakowanie tam, spinning za pstrągiem, kleniem, brzanką, nocne zasadzki na węgorza były ulubionym sposobem wypoczynku

Biwak nad Wetlinką

Po co nosić? Spławiamy obozowisko tratwą

Moje węgorze

Starszy Pan już nie żyje, gospodarzy syn z rodziną i ma własny pomysł na biznesik

Dość tych sentymentów – w drogę! 

Ciekawy przystanek z „gościnną izbą” na awaryjny nocleg.

Wzdłuż jesiennej Solinki

Łopiennik – wczorajsze wspomnienia.

Męczące podejście pod Falową, spore zachmurzenie, marne widoki i borsucze łapki

Czasami zza drzew uda się jednak coś dostrzec. 

Na polanie, na stokach Czereniny ślady kamiennych fundamentów – pewnie stał tu szałas.

Niebawem widzę już bacówkę Jaworzec – w linii prostej będzie z kilometr, niestety nie   da się w ten sposób przekroczyć Wetlinki i trzeba iść dookoła.

Wędrowanie urozmaicają tablice informacyjne...

… aż trudno sobie wyobrazić, że tyle tu było kiedyś życia... 

Kolejne miejsce wypału węgla drzewnego, retorty są jednak wygaszone.

Ciekawy artykuł: Wypał węgla drzewnego

W bacówce mizianie z kotkiem i zupa czosnkowa z grzankami i serem – pyszności!

Żegnam jednak szybko to gościnne miejsce bo chcę na wieczór być w Wetlinie.

Na kolejny dzień zapowiadają silne opady, więc pora wracać do domu.

Nabieram wysokości i późne popołudnie nagradza mnie jeszcze resztkami słonka

Jest i Wysokie Berdo, aż się nie chce odchodzić!   

Na )( Orłowicza ewidentnie się ćmoka

Szybkie fotki rarytasów 

Dopadam też ostatnich turystów i proszę o fotkę

Zatroskani pytają czy mam jakieś światełko... oczywiście mam, ale to miłe, że się troszczą

(Swoją drogą pamiętam jak z neną złaziłyśmy bez światełek z Leskowca - był horror, ćma i dobrzy ludzie po drodze    )

Schodzenia we ćmoku było z dobrą godzinę, więc głośnym śpiewem informowałam mieszkańców, że idę... po co mają się czuć zaskoczeni u siebie

Początkowo miałam nocować w Puchatku, ale było tam pełno i część osób nocowała w przedsionku. W Wetlinie też nie było łatwo znaleźć dach nad głową i przyszło mi nocować z grupą młodzieńców w sile wieku, na piętrowym łóżeczku

W nocy lało jak z cebra.
Rankiem też. Wiedziałam, że czeka mnie łapanie stopa i to pewnie nie jednego. Do Woli Michowej nie tak łatwo si,ę dostać z Wetliny.

Pofarciło mi się jednak i całą drogę przejechałam z pewnym Panem Posłem, pewnego zwycięskiego ugrupowania
Na pożegnanie dostałam jeszcze płócienną taśkę (będzie na grzyby) i dwa piękne albumy

W Chacie Kija tym razem na piecu pachniała kwaśnicą z żeberkiem – pyszna była! 

W drodze powrotnej zatrzymałam się jeszcze przy kilku cerkwiach coby za szybko nie być w domu 

Komańcza

Wisłok Wielki

Daliowa

I to by było na tyle. Następne Bieszczady będą w Paśmie Granicznym bo po nowym roku zaczynam nowy projekt:
Fajnie mieć braciszka czyli niebieskim szlakiem z Białej pod Rzeszowem do Grybowa

Ranek wstał baaardzo rześki, z lekkim przymrozkiem. Zrobiłam szybki oblot wokół znajomej polanki

Baza studencka Rabe

Po wodę

Błękitna rapsodia

Żółtym dojściowym od/do bazy ruszyłam w kierunku Jawornego i po drodze doświadczyłam śniegowego deszczu

Poranny przymrozek otulił gałęzie drzew, a teraz w przygrzewającym słońcu wszystko topiło się spadając wprost na głowę.

W końcu jest Jaworne

„... w mech odziany kamień”

i piękna panoramka ze stoków tejże góry w kierunku Jabłonek, Łopiennika i na horyzoncie po prawej Pasma Połonin

Tuż za Jawornem początek „mojego' czarnego szlaku

którym schodzę do Kołonic mijając po drodze wypał węgla drzewnego

Wśród rozległych łąk nie jestem wstanie dostrzec ani cmentarz ani miejsca po cerkwi

Pędzące samochody w tą i we w tą, a ja  dreptam  Wielką Obwodnicą Bieszczadzką do Jabłonek.

W Jabłonkach odpoczynek, posiłek i … pomnik Waltera

Potem mozolnie wspinam się w kierunku Łopiennika, słonko jeszcze wysoko złoci drzewa

Ciekawska wiewiórka dziwi się któż ja niepokoi w tych leśnych ostępach

Pasmo skałek w okolicy przedszczytu Boroło

I w końcu sam Łopiennik

Z polany rozciąga się skromniutki widok w kierunku południowym na masywne Jasło i pasmo graniczne.

Przytwierdzona do skały, tablica upamiętniająca pobyt znanego podróżnika Wincentego Pola, w sierpniu 1883 roku.

Na tablicy wyryty jest fragment pamiętnika jednego z uczestników wyprawy Zygmunta Kaczkowskiego.

Ówcześni turyści mieli zapewne więcej przyjemności bo z odsłoniętego szczytu mogli podziwiać znacznie bardziej odległe widoki 

Zaczynam schodzić w kierunku Dołżycy, mijam Horodek lecz na próżno wypatruję pozostałości strażnicy wojskowej. „Była to drewniana budowla na kamiennej podmurówce, obok znajdowały się dwie drewniane wieże. Po opuszczeniu budynku przez wojsko przejął go warszawski Almatur - wówczas (1965r.) powstało schronisko. Szefami schroniska byli kolejno: Witold Cygan a następnie - bardziej znany z dokonań w Łopience - Olgierd Łotoczko. Po tragicznej śmierci O. Łotoczki (1976r.) schroniskiem zarządzał M. Pytel. Schronisko spłonęło doszczętnie podczas jego nieobecności, w roku 1977. Zostało celowo podpalone. Dziś na Horodku znajdują się coraz słabiej czytelne fragmenty podmurówki i pozostałości masztu. Sporo śmieci i sterta gnijących desek oraz żerdzi. Pozostałości znajdują się po południowej stronie, trudne do odszukania latem ze względu na bujną roślinność. „

W Dołżycy jestem „po ćmoku” lecz kieruję się, opuszczając szlak w dobrze znane mi miejsce