Opcje wyszukiwania (Strona 33 z 86)

Jadąc DW nr. 725 z Rawy Mazowieckiej w Kierunku Belska Dużego, po 13 km. dojeżdżamy do miasteczka, które nazywa się Biała Rawska. 

Z tego miejsca rozchodzą się gwiaździście drogi w rożnych kierunkach. Zatem położenie miejscowości jest na prawdę bardzo dobre. Pomimo, że teraz nie odgrywa większej roli w kraju, w regionie stanowi centrum zaopatrzenia i zbytu dla miejscowej ludności, która związana jest głownie z ogrodnictwem, przetwórstwem i rolnictwem.

Klika fotek.

Więcej info tu:  http://szlakiibezdroza.blogspot.com/201 … awska.html

Czami jadąc gdzieś przypadkiem można zahaczyć o jakąś fajną miejscowość. Kaleń leży w bogatym zagłębiu owocowym pomiędzy Rawą a Grójcem. 

Kaleń - pałac

Jadąc DK nr. 8 od Piotrkowa do Warszawy, w Rawie Mazowieckiej skręcamy w kierunku Białej Rawskiej, by po ok. 7 km. dojechać do bogatej wioski, gdzie po lewej stronie, wzdłuż pięknego, metalowego płotu wita nas okazała brama, przez którą wjeżdżamy na rozległy dziedziniec, stanowiący cześć starego zabytkowego parku. Jesteśmy w Kaleniu tuż przed samym pałacem.

Historia

Pałac został wybudowany w latach 1840- 45 dla Seweryna Jańskiego- kasjera Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego. Fundator pałacu wszedł w posiadanie miejscowego majątku poprzez kupno od spadkobierców Michała Chełkowskiego. Do zakończenia II Wojny Światowej pałac wiele razy zmieniał właścicieli. Po 1945 roku przeszedł w posiadanie miejscowego PGR- u , który szybko doprowadził do jego dewastacji. W czasie tym główenie użytkowany był jako mieszkania prywatne. Kilkakrotnie rozpoczynano i przerywano jego odbudowę i adaptację na nowe potrzeby. Ostatecznie pałac odrestaurowano w roku 1992. Przez jakiś czas właścicielem pałacu było Stowarzyszenie Filmowców Polskich. W latach 90 tych zabytek należał już do gminy.
Opis

Pałac murowany z cegły i otynkowany, posadowiony na planie prostokąty, o regularnej bryle, z dwukondygnacyjną, okrągłą wieżą zlokalizowaną przy narożniku północno- zachodnim. Wieża przekryta daszkiem stożkowym ze szpicem. Pałac parterowy, z wysokimi suterenami, z piętrową częścią środkową oraz mieszkalnym poddaszem przekrytym czterospadowym dachem o połaciach pobitych blachą. Elewacja frontowa 9 osiowa z 3 osiową, piętrową częścią środkową poprzedzaną czterokolumnowym, monumentalnym portykiem jońskim wieńczonym trójkątnym szczytem. Pod portykiem na wysokości piętra zlokalizowano balkonik. W szczycie umieszczono okno w formie łuku odcinkowego. Elewacja rozczłonkowana przez piastry jońskie, na osiach półokrągłe płyciny a w nich otwory okienne dekorowane zwornikami. Całość elewacji wieńczona drewnianą attyką w formie tralkowej balustrady, z filarami i wazonami. Od południa i zachodu umieszczono półokrągłe. ryzality. Elewacje boczne 5 osiowe z 3 osiowymi częściami piętrowymi umieszczonymi centralnie, wieńczonymi trójkątnymi szczytami. Układ wnętrz trzytraktowy z sienią i salonem na osi. W sieni zlokalizowano schody prowadzące na piętro. Całość skomponowana w duchu późnego klasycyzmu.
Park

Pozostałości parku krajobrazowego z 1912 r. skomponowanego według projektu Stefana Celichowskiego.

[polskie zabytki]

Więcej: http://szlakiibezdroza.blogspot.com/201 … -paac.html

Dzisiaj postanowiłem zrobić małą wycieczkę, by odwiedzić starą szkołę.

Miechowice - początek i koniec gimnazjum nr 13

Pomysł, czy raczej potrzeba, aby w Miechowicach powstała nowa szkoła  znane były już od 1910 r. W związku z tym czyniono nieustające postępy, by słowa przeszły w czyn. I rzeczywiście zrobiono pierwszy krok, najpierw zakupiono stosowny plac pod budowę, zaś by rozpocząć budowę trzeba było uzbierać niemałą kwotę pieniędzy, aby plan można było realizować.

I po trzech latach pełnego zaangażowania władz Miechowic i innych ludzi, którym bardzo zależało na powstaniu szkoły, przyszedł radosny dzień otwarcia szkoły.

Szkołę oficjalnie udostępniono w grudniu 1913 r. Było to niezwykle wielkie wydarzenie dla ówczesnych Miechowic. Przyjechało wielu gości, były przemówienia, występy oraz wywiady. Potem szkołę pobłogosławił miejscowy proboszcz,  by bez przeszkód mogła służyć następnym pokoleniom.

Do końca wojny funkcjonowała jako "Volksschule nr 3" i ze swej roli wywiązywała się świetnie. Natomiast po 1945 r. już w Polsce Ludowej -  zyskała miano Szkoły Powszechnej nr 3, potem  działała jako Szkoła Podstawowa nr 31, a w późniejszym czasie -  Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 13. Od momentu reformy szkolnictwa, kiedy wprowadzono gimnazja, szkoła działała jako Gimnazjum nr 13.

Na wskutek niżu demograficznego, który dotknął cały kraj, utrzymywanie wiele szkół stanęło pod znakiem zapytania. Dlatego rok temu, władze miasta podjęły decyzję, że z dn. 1. września 2013 Gimnazjum nr. 13, przy ul. Stolarzowickiej 19 przestanie istnieć, natomiast uczniowie zostaną przeniesieni do Gimnazjum nr 14. Niestety czas pokazał, że tak się stało.

W tej chwili budynek szkoły pozostaje pusty i niszczeje w oczach.

Oto kilka pstryków.

Widok z ul. Kasztanowej

Widok od Kasztanowej na plac szkolny oraz Halę sportową.

Więcej: http://szlakiibezdroza.blogspot.com/201 … azjum.html