Opcje wyszukiwania (Strona 33 z 222)

DZIEŃ 8  - Trollstigen ( REAPLEY ) - Røros (ok. 400 km)

Kierowca (Norwegowie to ludzie konkretni) stwierdził stanowczo: jeśli na górnej stacji na Trollstigen powiedzą, że pogoda będzie to jedziemy, jeśli nie, to nie ma po co jechać i koniec … I pomyśleć, że Polak, jak by mu tak strasznie zależało to i tak by pojechał, czy by przepowiedzieli tę pogodę, czy też nie , bo musiałby się sam przekonać na własne oczy, uszy i inne części ciała … . A co tam, jakby nie wyszło …

My jednak mieliśmy ogromne szczęście. Z samego rana powiedzieli, że pogodę sobie zamówiliśmy i mamy ją na bank. Tak więc - jedziemy !   A właściwie to – WRACAMY ! Bardzo jesteśmy z tego powodu szczęśliwi, ponieważ brakowałoby nam bardzo tej części trasy w naszej podróży .

Wracamy w okolice Valldal i Romsdal i teraz widzimy dopiero jak wiele byśmy stracili, a jednocześnie cieszymy się bardzo, że udało nam się to wszystko odzyskać .

Tak wygląda Droga Trolli w pełnej okazałości i przy pięknej pogodzie . Naprawdę jest co oglądać i to nie tylko u samego kresu, ale również na początku i w trakcie jazdy pod górę . Wjazd taaaakimi serpentynami to ogromne przeżycie.

Piękna dolina U – kształtna – efekt rzeźbienia lodowców górskich.

Widok z platformy widokowej na samej górze.

Obowiązkowym punktem na trasie jest zrobienie zdjęcia przy jedynym tego rodzaju znakiem drogowym w Europie – „Uwaga Trolle” zaraz przy wjeździe na górę.

Pozostała nam w tej okolicy jeszcze jedna atrakcja, a mianowicie słynna Trollveggen. Skoro jest na naszej trasie przejazdu, nie możemy jej pominąć .

Nad Romsdalen wznoszą się potężne i majestatyczne szczyty Trolltindene, w których znajduje się najwyższa w Europie pionowa ściana skalna o nazwie Trollveggen. Ma wysokość 1000 m. Jej widok robi wrażenie .

W książce "Fiva" Gordona Stainforth'a opisane są zmagania młodych wspinaczy, Gordona i Johna Stainfortha, którzy postanowili się z nią zmierzyć.

Trollveggen

Jest i bardzo ciekawy polski episod związany z pokonywaniem tej ściany.

             
To była pełna wrażeń i estetycznych doznań pierwsza połowa dnia. O drugiej w tej chwili nikt jeszcze nie myślał .

W końcu nadszedł czas, żeby powoli żegnać się z fiordami i zapierającymi dech górskimi widokami. Czekała nas dosyć długa droga do górniczego miasteczka Røros. Powoli górski krajobraz zaczynały zastępować lasy, łąki, pastwiska i pola uprawne.

Do Røros dotarliśmy późnym popołudniem, właściwie to trafiliśmy na prześliczny zachód słońca. Trzeba przyznać, że „miedziane miasteczko” przywitało nas w pięknych „miedzianych” barwach . Zaraz po przyjeździe ruszyliśmy na wieczorny spacer po mieście. Mimo potwornego zmęczenia długą jazdą, nie dało się odpuścić tak niesamowitej atrakcji .

Røros to pełne westernowego klimatu "drewniane miasteczko", przypominające na pierwszy rzut oka miasto z Dzikiego Zachodu. Leży wśród wzgórz i jest otoczone dziką przyrodą. W 1981 r. zostało. wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Powstało w 1644 jako Bergstad („miasto w górach”). W jego okolicy odkryto wówczas bogate złoża miedzi. Z tego powodu do 1972 r. było centrum wydobycia miedzi w tej okolicy. Do dzisiaj nic nie straciło ze swojej XVII wiecznej atmosfery. Spacerując po cichych, prawie bezludnych uliczkach, czuć jego niezwykły klimat. Z dawnych czasów zachowało się ok. 100 domów zbudowanych ze starych drewnianych bali, w których mieszkańcy nadal normalnie żyją i pracują. Spora ich część pokryta jest tradycyjnie darnią.

Obok huty miedzi stoją stare, pokryte darnią domki górników i innych pracowników zatrudnionych przez Røros Koperver.

Huta miedzi

Drewniane domki górników.

W zachodzącym słońcu pięknie mieniły się tego dnia Sleghaugene – hałdy usypane z materiału powstałego po wytopie miedzi. One także objęto ochroną. Mieliśmy okazję się na nie wspiąć i podziwiać stąd w zachodzącym słońcu panoramę miasta.

fot. E. Demczuk

Uliczki Røros posłużyły do nagrywania wielu filmowych scen m.in. do filmu „Pippi Langstrump”.
W drewnianych budynkach dawnej huty, w których dzisiaj mieści się muzeum, przedstawione są technologie stosowane przy wydobyciu i wytopie miedzi. Liczne modele uzmysławiają wysoki poziom konstrukcji maszyn i urządzeń stosowanych w XVII wiecznej kopalni przy wydobyciu i przerobie miedzi.

fot. E. Demczuk

To był mega wyczerpujący dzień i chyba najdłuższy odcinek trasy jaki dotychczas zrobiliśmy. Pomimo ogromnego zmęczenia nie sposób było się tego dnia nudzić, ale już z zasypianiem chyba nikt z nas nie miał najmniejszego problemu . W miedzianym Røros zasypiało się cudownie .

                                                                                                                                                       c.d.n.