Opcje wyszukiwania (Strona 34 z 222)

Gdzie taka "małobeskidzka hala" z owieczkami ?

Dokładnie !   Nie jedziesz, nie widzisz, nie widzisz, nie przeżywasz.

Czekam już na "małobeskidzkie" krokusy i przebiśniegi   

DZIEŃ 7 – Park Narodowy Dovrefjell

Obok Parku Narodowego Hardangervidda, a potem, jak się okaże, jeszcze Rondane, Park Narodowy Dovrefjell, to było miejsce, gdzie mogłabym wracać „bez końca” .

Park Narodowy Dovrefjell jest parkiem od 1974. Obejmuje góry Dovre z unikalną rzeźbą polodowcową. Dolina Drivy (Drivdal) dzieli park na dwie części: wschodnią z płaskowyżem 1000-1300 m n.p.m. o wapiennym podłożu i znacznym bogactwie flory oraz zachodnią, bardziej górzystą, z najwyższym szczytem o nazwie Snöhetta o wysokości 2286 m n.p.m. Klimat parku jest kontynentalny. Ciekawostką jest, że występuje tu najbardziej na południe wysunięte stanowisko subarktycznego torfowiska typu palsa.

Palsa zwana również bugierem mrozowym to wg Wikipedii: „rodzaj niewielkiego, kopulastego pagóra mrozowego, występującego na obszarach tundrowych. Jego wysokość sięga 2-10 metrów. Zbudowany jest z jądra mineralnego (mułowego), mineralno-lodowego lub lodowego, powstającego w wyniku zamarzania gruntu zimą i zasysania wody z niezamarzniętej warstwy gruntu oraz z pokrywy torfowej, izolującej jądro, co umożliwia długotrwałe, nieprzerwane istnienie bugra z soczewkami lodowymi również na terenach poza strefą zalegania wieloletniej zmarzliny.

Miejsca, gdzie zalega/zalegała wieloletnia zmarzlina bardzo dobrze widać. O tej porze roku tworzą się tu podmokłe miejsca (bagna, młaki, torfowiska) albo małe bajorka lub jeziorka.

Palsę porasta niezliczona ilość porostów, najwięcej z rodziny chrobotkowatych.

Chrobotek reniferowy (Cladonia rangiferina) – to właśnie ten porost tworzy jasne plamy na wzgórzach. Przy bliskim kontakcie przypomina małe różyczki kalafiora.

Płucnica islandzka (Cetraria islandic)

Inne porosty z rodziny chrobotkowatych.

I nie tylko.

Także mchy.

Możemy tu również spotkać ogromne ilości roślinności będącej reliktami glacjalnymi, czyli organizmami będącymi pozostałością z okresu lodowcowego np.:

brzozę karłowatą (Betula nana),

wierzbę lapońską (Salix lapponum),

malinę moroszkę (Rubus chamaemorus) – o tej porze roku pozostały po niej tylko wyschnięte owocostany.

bażynę czarną (Empetrum nigrum)

zimozioła północnego (Linnaea borealis), ponoć ulubioną roślinę Karola Linneusza, która otrzymała nazwę naukową na jego cześć i na jego własne życzenie. Zimoziół rośnie licznie w tundrze i tajdze i jako relikt glacjalny jest coraz rzadziej spotykany. Występuje również w Polsce i objęty jest u nas ochroną prawną. Gatunek jest charakterystyczny ze względu na swe efektowne, delikatne kwiaty i bywa czasem uprawiany jako roślina ozdobna.

Rosną tu również duże ilości jałowca pospolitego (Juniperus communis), rośliny charakterystycznej dla tundry górskiej, bo tak też określa się często formację roślinną związaną z klimatem górzystych terenów strefy borealnej.

Poza ciekawą roślinnością tundrową, dumą Parku Narodowego Dovrefjell są woły piżmowe i to one miały być tego dnia naszym głównym celem.
                 

Po śniadaniu wyruszmy na całodzienną wyprawę górskimi bezdrożami parku w poszukiwaniu tych ciekawych zwierząt. Wg zapowiedzi…, ”jeśli będziemy mieli tego dnia szczęście możemy spotkać również łosie, daniele, jelenie, a nawet dzikie renifery”. Cóż, nie była to nieprawda. Tu jest dzika przyroda, nic nie jest na zamówienie. Wszystko zależy od szczęścia. I bardzo dobrze !

Ok. godz. 9.00 ruszamy do Kongsvold Fjeldstue, gdzie spotykamy się z naszym lokalnym przewodnikiem, który ma nas wprowadzić w arkana tropienia piżmowołów .

Przewodnik uświadamia nas na wstępie o wszelkich zagrożeniach, niedogodnościach i co tam jeszcze może nas na tej „trudnej” trasie przez bezkres parku Dovrefjell czekać. Nie wie tylko, że my raczej należymy do „zaprawionych w boju rycerzy” . Ale wysłuchać i zakodować trzeba. ! Jedyną lekcją jaką wynieśliśmy z tego pouczającego wstępu to było – uczmy się języków obcych – zwłaszcza tego wszędobylskiego angielskiego !

Informuje nas również jakie osobliwości przyrody możemy spotkać podczas safari (bo tak się taka zorganizowana impreza nazywa).

Po instrukcjach ruszamy na szlak, który mnie już od pierwszego kroku wciąga aż po samą szyję . Czegoś tak ogromnego, niesamowitego w różnorodności i pięknie nigdy w życiu nie doświadczyłam. Zdjęcia nie oddają potęgi bezkresu ani różnorodności biologicznej tego obszaru, ale nic innego nie jestem Wam w stanie pokazać . Jeśli będziecie kiedyś w Norwegii, nie omijajcie tego miejsca. Tu człowiek czuje się naprawdę wolny i zarazem bardzo „mały”. Tylko Ty i przyroda, nic więcej.   Cisza albo przenikliwy wiatr. Oba są jedynymi Twoimi towarzyszami.

Ruszamy !

Sierść piżmowołu !

Odchody !

Świeże ślady racic, to dobre znaki. Jest szansa, że uda nam się zobaczyć te zwierzęta.

Po kilkugodzinnej wędrówce z przerwą na kawę i ciasteczka udało się nam w końcu wytropić rodzinę piżmowołów: samicę z młodymi. To był niezapomniany widok .

Podążając dalej wypatrzyliśmy także samotnego byka. Podczas obserwacji należy zachować ostrożność (co najmniej 200 m odległość), gdyż z natury spokojne piżmowoły potrafią w razie zagrożenia zaatakować i biec z prędkością nawet 60 km/h. Nie mielibyśmy wtedy szans. Obecnie liczebność stada w Parku Dovrefjell wynosi ok. 100 sztuk.

Obserwować woły piżmowe w ich naturalnym środowisku moglibyśmy bez końca , jednak czas mieliśmy trochę ograniczony. Wracając natknęliśmy się  jeszcze na pardwę mszarną (Lagopus lagopus), gatunek ptaka z rodziny kurowatych. Ptaki te zmieniają barwę upierzenia w zależności od pory roku. W zimie ich pióra są w większości białe.

i pięknie ubarwioną siewkę złotawą (Pluvialis fulva).

Nie udało nam się tego dnia zobaczyć stada dzikich reniferów, ani innych zapowiadanych atrakcji, ponieważ znajdowały się najprawdopodobniej po drugiej stronie wzniesienia. Niestety czas przeznaczony na nasze safari nie pozwolił nam na pokonanie takiego dystansu. Pomimo tego, wrażenia z tego dnia zostaną w mojej pamięci na zawsze. To była mega dawka pozytywnych przyrodniczych przeżyć . To było to, co lubię najbardziej .

Wróciliśmy na ranczo zmęczeni całodzienną wędrówką, ale naładowani do pełna pozytywną energią. I co  … ? W naszych głowach zaczął się rodzić istnie szalony pomysł … . Kolejny dzień zapowiadał się pod względem pogody równie piękny jak dzisiejszy  – a co jakby tak wrócić na Drogę Trolli  … ???
A co ? Podejmujemy przy kominku próbę pertraktacji z naszym nowym kierowcą .

                                                                                                                                                          c.d.n.

Oczywiście ! . Znowu Twoja kolej kisielu

200 - sprocket73
149,5 - kisiel
74,5 - Cyberniok
71,5 - jolanta
67,5 - nena
66 - Gustek
57,5 - Eugeniusz Kępiński
46 - MF
43,5 - baca
28,5 - Darek Tlałka
22 - darkheush
19,5 - MK
19 - Tomrod, tomkos
18,5 - łysy z łysiny
17,5 - rufi, Bisqp
18 – Karo
12,5 - harnaś wołoski
11,5 - 740715
11 - mały pikuś
10 - bcFan
8,5 - Staszek
7 - teksanski
6,5 - Miluś, lowell79, Klimek
5,5 - Skorpion
5 - Macieks
4,5 - marekk500
4 - kruwad
3,5 - jardo
3 - cwiartka11
2,5 - wizjoner, kris_61
1,5 - Janusz

Może Kiczora 758 m n.p.m.

DZIEŃ 5 Ålesund (ok. 360 km)

Portowe miasteczko Ålesund to secesyjna perełka na zachodnim wybrzeżu Norwegii. Kanały i wodne przystanie w środku miasta dodają mu uroku. Dzięki nim przyznano mu miano „Wenecji Północy”.

Zanim się jednak nią stało, przez wieki było osadą, której mieszkańcy żyli w drewnianych domach i zajmowali się głównie rybołówstwem i handlem. Poławiano tu i handlowano głównie dorszem, którego sprzedawano w postaci sztokfiszy (suszonej ryby), po norwesku „tørrfisk”, do wielu odległych krajów Europy.

Źródło: Ze zbiorów muzeum Foto: Nordmøre museums fotosamling

Suszenie dorsza

Źródło: Nordland fylkeskommune - Tørrfisk (Stochshots.no)

Źródło: godfisk.no

W 1904 r. spokojne miasteczko nawiedził ogromny pożar, który strawił go niemal całkowicie. Pozbawił dachu nad głową prawie 10 tys. ludzi. Tragedia odbiła się echem w dalekim świecie. Zaczęła spływać do Ålesund z odległych miejsc pomoc na odbudowę miasta w postaci materiałów budowalnych i środków do życia dla mieszkańców. Miasto zostało w szybkim tempie odbudowane. A ponieważ na przełomie XIX i XX wieku w Europie modny był w sztuce styl secesyjny zwany, w zależności od państwa art nouveau, Jugendstil, modernismo, Sezession, norwescy architekci postanowili zaprojektować na nowo miasteczko właśnie w tym stylu.

Nieco o samym stylu nouveau:

Secesja wywarła silniejszy wpływ na architekturę wnętrz i wzornictwo niż samą architekturę. Zaowocowała sporą liczbą wybitnych realizacji. Częściej stawiała na dekoracje fasad budynków, niż na nowe struktury. Największą popularność nowy styl osiągnął około 1905 roku. Głównymi ośrodkami jego rozkwitu były Austria, Francja, Belgia, Katalonia. Architektoniczne bryły w stylu secesyjnym powstawały przede wszystkim w kilkunastu dużych miastach europejskich, m.in. w Barcelonie, Wiedniu, Paryżu. Architekturę secesyjną wyróżnia przede wszystkim dekoracja i bogata, zróżnicowana ornamentyka. Dla architektury secesyjnej typowe były w dekoracjach witraże, mozaiki, niesymetryczne układy motywów zdobniczych. Charakterystyczna była taż pastelowa kolorystyka:  barwy jasne, delikatne, takie jak biel, ecru, popiel czy lila. Najbardziej znanymi architektami którzy reprezentowali ten styl byli m.in. : Antonio Gaudi - projektant Sagrada Familia w Barcelonie czy Otto Koloman Wagner - Majolikahaus w Wiedniu.

Tak więc za sprawą „pożaru” i mody secesja pojawiła się również w Skandynawii.

Po przybyciu wieczorem do Ålesund sprawdzamy prognozy pogody. Niestety nie są obiecujące. Należy się spodziewać w kolejnych dwóch dniach załamania. Trochę nas to martwi, bo przed nami tyle jeszcze pięknych miejsc. Trzymając się jednak powiedzenia, że nadzieja umiera ostatnia…, zasypiam.

Rano nad Ålesund wiszą wprawdzie chmury, ale nie pada. Po śniadaniu ruszamy na miasto.
Miasteczko różni się bardzo od zwiedzanego parę dni temu - Bergen. Jest tu znacznie spokojniej, czuć zapach morza i ryb, słychać krzyk mew. Zdecydowanie mniej imigrantów. Szczególnie piękne jest centrum, gdzie od razu rzucają się w oczy kamienne albo zdobione roślinnymi motywami kamieniczki.

Ornament secesyjny był różnorodny i obfitował w nowe motywy lub interesujące warianty tradycyjnych ornamentów. Wśród często powtarzających się wątków na uwagę zasługują m.in. dekoracje florystyczne, wzorowane na lokalnych roślinach (liście kasztanowca, irysy, dzikie kwiaty),  postaci kobiet, abstrakcyjne kompozycje pofałdowanych płaszczyzn. Typową cechą tych wzorów są faliste, płynne linie, chociaż niektórzy tworzyli również motywy geometryczne. Ornament podkreślał konstrukcję i tektonikę budynku, w wielu przypadkach odzwierciedlał funkcję obiektu. Artyści projektowali także elementy architektury wnętrz, klamki, balustrady, portale i inne detale architektoniczne.

W  secesyjnej architekturze Ålesund, można dopatrzyć się także wyraźnych wpływów tradycyjnej architektury norweskiej oraz narodowego romantyzmu. Nie mogło być przecież inaczej.

Kamienice w tradycyjnych barwach norweskich.

Ciekawe pokrycie dachu przypominające rybią łuskę.

Drewniane wejście do domu – przypomina wejście na pokład statku.

Ciekawostką jest, że niemal w każdym domu w oknie stoi lampa, najczęściej naftowa zwrócona w kierunku morza. Zgodnie z tradycją światło palącej się lampy nocą miało być drogowskazem dla powracających do domu żeglarzy i rybaków.

Najpiękniej miasto prezentuje się ze wzgórza Aksla (189 m), na którym jest punkt widokowy.

Można na nie wjechać samochodem lub wejść po schodkach od strony starego miasta uliczką Storgata. My wybieramy 418 kamiennych schodków , zachwycając się okolicą od samego podnóża wzniesienia.

Im wyżej, tym piękniej.

Ålesund leży na 3 wyspach (Hessa, Aspøy i Nørvøy). Najlepiej oglądać je z góry. Rozciąga się z niej malownicza panorama na okoliczne wyspy i fiordowy krajobraz z górami w tle. Na wzgórzu Aksla znajdują się też bunkry z czasów II wojny światowej.

Po południu zaczęło lekko siąpić. Jednak szkoda było resztę dnia spędzić bezczynnie w hotelu. Postanowiłam z dziewczynami udać się na drugi koniec miasta (jakieś 4 km spaceru) do Parku Oceanu Atlantyckiego (Atlanterhavsparken). Park leży nad samym brzegiem morza na wyspie Hessa. Jest jednym z większych oceanariów w Europie. Jego powierzchnia liczy 6 tys. m². Rodzice przyprowadzają tu dzieci i razem z nimi spędzają czas w otoczeniu przyrody. 

Jest tu kilkanaście akwariów z gatunkami ryb i innych zwierząt żyjących wzdłuż norweskiego wybrzeża oraz w północnej części Oceanu Atlantyckiego. Można tu podziwiać ławice śledzi, łososie, płaszczki, żabnice, wielkie dorsze.

Konger (Conger conger) to taki „węgorz atlantycki”, drapieżny gatunek morskiej ryby węgorzokształtnej z rodziny kongerowatych. Może osiągać długość nawet 3 m.

Nie za bardzo dał się sfocić

.

Śledzie

Płaszczki dawały się pogłaskać.

Dorsz

Makrele

Zębacz pasiasty (Wolffish)

I różne inne morskie stwory 

fot. B. Skóbel

Atrakcją, szczególnie dla dzieci, jest jedno z akwariów, w którym o ustalonych godzinach odbywa się wykład i karmienie ryb. Udało się nam na nie załapać. Trudno było oderwać nos os szyby.

Tylko tak się wydaje, że ryby zjadają nurka …

Kolejną fajną rzeczą jest karmienie pingwinów i fok w basenach na zewnątrz budynku przez pracownika parku. Atrakcja ta przyciąga zawsze spore tłumy, dzieci szczególnie.

Pingwiny Humbolta (Spheniscus humboldti), zwane również peruwiańskimi

Pingwiny Humboldta to obok pingwinów z Galapagos najbardziej zagrożony gatunek z tej rodziny ptaków na Ziemi. Żyją tylko w niewielkim rejonie wód przybrzeżnych Chile i Peru. Obecnie ich populację ocenia się na nie więcej niż 50 000 osobników. Co roku, po cichu, giną tysiące tych pingwinów. Naukowcy podejrzewają, że główną przyczyną gwałtownego zmniejszania się populacji pingwinów są zbyt agresywne metody prowadzenia połowu i realizacja odłowów na skalę przemysłową. Wśród metod połowu szczególnie niebezpieczne jest stosowanie tzw. trałowania dennego. Wraz z rybami, do sieci wpadają również polujące na nie pingwiny. Sieci powodują dotkliwe rany, najczęściej prowadzące do zgonu wypuszczonych z powrotem do morza ptaków. W wielu miejscach na świecie ta metoda połowu jest zakazana (m.in. w rejonie północno-wschodniego Atlantyku a także na obszarze północnego Pacyfiku), jednak nie w Chile i w Peru.   

Sama skala przedsięwzięcia, niezależnie od prowadzonych metod, przynosi oczywisty skutek: zmniejszenie szans zdobycia pożywienia przez konkurujące z rybakami pingwiny. Sytuacja ta zmusza ptaki do zapuszczania się w coraz dalej oddalone od gniazd rejony. Pozostawione w gniazdach jaja narażone są na ataki drapieżników, w szczególności szczurów. Badanie przeprowadzone na jednych z najliczniejszych kolonii pingwinów Humboldta pokazały, że szczury odpowiadają za niszczenie nawet do 70% złożonych jaj. Niestety do ich rozprzestrzeniania w znaczącym stopniu przyczynia się człowiek. Przykład pingwinów Humboldta dobrze obrazuje skalę negatywnego oddziaływania człowieka na liczebność populacji organizmów żyjących w oceanach, tak w sposób bezpośredni, jak i pośredni.

Foki pospolite (Phoca vitulina)

W jednym z basenów można obejrzeć bawiące się wydry europejskie (Lutra lutra).

Przy padającym, momentami już dosyć intensywnie deszczu, spędziłyśmy podglądając zwierzęta, popołudniowy czas. Wróciłyśmy wieczorem, zmoknięte, ale co tam, liczą się wrażenia i dobra zabawa.
Jeszcze na koniec dnia zdjęcie z uśmiechniętym Trollem z Ålesund i pora wracać do hotelu .

Jednak się rozpadało ...
                                                                                                                                                      c.d.n.

He, he fajnie ! , kurczę , a ja na L4   

Super relacja Marku Czekaliśmy na nią ! Popłakałam się ze śmiechu !

Raczej padła po wszystkich możliwych kątach 

Super wiadomość !

Nic ująć, tylko dodać pozostaje do tego orszaku okrzyk - HEJ !