Opcje wyszukiwania (Strona 34 z 222)

Pięknie MF Twoja kolej

Tadeusz Szantroch – Buki na Leskowcu:

Cześć wam bracia! Wytrwaliście tu na pozycji,
jak czworobok Cambronne’a w bitwie Waterloo…
w bliznach wszyscy, koślaki, starej gwardii czoło,
co tę walkę podjęła na śmierć bez kondycji.

Iluż wichur nawały o pierś waszą biły
w rozhukanym ataku chmur pędzące stada,
a gdy przemoc ich czezła, wilczym głodem wyły,
w salwach gromów ból dławiąc, co bezsilnie pada.

Cześć wam bracia, rycerze na beskidzkiej górze,
tym pniom waszym, sękatym piersiom bez zalęku,
co w największe jednako się wspierały burze,
a blizn chwałę zaszczytną w każdym noszą sęku.

Bezramienne kaleki! Potyrane czoła!
Nie wam spocząć! Już czarny zmierzch w okolicach knuje
Nowej burzy szturm walny. Nikt was nie odwoła
z raz oddanej pozycji i nikt nie współczuje.

Lecz jedyne wam słowo – parol swój wyznaję
bracia buki beskidzkie: w jednym my już szeregu,
który ziemi zdobytej raz – już nie oddaje,
choćby ziemią tą było pogranicze śniegu!

201 - sprocket73
150,5 - kisiel
75,5 - Cyberniok
72,5 - jolanta
70,5 - nena
68 - Gustek
62 - Eugeniusz Kępiński
50 - MF
43,5 - baca
28,5 - Darek Tlałka
22 - darkheush
19,5 - MK
19 - Tomrod, tomkos
18,5 - łysy z łysiny
17,5 - rufi, Bisqp
18 – Karo
12,5 - harnaś wołoski
11,5 - mały pikuś
11,5 - 740715
10 - bcFan
8,5 - Staszek
7 - teksanski
6,5 - Miluś, lowell79, Klimek
5,5 - Skorpion
5 - Macieks
4,5 - marekk500
4 - kruwad
3,5 - jardo
3 - cwiartka11
2,5 - wizjoner, kris_61
1,5 - Janusz

Tak Skorpionie na pełnię kwitnienia w Jagódkach trzeba będzie odrobinę poczekać. Myślę, że kilka słonecznych dni. Krokusy na łące u Zielińskiego ponoć już wychodzą spod śniegu. Rzeczywiście ostatnie mrozy trochę przystopowały ich kwitnienie.

Piękne foty kisielu . kisiela z Małżonką spotkaliśmy na Groniu . Piękna i bardzo kolorowa była tegoroczna Niedziela Palmowa . Tłumy ludzi przewinęły się tego dnia przez Groń i Leskowiec.
Rozglądałam się za przebiśniegami na Groniu, ale powiem szczerze takich śliczniuchnych nie zauważyłam . Niezłe masz oko kisielu . Pięknie ująłeś te przebijające się przez śnieg roślinki. 

Dołożę kilka swoich fotek do tej wiosenno - przedświątecznej fotorelacji kisiela

Jak przystało na „Tropicieli”  w ubiegły czwartek udaliśmy się tropić zwierzynę. Okazuje się, że wcale nie trzeba udawać się daleko, ani w głąb gęstego lasu, żeby je znaleźć.

Tuż nad szkołą swoją obecność potwierdziły zające. Tropy zajęcy, małych gryzoni oraz liczne kretowiska można było spotkać na okolicznych łąkach i polach uprawnych.

Z kolei w okolicach lasu można już było trafić na liczne tropy i ślady roślinożerców: jeleni i saren, a także dzików. Najczęściej rozpoznawaliśmy je po odchodach, a także po tropach pozostawionych w topniejącym śniegu oraz błocie.

Najciekawszym odkryciem tego dnia były najprawdopodobniej ślady (odchody) pozostawione przez wilka. Widać było w nich fragmenty ofiary. W tym wypadku była to spora ilość sierści. Być może sobie tędy przechodził .
Jolanta, nasza forumowa Detektyw – Tropiciel, potwierdziła ów znalezisko. .

W zagajniku trafiliśmy na tropy bażanta oraz kota domowego.

W drodze powrotnej odkryliśmy liczne legowiska zwierząt i piękne buchtowisko.

A na koniec było wiosennie i prawie świątecznie tzn. oprócz bazi podziwialiśmy w cieszy pasące się na łące zające .
       
                               

Co przedstawia zdjęcie ?

DZIEŃ 8  - Trollstigen ( REAPLEY ) - Røros (ok. 400 km)

Kierowca (Norwegowie to ludzie konkretni) stwierdził stanowczo: jeśli na górnej stacji na Trollstigen powiedzą, że pogoda będzie to jedziemy, jeśli nie, to nie ma po co jechać i koniec … I pomyśleć, że Polak, jak by mu tak strasznie zależało to i tak by pojechał, czy by przepowiedzieli tę pogodę, czy też nie , bo musiałby się sam przekonać na własne oczy, uszy i inne części ciała … . A co tam, jakby nie wyszło …

My jednak mieliśmy ogromne szczęście. Z samego rana powiedzieli, że pogodę sobie zamówiliśmy i mamy ją na bank. Tak więc - jedziemy !   A właściwie to – WRACAMY ! Bardzo jesteśmy z tego powodu szczęśliwi, ponieważ brakowałoby nam bardzo tej części trasy w naszej podróży .

Wracamy w okolice Valldal i Romsdal i teraz widzimy dopiero jak wiele byśmy stracili, a jednocześnie cieszymy się bardzo, że udało nam się to wszystko odzyskać .

Tak wygląda Droga Trolli w pełnej okazałości i przy pięknej pogodzie . Naprawdę jest co oglądać i to nie tylko u samego kresu, ale również na początku i w trakcie jazdy pod górę . Wjazd taaaakimi serpentynami to ogromne przeżycie.

Piękna dolina U – kształtna – efekt rzeźbienia lodowców górskich.

Widok z platformy widokowej na samej górze.

Obowiązkowym punktem na trasie jest zrobienie zdjęcia przy jedynym tego rodzaju znakiem drogowym w Europie – „Uwaga Trolle” zaraz przy wjeździe na górę.

Pozostała nam w tej okolicy jeszcze jedna atrakcja, a mianowicie słynna Trollveggen. Skoro jest na naszej trasie przejazdu, nie możemy jej pominąć .

Nad Romsdalen wznoszą się potężne i majestatyczne szczyty Trolltindene, w których znajduje się najwyższa w Europie pionowa ściana skalna o nazwie Trollveggen. Ma wysokość 1000 m. Jej widok robi wrażenie .

W książce "Fiva" Gordona Stainforth'a opisane są zmagania młodych wspinaczy, Gordona i Johna Stainfortha, którzy postanowili się z nią zmierzyć.

Trollveggen

Jest i bardzo ciekawy polski episod związany z pokonywaniem tej ściany.

             
To była pełna wrażeń i estetycznych doznań pierwsza połowa dnia. O drugiej w tej chwili nikt jeszcze nie myślał .

W końcu nadszedł czas, żeby powoli żegnać się z fiordami i zapierającymi dech górskimi widokami. Czekała nas dosyć długa droga do górniczego miasteczka Røros. Powoli górski krajobraz zaczynały zastępować lasy, łąki, pastwiska i pola uprawne.

Do Røros dotarliśmy późnym popołudniem, właściwie to trafiliśmy na prześliczny zachód słońca. Trzeba przyznać, że „miedziane miasteczko” przywitało nas w pięknych „miedzianych” barwach . Zaraz po przyjeździe ruszyliśmy na wieczorny spacer po mieście. Mimo potwornego zmęczenia długą jazdą, nie dało się odpuścić tak niesamowitej atrakcji .

Røros to pełne westernowego klimatu "drewniane miasteczko", przypominające na pierwszy rzut oka miasto z Dzikiego Zachodu. Leży wśród wzgórz i jest otoczone dziką przyrodą. W 1981 r. zostało. wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Powstało w 1644 jako Bergstad („miasto w górach”). W jego okolicy odkryto wówczas bogate złoża miedzi. Z tego powodu do 1972 r. było centrum wydobycia miedzi w tej okolicy. Do dzisiaj nic nie straciło ze swojej XVII wiecznej atmosfery. Spacerując po cichych, prawie bezludnych uliczkach, czuć jego niezwykły klimat. Z dawnych czasów zachowało się ok. 100 domów zbudowanych ze starych drewnianych bali, w których mieszkańcy nadal normalnie żyją i pracują. Spora ich część pokryta jest tradycyjnie darnią.

Obok huty miedzi stoją stare, pokryte darnią domki górników i innych pracowników zatrudnionych przez Røros Koperver.

Huta miedzi

Drewniane domki górników.

W zachodzącym słońcu pięknie mieniły się tego dnia Sleghaugene – hałdy usypane z materiału powstałego po wytopie miedzi. One także objęto ochroną. Mieliśmy okazję się na nie wspiąć i podziwiać stąd w zachodzącym słońcu panoramę miasta.

fot. E. Demczuk

Uliczki Røros posłużyły do nagrywania wielu filmowych scen m.in. do filmu „Pippi Langstrump”.
W drewnianych budynkach dawnej huty, w których dzisiaj mieści się muzeum, przedstawione są technologie stosowane przy wydobyciu i wytopie miedzi. Liczne modele uzmysławiają wysoki poziom konstrukcji maszyn i urządzeń stosowanych w XVII wiecznej kopalni przy wydobyciu i przerobie miedzi.

fot. E. Demczuk

To był mega wyczerpujący dzień i chyba najdłuższy odcinek trasy jaki dotychczas zrobiliśmy. Pomimo ogromnego zmęczenia nie sposób było się tego dnia nudzić, ale już z zasypianiem chyba nikt z nas nie miał najmniejszego problemu . W miedzianym Røros zasypiało się cudownie .

                                                                                                                                                       c.d.n.

Gdzie taka "małobeskidzka hala" z owieczkami ?

Dokładnie !   Nie jedziesz, nie widzisz, nie widzisz, nie przeżywasz.

Czekam już na "małobeskidzkie" krokusy i przebiśniegi   

DZIEŃ 7 – Park Narodowy Dovrefjell

Obok Parku Narodowego Hardangervidda, a potem, jak się okaże, jeszcze Rondane, Park Narodowy Dovrefjell, to było miejsce, gdzie mogłabym wracać „bez końca” .

Park Narodowy Dovrefjell jest parkiem od 1974. Obejmuje góry Dovre z unikalną rzeźbą polodowcową. Dolina Drivy (Drivdal) dzieli park na dwie części: wschodnią z płaskowyżem 1000-1300 m n.p.m. o wapiennym podłożu i znacznym bogactwie flory oraz zachodnią, bardziej górzystą, z najwyższym szczytem o nazwie Snöhetta o wysokości 2286 m n.p.m. Klimat parku jest kontynentalny. Ciekawostką jest, że występuje tu najbardziej na południe wysunięte stanowisko subarktycznego torfowiska typu palsa.

Palsa zwana również bugierem mrozowym to wg Wikipedii: „rodzaj niewielkiego, kopulastego pagóra mrozowego, występującego na obszarach tundrowych. Jego wysokość sięga 2-10 metrów. Zbudowany jest z jądra mineralnego (mułowego), mineralno-lodowego lub lodowego, powstającego w wyniku zamarzania gruntu zimą i zasysania wody z niezamarzniętej warstwy gruntu oraz z pokrywy torfowej, izolującej jądro, co umożliwia długotrwałe, nieprzerwane istnienie bugra z soczewkami lodowymi również na terenach poza strefą zalegania wieloletniej zmarzliny.

Miejsca, gdzie zalega/zalegała wieloletnia zmarzlina bardzo dobrze widać. O tej porze roku tworzą się tu podmokłe miejsca (bagna, młaki, torfowiska) albo małe bajorka lub jeziorka.

Palsę porasta niezliczona ilość porostów, najwięcej z rodziny chrobotkowatych.

Chrobotek reniferowy (Cladonia rangiferina) – to właśnie ten porost tworzy jasne plamy na wzgórzach. Przy bliskim kontakcie przypomina małe różyczki kalafiora.

Płucnica islandzka (Cetraria islandic)

Inne porosty z rodziny chrobotkowatych.

I nie tylko.

Także mchy.

Możemy tu również spotkać ogromne ilości roślinności będącej reliktami glacjalnymi, czyli organizmami będącymi pozostałością z okresu lodowcowego np.:

brzozę karłowatą (Betula nana),

wierzbę lapońską (Salix lapponum),

malinę moroszkę (Rubus chamaemorus) – o tej porze roku pozostały po niej tylko wyschnięte owocostany.

bażynę czarną (Empetrum nigrum)

zimozioła północnego (Linnaea borealis), ponoć ulubioną roślinę Karola Linneusza, która otrzymała nazwę naukową na jego cześć i na jego własne życzenie. Zimoziół rośnie licznie w tundrze i tajdze i jako relikt glacjalny jest coraz rzadziej spotykany. Występuje również w Polsce i objęty jest u nas ochroną prawną. Gatunek jest charakterystyczny ze względu na swe efektowne, delikatne kwiaty i bywa czasem uprawiany jako roślina ozdobna.

Rosną tu również duże ilości jałowca pospolitego (Juniperus communis), rośliny charakterystycznej dla tundry górskiej, bo tak też określa się często formację roślinną związaną z klimatem górzystych terenów strefy borealnej.

Poza ciekawą roślinnością tundrową, dumą Parku Narodowego Dovrefjell są woły piżmowe i to one miały być tego dnia naszym głównym celem.
                 

Po śniadaniu wyruszmy na całodzienną wyprawę górskimi bezdrożami parku w poszukiwaniu tych ciekawych zwierząt. Wg zapowiedzi…, ”jeśli będziemy mieli tego dnia szczęście możemy spotkać również łosie, daniele, jelenie, a nawet dzikie renifery”. Cóż, nie była to nieprawda. Tu jest dzika przyroda, nic nie jest na zamówienie. Wszystko zależy od szczęścia. I bardzo dobrze !

Ok. godz. 9.00 ruszamy do Kongsvold Fjeldstue, gdzie spotykamy się z naszym lokalnym przewodnikiem, który ma nas wprowadzić w arkana tropienia piżmowołów .

Przewodnik uświadamia nas na wstępie o wszelkich zagrożeniach, niedogodnościach i co tam jeszcze może nas na tej „trudnej” trasie przez bezkres parku Dovrefjell czekać. Nie wie tylko, że my raczej należymy do „zaprawionych w boju rycerzy” . Ale wysłuchać i zakodować trzeba. ! Jedyną lekcją jaką wynieśliśmy z tego pouczającego wstępu to było – uczmy się języków obcych – zwłaszcza tego wszędobylskiego angielskiego !

Informuje nas również jakie osobliwości przyrody możemy spotkać podczas safari (bo tak się taka zorganizowana impreza nazywa).

Po instrukcjach ruszamy na szlak, który mnie już od pierwszego kroku wciąga aż po samą szyję . Czegoś tak ogromnego, niesamowitego w różnorodności i pięknie nigdy w życiu nie doświadczyłam. Zdjęcia nie oddają potęgi bezkresu ani różnorodności biologicznej tego obszaru, ale nic innego nie jestem Wam w stanie pokazać . Jeśli będziecie kiedyś w Norwegii, nie omijajcie tego miejsca. Tu człowiek czuje się naprawdę wolny i zarazem bardzo „mały”. Tylko Ty i przyroda, nic więcej.   Cisza albo przenikliwy wiatr. Oba są jedynymi Twoimi towarzyszami.

Ruszamy !

Sierść piżmowołu !

Odchody !

Świeże ślady racic, to dobre znaki. Jest szansa, że uda nam się zobaczyć te zwierzęta.

Po kilkugodzinnej wędrówce z przerwą na kawę i ciasteczka udało się nam w końcu wytropić rodzinę piżmowołów: samicę z młodymi. To był niezapomniany widok .

Podążając dalej wypatrzyliśmy także samotnego byka. Podczas obserwacji należy zachować ostrożność (co najmniej 200 m odległość), gdyż z natury spokojne piżmowoły potrafią w razie zagrożenia zaatakować i biec z prędkością nawet 60 km/h. Nie mielibyśmy wtedy szans. Obecnie liczebność stada w Parku Dovrefjell wynosi ok. 100 sztuk.

Obserwować woły piżmowe w ich naturalnym środowisku moglibyśmy bez końca , jednak czas mieliśmy trochę ograniczony. Wracając natknęliśmy się  jeszcze na pardwę mszarną (Lagopus lagopus), gatunek ptaka z rodziny kurowatych. Ptaki te zmieniają barwę upierzenia w zależności od pory roku. W zimie ich pióra są w większości białe.

i pięknie ubarwioną siewkę złotawą (Pluvialis fulva).

Nie udało nam się tego dnia zobaczyć stada dzikich reniferów, ani innych zapowiadanych atrakcji, ponieważ znajdowały się najprawdopodobniej po drugiej stronie wzniesienia. Niestety czas przeznaczony na nasze safari nie pozwolił nam na pokonanie takiego dystansu. Pomimo tego, wrażenia z tego dnia zostaną w mojej pamięci na zawsze. To była mega dawka pozytywnych przyrodniczych przeżyć . To było to, co lubię najbardziej .

Wróciliśmy na ranczo zmęczeni całodzienną wędrówką, ale naładowani do pełna pozytywną energią. I co  … ? W naszych głowach zaczął się rodzić istnie szalony pomysł … . Kolejny dzień zapowiadał się pod względem pogody równie piękny jak dzisiejszy  – a co jakby tak wrócić na Drogę Trolli  … ???
A co ? Podejmujemy przy kominku próbę pertraktacji z naszym nowym kierowcą .

                                                                                                                                                          c.d.n.

Oczywiście ! . Znowu Twoja kolej kisielu

200 - sprocket73
149,5 - kisiel
74,5 - Cyberniok
71,5 - jolanta
67,5 - nena
66 - Gustek
57,5 - Eugeniusz Kępiński
46 - MF
43,5 - baca
28,5 - Darek Tlałka
22 - darkheush
19,5 - MK
19 - Tomrod, tomkos
18,5 - łysy z łysiny
17,5 - rufi, Bisqp
18 – Karo
12,5 - harnaś wołoski
11,5 - 740715
11 - mały pikuś
10 - bcFan
8,5 - Staszek
7 - teksanski
6,5 - Miluś, lowell79, Klimek
5,5 - Skorpion
5 - Macieks
4,5 - marekk500
4 - kruwad
3,5 - jardo
3 - cwiartka11
2,5 - wizjoner, kris_61
1,5 - Janusz