Opcje wyszukiwania (Strona 37 z 210)

Do tej pory zamówiliście ponad 10 kalendarzy więc cena spadła do 13,90 zł.

Jakby jeszcze ktoś coś to do północka jest czas   

... a tu oczywisty kamuflaż, bo przeca wiadomo, że nie w grocie, a.... odsyłamy do wcześniejszych postów

To już nie gadać, ino biegusiem do Groty... hej pasterze?  

Tak! Czekamy na doniesienia w tej sprawie 

Też miałam takie jesienne krajobrazy tylko na podejściu pod Łamaną Skałę leżały niewielkie płaty zmrożonego śniegu i było trochę wylodzeń.

Wpływają pierwsze zamówienia na kalendarze - dodam tylko, że możliwy będzie odbiór osobisty, jeżeli dla kogoś będzie to wygodne

Tak, obie należą do właścicieli gruntów, na których się znajdują.

Takie zimowe przedsmaczki Za pieski BAAAAARDZO DZIĘKUJĘ!

Darku zastanawiałam się kto zacznie relację no i już wszystko jasne

Jak się troszkę odrobię to zilustruję Twoją opowieść jakimiś foteczkami

Tak... cisza tam głucha... 

Potem  były znowu boberki, kumaczki, dziurawce, ciemiężyce...

... aż docieram do tego co pozostało po dworze Stroińskich. Dziś widoczne są tu tylko zawalone piwnice, kamienne podmurówki, kilka starych jesionów oraz kępy chabrów, ponoć to rzadko występująca w naturze roślina (tylko w piętrze połonin) była często sadzona w celach ozdobnych przy domach i na cmentarzach.

Zestawcie to sobie teraz z poniższą archiwalna fotką.

Kaplica Stroińskich, dwór po prawej - zdjęcie z portalu www.region.halicz.pl

Nim dotrę do grobu hrabiostwa Stroińskich przemierzam kolejne dzikie, zielone, nadgraniczne połacie.
Granica państwa, ale też zmiana strefy czasowej, która spłatała mi małego figla Czas na komórce „sam” się przestawił – o czym dowiedziałam się już po dotarciu na nocleg

Cerkwisko w Siankach - oprócz nagrobków jest tutaj grób hrabiny Klary i jej małżonka Franciszka.

Stroińscy byli właścicielami ziem w Siankach. Hrabina cieszyła się ogromną sympatią wśród mieszkańców wsi. Mąż, Franciszek darzył Klarę wielką miłością. Po śmierci żony, już nigdy powtórnie się nie ożenił, a na jej grobie napisał : Tej, która uczyniła mnie najszczęśliwszym z ludzi.

Przed wojną stała tu także drewniana cerkiew, pozostały tylko kamienne nagrobki.

Podumałam, podumałam.... i zaczęłam się wspinać pod górę, aż dotarłam do punktu widokowego na współczesne Sianki, leżące po stronie ukraińskiej. Stoi tam tablica panoramiczna z opisami.

Wierszek, panorama na Sianki ukraińskie.

Stąd już blisko do miejsca, które jest moim celem czyli do źródeł Sanu

W końcu są! Są, ale bardzo symboliczne Tak jak pisał mały pikuś … „i tak nie wiadomo, które to”   

W chłodnej wodzie zanurzam dłonie, obmywam twarz bo dzień jest wyjątkowo upalny - czy to jest źródło Sanu? Zapewne jedno z miejsc za takie uznawane. Wykapów Sanu jest w tym rejonie kilka i to właśnie one łącząc się początek jednemu z największych dopływów Wisły – Sanu.

Ponoć te właściwe źródła są już po stronie ukraińskiej... może...

Nie ryzykuję poszukiwań. Granica jest wnikliwie kontrolowana. Wędrując cały dzionek kilka razy spotykał patrol naszych pograniczników. Nikt mnie nie kontrolował, ale za każdym razem byłam zagadywana, a to o pogodę, a to o wrażenia z trasy... myślę, że chodziło o to, abym „wylegitymowała się” językiem... czyżbym wyglądała na uchodźcę?

I znowu jestem przy bobrowisku w Bukowcu. Pakuję się do autka i ruszam w poszukiwaniu noclegu - znajduję go w wiosce Tarnawa Niżna.
Na przejście całej trasy: Bukowiec - źródła Sanu - Bukowiec potrzeba około 6-7 godzin.

c.d.n.