Opcje wyszukiwania (Strona 41 z 123)

Dosypywało śniegu regularnie. Brakowało tylko słońca... do dzisiaj
Jedziemy do Sopotni i wyłazimy na Rysiankę. W dole warunki takie, że jak się zejdzie z drogi, to nie idzie nic ujść. Nawet Tobi nie był w stanie efektywnie poruszać się w śniegu. Szlak niebieski nieprzejściowy. Ale drogą, którą przejechało parę skuterów można iść bez problemu.

Wyżej śnieg bardziej zbity, pewnie przez wiatr. W rakietach można iść gdziekolwiek. Bez sprzętu w śladzie rakiet niestety gorzej. Na szczęście jakaś ścieżka istnieje i poruszamy się sprawnie.

Okoliczności przyrody są rewelacyjne.

Widoki na Małą Fatrę.

Las w górze bajkowy.

Schronisko na Hali Lipowskiej.

Korciło mnie, żeby wyjść na Lipowski Wierch, tzn. na sam szczyt. Zawsze go omijałem idąc szlakiem. Ostatniego lata próbowaliśmy tam dojść od strony szczytu Rysianki, ale odpuściliśmy z powodu podmokłego terenu. Teraz poszliśmy śladem skutera, ale okazało się, że okrąża tylko schronisko.

Jednak nie poddawałem się zbyt łatwo. Przy wyciągu poszedłem jakimś śladem narciarskim i okazało się to dobrym posunięciem. Doszliśmy na Lipowski Wierch. Poziom bajkowości w górze był jeszcze większy.

Ten mały sukces natchnął mnie do spróbowania przejścia grzbietem na szczyt Rysianki. Śnieg był na tyle twardy, że dało radę poruszać się, bardzo wolno, w pożądanym kierunku. Była walka, ale tak tam było pięknie, że nie żałuję ani jedne kropli potu.

Na Hali Koziorka było niesamowicie. Zdjęcia tego nie oddają. To są normalnej wielkości wysokie jodły, a nie małe skarłowiaciałe. Musiała być tu niezła zadymka. Zaspy pod tymi jodłami mają głębokość do 3 metrów.

Tutaj widać skale porównawczą z człowiekiem i psem. Zabawy dorosłych w śniegu

Udało się szczęśliwie wrócić do cywilizacji, czyi pod schronisko. Słońce już nisko, ozłociło Babią.

A Tatry zrobiły się różowo fioletowe.

Piękny był dzisiaj dzień - kto nie był w górach, niech żałuje!

p.s.
Pozdrowienia dla MF, którego spotkaliśmy na szlaku i nawet udało się rozpoznać wzajemnie i pogadać chwilę

Ostatnio wszędzie bębnią, że w górach jest szczególnie dużo śniegu i szczególnie niebezpiecznie - nawet w Beskidach co chwile GOPR kogoś ratuje. Ale ile w tym prawdy, a ile medialnego szumu? Postanowiliśmy sprawdzić.
Wybrałem trasę, która powinna być przynajmniej częściowo nieprzetarta, no bo co to za atrakcja chodzić po udeptanym. Beskid Śląski, z Twardorzeczki, wzdłuż Doliny Twardorzeczki na Halę Radziechowską, potem Magurka Radziechowska i powrót przez Murońkę i Ostre. Trasa krótka, ale jakby było mało, to zawsze można o Baranią wydłużyć.
Dojazd ciężki. Wiele dróg całkiem białych, a na innych błoto pośniegowe. Na miejscu w Twardorzeczce małe rozczarowanie, bo śniegu wcale nie tak dużo, ale bardzo szybko przybywało wraz z nabieraniem wysokości.

Trasa wydawała mi się prosta. Idziemy główną drogą dnem doliny, mijamy pierwszą odnogę w lewo, skręcamy w kolejną w lewo. Droga nabiera wysokości, w pewnym momencie robi ostry zakręt i tam ją zostawiamy puszczając się na przełaj w górę wprost na Halę Radziechowską.
Spodziewałem się, że będzie ostro. Było. Wszystko pięknie zasypane i stromizna wielka.

Szedłem w rakietach przodem. Ukochana za mną. Tutaj wcale nie weszła w zaspę, żeby zapozować do zdjęcia. Tak tam po prostu było miejscami.

Chaszczujemy. Jak noga wpadnie w dziurę to nie zawsze udaje się samemu wydostać. Ukochana wezwała pomoc. Pomagał Tobi - autentycznie próbował ją wyciągać. Nie udało mu się, ale mnie się już udało chwilę później.

Tobi też miał trudne momenty, jak nie szedł po naszych śladach.

I tak sobie walczyliśmy zawzięcie, a ja tylko wypatrywałem w górze tej Hali Radziechowskiej. Czułem, że jest blisko. Nawet ze 2x widziałem dach chatki na szczycie. Jakież było moje zdziwienie, jak doszliśmy do tablicy informującej, że jesteśmy w rezerwacie Kuźne. Szok. Nie wierzyłem. Wstyd się przyznać, ale źle poprowadziłem.
Na szczęście zmieniliśmy szybko plan, że od Murońki pójdziemy na Magurkę Radziechowską i zejdziemy przez Halę Radziechowską, czyli w odwrotnej kolejności. Na Murońce oczekiwaliśmy przedeptanego zielonego szlaku. Zamiast tego była zawieja, gwałtowny spadek temperatury i pieńki na które nie dawało się wyskoczyć.

Później zrobiło się lepiej. W lesie szlak nie był zawiany i dało się iść szybciej. Dogonił nas chłopak, który szedł z Ostrego i dalej szliśmy razem. Zrobiło się ładnie.

Im bliżej szczytu tym trudniej. Znowu zaspy i zapadanie się po pas.

Ostatnie metry udanego ataku szczytowego - byliśmy z siebie dumni.

Ze szczytu wróciliśmy kawałek do rozstaju szlaków i chłopak poszedł po śladach zielonym do Ostrego, a my czerwonym na Halę Radziechowską. Niestety czerwony szlak nas nie puścił. Całkowicie zawiany. Ja w rakietach jeszcze jakoś dawałem radę, ale Ukochana nie dawała rady w moim śladzie. Ja nie miałem już siły, żeby solidnie ubijać, a ona iść zapadając się po pas.

Walczyliśmy dzielnie, ale jak pojawiła droga schodząca w dół do Doliny Twardorzeczki, to postanowiliśmy nią schodzić. Było męcząco, ale im niżej tym lepiej. W końcu doszliśmy do własnych śladów. Namierzyłem miejsce, w którym źle ponawigowałem przy wychodzeniu. To było naprawdę trudne miejsce w tych warunkach jakie tam dzisiaj panowały.

Chłopak, który wracał zielonym do Ostrego miał gorzej. Na FB w grupie Beskidomaniacy znalazłem wpis, z którgo wynika, że opadł z sił i wezwał GOPR. Miał poziom glukozy 30 - cokolwiek to znaczy.
https://www.facebook.com/groups/Beskido … 543036022/

Tak, że w górach naprawdę jest ciężko. Śniegu dużo, trzeba na siebie uważać.

Pierwsza zimowa mała wycieczka w Beskid Mały.
Zaparkowałem w Ponikwi Książkowo i ruszyliśmy bez szlaku na Czoło. Fajna zima do chodzenia, śniegu w sam raz, wszystkie drzewa białe.

Czoło okazało się fajną górą - pierwszy raz tam byłem. Tutaj widoczne dojście do głównego grzbietu ze szlakiem zielonym.

Na Groniu przyświeciło trochę słońce.

Niestety potem znowu zaszło i wszystko zrobiło się czarno-białe.

Wypogodziło isę ponownie pd koniec dnia - widok na Czoło od strony gdzie podchodziliśmy rano.

Dzień jest mega-krótki... 14:00 a już prawie zachód.

p.s.
Dzięki Jolu za mobilizację, żeby coś pokazać

Ojejku, fajna inicjatywa!
Trzymam kciuki, żeby się udało, bo widzę tutaj ogrom pracy do wykonania i sporo dylematów. Zacząłeś od trasy z numerem 1, ale coś czuję, że nie jest to najłatwiejsza trasa... natomiast dobry przykład trudności, które Cię czekają.

Jaka była moja pierwsza myśl, jak zobaczyłem mapkę? Że to bez sensu, bo 75% tej trasy to asfalt między domami. Może nie główna droga, ale taka po której jeżdżą autobusy, w płaskim nieciekawym terenie. Pewnie te 80 lat temu, jak wytyczano punkty trasy, to kościół w Roczynach był dobrym początkiem, bo kawałek za nim w stronę gór zaczynały się rozległe pola i łąki, a teraz wszędzie zabudowania. Jednak skoro chcesz się dopasować do wytyczonych punktów to nie ma wyjścia, trzeba asfaltować.

W pobliżu są bardzo znane na tym forum wodospady - kaskady pod Złotą Górką. Na pewno widziałeś temat. Twoja trasa je omija. Pytanie czy kierować do nich turystów z "drugiej części Polski". Nie chodzi mi o to, ze zadeptają, ale teren jest trudny dla nieprzywykłych do chaszczowania normalnych ludzi, a idąc drogą obok, wodospadów i kaskad nawet nie zobaczą. Podobnie samo podejście na Złotą Górkę. Trasę poprowadziłeś idealnie, szedłem tym grzbietem 2x i nie ma lepszej drogi dojścia od tej strony (wiem, bo sprawdzałem inne warianty również). Ale mimo wszystko, tam jest cholernie stromo pod koniec. Nie jest to teren ogólnie mówiąc przyjazny turystyce masowej. Raczej taki raj dla koneserów, typu nasz Darek

Chociaż z drugiej strony, teraz modne są różne typy działalności ekstremalnej. Jakbyś w swoim programie opisał trasę jako "poziom expert" i poprowadził ją np. wzdłuż kaskad, to znaleźliby się amatorzy takiej wędrówki. Tylko trzeba jasno napisać, że nie jest to trasa odpowiednia dla rodziny z wózkiem, tylko ,może dla np. "Młodych Tropicieli". Nena, zabrałabyś tam swoją ekipę?

To tylko takie moje luźne myśli i uwagi. Mam nadzieję, że Cie nie zniechęciłem.

Kurcze, to chyba będzie to. Linia energetyczna pasuje jak ulał

A może by tak powrócić do zagadek...
Parę razy zastanawiałem się nad obiektem przedstawionym przez Kisiela, ale żadnego tropu nie podjąłem.
Naprawdę nikt nic nie kojarzy?

Może postrzelamy. Czy to gdzieś przy Pańskiej Górze ?

Czas nadrobić zaległości - trzy wypady z ostatnich dni.

Pierwszy dzień długiego weekendu. Spontaniczny wyjazd w większym gronie zorganizowany przez kolegę, który musiał przed 6:00 rano załatwić coś na lotnisku w Balicach. Dzięki temu na szlak wyszliśmy przed wschodem. Trasa z Pcmia na Kudłacze.

Wyjazdy grupowe mają swoje uroki. Piwo z rana miód malina. Po piwie kolega organizator zaproponował wydłużenie trasy, a dziewczyny się zgodziły. Ja choć miałem świadomość że to ambitne siedziałem cicho - mapę każdy miał do wglądu. Trochę tylko czułem zazdrość, bo gdybym ja wymyślił coś takiego, to pewnie posypałyby się gromy

No i poszliśmy dalej... w dół i w górę, z widokami na Kamiennik.

Szliśmy coraz szybciej, bo słońce schodziło coraz niżej.

Pięknie było - Śnieżnica i Ćwilin.

Po ciemku zarys Zębalowej (chyba).

A do samochodów mieliśmy jeszcze daleko... Tak oto wyszła nam solidna późnojesienna wycieczka po Beskidzie Wyspowym (bo dla mnie Kudłacze to Wyspowy).

----------------------------------------------------------------------------------------

Dzień wolny ustanowiony spontanicznie przez Naczelnika Państwa uczciliśmy małą wycieczkę na Jurę w okolice Nielepic.

Tereny mniej znane turystycznie, ale ciekawe.

Jesień już głównie leży na ziemi.

Trafiliśmy na dziwne coś. Podobne miejsce jest przy Dolinie Kobylańskiej. To tutaj w lesie pośrodku niczego robiło większe wrażenie.

Poczytaliśmy bardzo mądrą instrukcję obsługi tego miejsca. Pełni ono wiele funkcji:

Żeby się to cudo zasponsorowane przez UE nie marnowało rozpoczęliśmy ćwiczenia.
Wyskoczyć na prawie 1,8 metrowy słupko-pieniek, z 80 cm płotku (śliskiego i chwiejącego się z powodu starości) Tobi potrafi.

Ale przeskoczyć potem z tego 1,8 metrowego słupka na ok 2,5 metrową belkę to już wyzwanie.

Udało się.

Nad zejściem czuwała Matka Boska.

----------------------------------------------------------------------------------------

Wczoraj Beskid Śląski. Zainspirowany przez chłopaków po poszli tydzień temu na wschód... tyle, że wschód widziałem jeszcze z okna w domu

Ze Szczyrku na Magurę. Nowe szlaki poprowadzone w ogołoconym z drzew terenie są bardzo widokowe.

O ile oczywiście jest pogoda i przejrzystość...

Klimczok w barwach Czerwonych Wierchów.

Widok na Tatry.

A to Beskid - do niedawna dzika góra bez szlaku. Teraz centrum narciarskie z widokiem na Magurę i Klimczok.

Z racji krótkiego dnia zeszliśmy z Beskidu bezszlakowo do Szczyrku - fajne zejście.

Tak, wschodni kraniec.

Zostaliśmy sami. W związku z tym ja przejąłem obowiązki przewodnika. Ukochana odespawszy romantyczny grzbiecik była chętna na wycieczkę, ale postawiła kilka warunków:
- dużo otwartych przestrzeni
- ładne punkty widokowe
- bez chodzenia góra-dół-góra-dół
- chaszczowanie co najwyżej lekkie
Nie znając tych stron zupełnie oczywiście zapewniłem ją, że właśnie taką trasę zaplanowałem. Po prostu przyjąłem wariant optymistyczny

Podjechaliśmy do Poráča. Zaparkowaliśmy w tym samym miejscu co pierwszego dnia i udaliśmy się na pobliską górkę Vysoký vrch (974).

Tak, taka sama nazwa jak zarośnięty punkt widokowy, z tym, że ten był łąkowy i otwarty.

Zobaczyliśmy zamek Spišský Hrad, nad miejscowością, gdzie mamy noclegi.

Zobaczyliśmy dość wyraźnie Tatry. Tego dnia przejrzystość była całkiem zadowalająca.

Wyruszyliśmy grzbietem w kierunku wschodnim. Początkowo bez szlaku.

A potem niebieskim szlakiem, który prowadzi górą równolegle do Poráčskiej doliny. Jednak dość daleko od jej krawędzi, więc widoków na dolinę nie oferuje.

Jesień oczywiście była.

Jakieś tam widoki również.

Mój plan zakładał porzucenie szlaku, zejście niżej nad krawędź doliny i podziwianie jej z punktów widokowych. Były na to średnie szanse. Z mapy wynikało niewiele, a z rekonesansu jaki mieliśmy 2 dni wcześniej wynikało, że może być ciekawie... w sensie trudno. Cieszyliśmy się więc z pierwszej dość marnej vyhliadki jaką znaleźliśmy.

Tobi również podziwiał.

Zgodnie z przewidywaniami następne jakoś się nie pojawiały. Stwierdziłem, że trzeba zejść dużo niżej, gdzieś tam muszą przecież być.

Tą najfajniejszą prawie minęliśmy, ale coś tam wypatrzyłem miedzy drzewami, puściłem się na zwiady i jak się okazało, że bingo, to zawołałem Ukochaną.

Mocny punkt widokowy. Długo tam siedzieliśmy.

Poráčska dolina w całej okazałości.

A potem szliśmy górą wzdłuż długiego urwiska skalnego i punktów widokowych było dużo.

Miejscami przebijaliśmy się przez las.

A potem znowu nagroda.

Ostatnia vyhliadka na wylot doliny.

Byliśmy w pełni usatysfakcjonowali. Kolejnym etapem było zejście do doliny. Na mapie była zaznaczona droga, która o dziwo wystąpiła również w terenie.

Wracamy dnem doliny w kierunku Poráča.

Moglibyśmy tak dojść do auta, ale powtórzylibyśmy spory fragment trasy z pierwszego dnia. Odbijamy więc bezszlakowo na południe, przebijamy się podejściem przez las i wychodzimy na wielkie łąki.

Zaatakowały nas kanie w dużych ilościach. Przywieźliśmy je do Polski jako łup

Trochę nam zeszło. Piękny zachód, ale do celu jeszcze daleko.

Plan był taki, żeby wrócić zielonym szlakiem, ale z powodu zmierzchu wymyśliłem skrót bezszlakowy - okazał się dobry. Czołówek nie użyliśmy.

Dzień wykorzystany na maxa - to lubię

C.D.N.

Też patrzyłem na tą pogodę i nijak mi nie pasowała... ostatnie dni były nieco inne
Zgranej ekipie zła pogoda nie przeszkadza!
Ten czarny szlak nawet jak jeszcze oficjalnie istniał, to już było ciężko się w nim połapać. Pewnie dlatego zlikwidowali, że mało kto chodził.

Biegłem 2x w biegu Jaworzna, ale juz mi przeszły takie grupowe starty. Biegam sam dla siebie w polach na obrzeżach mojego osiedla, miesięcznie 100-150 km - tak mi wystarczy