Opcje wyszukiwania (Strona 46 z 210)

Jeszcze wieczorem, przed snem postanowiliśmy, że następny dzionek spędzimy na odpoczynku w Cisnej, byliśmy wymęczeni trzema dniami wędrówki w trudnych warunkach i zachciało nam się lajtowego dzionka

W nocy musiało nieźle mrozić bo jeszcze około 10 rano było sporo na minusie

Śniadanko zjedliśmy więc przy kuchennym piecu

zza okna przyglądał nam się puchaty kocik

Pożegnalna fotka przed bacówką Pod Honem

i widoczek na Łopiennik sprzed bacówki.

Zainstalowaliśmy się na sympatycznej kwaterze i ruszyliśmy w miasto

Na pierwszy ogień poszła Pracownia Ikon

spotkaliśmy tutaj kolejnego Bieszczadnika z wyboru – GOPR-owca Jerzego z Przemyśla

Pogawędziliśmy o rozpoczynających się właśnie świętach w obrządku wschodnim, złożyliśmy sobie nawzajem życzenia i zostaliśmy zaopatrzeni w dobre rady w związku z planowana na kolejny dzień trasą do Smereka - W sytuacji zagrożenia, nie szczypać się tylko wzywać GOPR.

Ikony były cudne i pisane w różnej konwencji

Kolejne miejsce, które odwiedziliśmy to Karczma Łemkowyna o ciekawym wystroju i pysznym jedzonku

Była też fotka z legendarnym Bieszczadzkim Misiem

Uchylę rąbka tajemnicy Bieszczadzki Miś został wypożyczony na potrzeby zdjęcia. Butelka miała celowo naderwany pasek akcyzy i była regularnie wypożyczana klientom w tymże właśnie celu 

Na koniec zostawiliśmy sobie Siekierezadę

Potem udaliśmy się grzecznie, o przyzwoitej porze na kwaterę z zamiarem kontynuowania wędrówki w dniu następnym
Piotr długo jeszcze w nocy śpiewał, ale nie wiem jak długo... bo zasnęłam

Gustek jako pierwszy obwieścił nam tą fantastyczną nowinę, teraz już tylko czekać na fiuletowy zawrót głowy

Kto następny?

... ale zmarzluszki niech no je słonko jak najszybciej ogrzeje

Wyręczę !

Jakieś skojarzenia?

... i jeszcze to

Skorpionie, udany wypad, z tego szczytu można się widoczkami zachwycić

A nie widziałeś tam przypadkiem Chatara Staszka jak gonił wedle chałupy i lustereczkiem zajączki puszczał?

Puszczał je do nas na Boraczą

Rano mam dłuuuugi rozruch, nie tylko tym razem – zawsze rano mam długi rozruch Powoli piję kawę, lubię się budzić powoli. Na dodatek to jest dzień moich urodzin Dostałam od Piotrka pyszną czekoladę, aleśmy ją zjedli już dzień wcześniej w drodze

Piję więc swoją poranną kawkę w kuchni, gdzie nagle zrobiło się tłoczno. Skąd tylu ludzi?
Na naszej kwaterze jesteśmy my, Gdańszczanie i … zespół Geologów.

Nasz Gospodyni wynajmuje jedno z pomieszczeń na nich na biuro. Panowie pojawiają się w kuchence, aby zrobić sobie coś do jedzenia nim wyruszą do pracy w terenie.

Ciekawość zwyciężyła i ciąaaaaaagnę jednego z Panów za język 

Dowiedziałam się na czym polegają poszukiwania gazu ziemnego na Podkarpaciu. Otóż... strategia poszukiwania gazu z łupków posiada swoją specyfikę. Geolodzy z „naszej” brygady wykonywali odwierty w „podejrzanych o gaz” miejscach i zakładali w nich niewielkie ładunki wybuchowe. Potem robili „pstryk” Odpowiednia aparatura wyłapywała falę uderzeniową, która odbijała się od skał o różnych własnościach fizycznych i rejestrowana była na powierzchni za pomocą geofonów. Tak zebrany materiał programy komputerowe przetwarzały na przekroje geologiczne, które obrazowały głębokość zalegania, grubość i ułożenie warstw geologicznych, w tym tych, w których mogą się znajdować pokłady gazu ziemnego. Było to wszystko bardzo ciekawe i mam nadzieję, że nic nie pokręciłam

Odcinek z Komańczy do Cisnej to ponad 9 godzin wędrówki. W zimie dla mnie nierealne, a i dla wielu pewnie też nie

Jeszcze przed wyjazdem badałam temat, rozsyłałam wici. Od Wirtualnego Anioła Stróża wiedziałam, że mniej więcej w połowie drogi jest baza studencka Rabe – czyli dla nas coś w sam raz.

Czy będzie jednak czynna? Trzeba do niej odbić około godziny drogi ze szlaku. Czy do niej trafimy? 

Przed opuszczeniem kwatery wykonuję do Wirtualnego telefon z zapytaniem czy wieści bazowe są pewne. Nie minęła godzinka – jest odpowiedź. Można iść śmiało.

Droga do bazy zajęła nam około ośmiu godzin, na dojście do Cisnej w zimowych warunkach nie było szans.

Tymczasem robimy zakupy w miejscowym sklepie i ruszamy w kierunku Prełuk. Prełuki są niewielką osadą - przysłowiowe „trzy chałupki na krzyż”, a przecież kiedyś wieś liczyła około 50 domów, miała swoją cerkiew... dziś tylko zostały kamienie i resztki cmentarza ukryte pod śniegiem.

W jednej z nielicznych obecnie chałup funkcjonuje agroturystyka.

Białą, odśnieżoną, cichą drogą wzdłuż rzeki Osławy wędrujemy przed siebie

Uwagę naszą przykuwa nieczynny wiadukt kolejki wąskotorowej.

Takie samo ujęcie widziałam kiedyś u Maurycego – robiło jeszcze lepsze wrażenie.

Niebawem dochodzimy do Duszatyna i przy zamkniętym o tej porze roku barze pięknie nazwanym „Dusza Jeziorek” robimy sobie popas.

Duszatyn to zaledwie kilka domów oraz długi barak. Po dawnych czasach zachował się jedynie żeliwny krzyż przydrożny, który mijamy na rozstajach dróg.

Spokojnie drepczemy sobie w kierunku Jeziorek Duszatyńskich, czasami nawet pokazuje się w zimowym lesie słoneczko Śniegu jest tak w sam raz.

Jeziorka – w tej chwili dwa  powstały na skutek oderwania zachodniego zbocza Chryszczatej i teraz jest tutaj Rezerwat Zwięzło.

Wydarzenie to upamiętnia skalny obelisk.

O tej porze roku powierzchnia jeziorek pokryta jest prawie w całości lodem.

Podobało nam się tam i po kolejnym odpoczynku ruszamy już w kierunku szczytu Chryszczatej

Górze tej niewiele brakuje do tysiączka i im bliżej szczytu tym bardziej odczuwa się niską temperaturę. Drzewa są mocno oblodzone, a oznaczeń szlaku pod tym lodem, śniegiem nie widać wcale. Znowu przysługę oddaje nam gps

Na szczycie stoi betonowa wieża geodezyjna z czasów zaborów, jesteśmy przy niej już po zapadnięciu zmroku.

Obok jest dość solidna, drewniana wiata.

Gdzieś na szczycie znajduje się także maleńki cmentarzyk, niestety musieliśmy go minąć w ciemnościach

Szybki posiłek, herbatka i granią kierujemy się do )( Żebrak, gdzieś po drodze powinniśmy odbić do bazy Rabe. Nasze mapy pokazują, że prowadzi tam lokalna ścieżka oznaczona żółtymi kwadratami.

W pewnej chwili Piotr spostrzega krzyż, a tuż przy nim rozpoczyna się ścieżka

Schodzimy ostro w dół, meandrujemy za znakami po lesie, śniegu jest zdecydowanie więcej, ale to tylko ułatwia schodzenie po stromym stoku.

Po około godzinie docieramy na miejsce, a tam... czeka na nas Bieszczadnik 

Ech... jest wiele pięknych, przyjaznych wędrowcom miejsc... to z pewnością jest jedno z nich! 

Zgadza się, tylko jeszcze cena... mapa, busola, gps. Ech...

Mam w planie jeszcze kilka takich wiosek odwiedzić w tym roku, najpierw muszę jednak "wykończyć czerwonego"

Kiedy następnego dnia oglądaliśmy mapę Gdańszczan rzeczywiście w tym fragmencie znacznie różniła się od naszych map

Nie wiem jak tam inni mają ale po tych naszych forumowych wycieczkach ze Staszkiem to w dzień ja sobie radzę z tą busolą, natomiast w nocy i przy silnym wietrze, operowanie mapą i busolą jest dla mnie nie do przeskoczenia

Z relacji znajomych wiem także, że nie zawsze sprawdza się gps w telefonie bo są miejsca - zwłaszcza w Biesach, gdzie tego zasięgu zwyczajnie nie ma. Zainwestuję w tym roku więc w jakiegoś Garmina 

Jak ktoś chętny na busolę (Silva) chętnie odstąpię.

Nie, w schronisku była tylko obsługa. Według nich kuchnia nie działała, nie grzali i podobno było nieposprzątane po Sylwestrze.
Szkoda słów.

Cobym ino nie pamiętała więcej od Ciebie    

... i mają naprawdę dobrze przygotowane trasy o zróżnicowanym stopniu trudności w wielu ośrodkach, nie tylko w Jablunkovie

Zima (znowu )

Wyprawa szósta z wycofem
Trasa: Puławy Dolne – Tokarnia – Przybyszów - Wahalowski Wierch – Komańcza – Duszatyn – Chryszczata – baza Rabe - )( Żebrak -  Wołosań – Cisna – Małe Jasło i wycof do Cisnej

W nocy dopadało trochę śnieżku i rankiem ruszyliśmy białą drogą łapiąc czerwonego w kierunku Komańczy.

W Puławach Górnych – już kiedyś o tym pisałam – jest spora emigracja z Zaolzia skupiona wokoło zboru zielonoświatkowego. W wielu gospodarstwach otwarto agroturystykę, umożliwiając noclegi i wyżywienie korzystającym z pobliskiej stacji narciarskiej

Sama wieś Puławy dzieli się na Dolne i Górne. Dawniej zamieszkana była głównie przez Łemków, obok których mieszkali Polacy, Żydzi. Stała tu cerkiew, a dzisiaj pozostał tylko cmentarz...

Pasmo Bukowicy - mało znane,  bez atrakcyjnych widoków bo idzie się głównie lasem, ale bardzo przyjemne na wędrówkę pieszą, jazdę rowerem czy biegówki. Ten odcinek jest dość długi. Liczy do Komańczy prawie 28km.

Stokami Kiczery wędrujemy w kierunku Zrubania (Skibiec).

W okolicy Rezerwatu Bukowica robimy pierwszy postój na gorącą herbatkę i spotykamy pierwszych i jedynych turystów na tej trasie.   

Będziemy Gdańszczan jeszcze kilka razy mijać. Na razie każdy idzie w swoim tempie

Leśna wędrówka przez Smokowiska, śniegu jest tak w sam raz i idzie się całkiem przyjemnie.

Czasami coś tam widać Farma wiatraków

W rejonie Wilczych Bud spotykamy leśników i ucinamy sobie z nimi krótką pogawędkę, a to  o niedźwiedziu, a to o wilkach.
Żądnego z tych zwierząt na trasie nie spotkaliśmy, ale za to dwukrotnie drogę przebiegły nam piękne stada jeleni. Każdorazowo stadu parunastu sztuk łani towarzyszył dorodny byk. Nigdy nie widziałam ich z tak bliska

Pozostając w „leśnym temacie” mijamy Hubertową kapliczkę. Śnieg przyjemnie prószy, ale momentami wzmaga się wiatr.

Kolejny odpoczynek wypada nam w wiacie pod Tokarnią – szkoda, że jest tak „przewiewna”bo wiatr dość mocno daje się we znaki i przydałby się jakiś zaciszny kącik

Gadańszczanie już tam są. Mieli w planie zejście do Woli Piotrowej, ale decydują się wędrować jednak do Komańczy.

Przed nami atak szczytowy na górę z przekaźnikiem czyli Tokarnię. Coś jakby nawet się przejaśniło i jest szansa na jakieś widoczki.

W odkrytym terenie wiało niemiłosiernie

… aleśmy górę zdobyli!  … bez widoków

„Po drugiej stronie” wiatr się uspokoił i schodzimy raźno do Przybyszowa

Przybyszów to kolejna wieś, której już nie ma. Wieś bardzo stara bo pochodząca z XVI wieku, położona w dolinie potoku Płonka, ale całkowicie wysiedlona po II wojnie światowej...

Pozostały tylko groby...

Jest też pasieka, więc latem chyba tu jednak ktoś zagląda?

Na Wahalowskim Wierchu jesteśmy już po zmroku. I tu się zaczyna zabawa

Szczyt i jego okolice to ogromne, trawiaste polany przykryte teraz nawianym śniegiem. Wystarczy zrobić krok w niewłaściwym kierunku, a człowiek zapada się po doopę w śniegu

Gdzie są oznaczenia szlaku? Pewnie na tyczkach, ale gdzie te tyczki?

Nie będzie przesadą jeżeli napiszę, że tylko dzięki gps,owi dotarliśmy jakoś do słupka z oznaczeniem szczytu. Trzymanie się elektronicznego śladu pozwoliło unikać zapadania się w zaspy.  Pod koniec dnia, kiedy człowiek jest już zmęczony – to było ważne!

Pokonując polanę szczytową widzieliśmy kilka razy światła latarek jednak jakoś dziwnie z boku.
To byli Gdańszczanie. Jak się potem okazało sporo błądzili w okolicach szczytu bo korzystali tylko z mapy (nie pamiętam już jakiego wydawnictwa), a ona niestety nie była dokładana. 

Z Wahalowskiego Wierchu można zejść do bazy w Jaworniku   (jeszcze o niej będzie)

Kiedyś była to baza studencka prowadzona przez Orkiestrę św. Mikołaja z Lublina, ale została zlikwidowana w 2002r. Obecnie co nieco zostało z zabudowań. Można tam w zimie awaryjnie zanocować a latem to nawet warto 

Szczęśliwi, że bez błądzenia po ciemku udało nam się przyjść ten teren ruszyliśmy do Komańczy. Droga bardzo mi się dłużyła, byłam już zmęczona, a przy wolnym tempie jakoś mi tej drogi powoli ubywało więc co rusz odpoczywałam na plecaku i sprawdzałam ileż to jeszcze tej drogi przed nami.

Coby nie narazić się na „dziwne leśne spotkanie” a i dla poprawy samopoczucia postanowiliśmy pośpiewać

Piotr to człek umuzykalniony i grający (bynajmniej nie na nerwach) ja zaś z podeptanym przez słonia uchem

Ciężko nam było ustalić wspólny repertuar. Zaczęliśmy więc od śpiewania kolęd, a potem na warsztat poszły piosenki z przedszkola – do przedszkola chodziliśmy oboje

Były więc: Czarne jagódki, Tak się zachmurzyło, Kotek Puszek.... no i Czterej Pancerni i Pies (w naszym przedszkolu czołgiem była ogrodowa ławka) 

Kiedy zobaczyliśmy światła schroniska PTTK w Komańczy strasznie się ucieszyliśmy. Będzie ciepły posiłek!

Nic bardziej złudnego. W tym miejscu – zaraz przecież przy szlaku – odprawiona nas z kwitkiem sugerując udanie się na prywatną kwaterę.

Poszliśmy.

Tam już odpoczywali Gdańszczanie

Zawsze zadziwia mnie to ile "koloru" można wyczarować w czarno-białych fotkach - wyszły fantastycznie
Gratuluję tylu fajnych doznań na szlaku!