Opcje wyszukiwania (Strona 49 z 222)

Hi , hi, rozumiem, że po tym jak zobaczyłeś moje zdjęcie ...

Szkoda Januszu , miałam nadzieję, że będziesz. Pomyślimy też o jakimś wiosennym spotkaniu !

Coś nam fotki zjadło ... 

I na tę focię czekałam ! Sporo Was było ! Fajne foteczki !

Po prawej to Dwoisty Staw, a po lewej , hmm ... nie ma go w całości i w szerszym ujęciu, ale skłaniałabym się do Litworowego.

niestety nie

Ja brałam pod uwagę te większe i może bardziej znaczące dla badań. W zależności o jakiej porze roku się do Doliny Gąsienicowej wybierzemy, będą wszystkie wymienione, albo też będzie któregoś brakowało . Tak jak napisałeś, niektóre z nich są wyschnięte. W innych woda jest tylko przez jakiś czas. Ma na to wpływ wiele czynników.
Przy okazji spróbuję sprawdzić jak się mają te, które wymieniłeś MF.

Przyda się na pewno !

Udało się znaleźć zdjęcie Zmarzłego Stawu pod Zawratem zimą - piękne !

Dziękuję Staszkowi !

ZMARZŁY STAW

Skoro MF wspomniał o Zmarzłym Stawie zwanym także Zmarzłym Stawem pod Zawratem to trochę informacji o nim. Zacznę od poezji, bo piękno najlepiej opisać wierszem .

ZMARZŁY STAW POD ZAWRATEM

Skalny kocieł!... dno jego lód ze śniegiem ścieli,
Czarne, łyse urwiska tego kotła ściany;
To piekło zamrożone!... pierzchły zeń szatany
I zamarzły skał rzędem dokoła gardzieli.

Szyba lodu ode mnie otchłań stawu dzieli,
Czarny otwór we środku... tam lód roztajany —
Chciałem zajrzeć... zawracam blady, zadumany,
Śmierć tam na mnie spojrzała oczyma topieli.

Wzrok ucieka nad krańce tej natury zmarłej:
Tam!... prosto z nieba biała zlatuje drożyna,
Z obu stron ją opoki wąwozem zaparły.
Czy tą ścieżką śniegową wiatr — śmiałek się wspina
Na te skalne kolumny, co łuk nieba wsparły?
To Zawrat!... nas powiedzie ta biała ścieżyna...

Autor wiersza - Franciszek Henryk Nowicki (1864–1935) , m.in. pomysłodawca budowy Orlej Perci, zafundował odbiorcy porządną dawką grozy przedstawiając swoje odczucia z pobytu nad Zmarzłym Stawem. Ja takich odczuć, przyznam nie miałam , powiem nawet, że wręcz przeciwnie, było to jedno z piękniejszych w górach miejsc, jakie dane mi było zobaczyć. No ale poeta był nad stawem najprawdopodobniej zimą, ja natomiast zachwycałam się stawem i jego otoczeniem w pełni lata. Może stąd ta różnica w odczuciach ? … .
Niedużym stawkiem, tuż u wylotu Koziej Dolinki zachwycało się wielu poetów i malarzy m.in. Stanisław Witkiewicz. Pięknie i niezwykle szczegółowo zobrazował drogę na Zawrat i sam Zmarzły Staw w swoim dziele „Na przełęczy” – swego rodzaju reportażu opiewającym urodę Tatr oraz kulturę góralską.

Na przełęczy (fragmenty – „Droga na Zawrat”)

Wielka, granatowa, prawie czarna tafla stawu leży pod nawisłymi nad nią z prawej strony ciemnymi skałami; w głębi ponad szary próg kamienny wystają wysokie, ostre wirchy, na lewo olbrzymie szare rumowisko skalne, poplamione rudymi mchami, zielenią szuwarów i ciemnymi krzakami kosówki.
Perć idzie ponad stawem. Patrząc z góry na jego powierzchnię widać przez płytką wodę pobrzeża dno zawalone kamieniami, świecącymi spod błękitnego przeźrocza jak zatopione odłamy lodu. Dalej ku środkowi cień tajemniczy gęstnieje, aż w końcu przechodzi w mrok nocy, która zdaje się drzemać tam, zatopiona w nieprzejrzanych głębiach. Gładka, równa i miękka jego toń jest tak inną , tak rożną od chropowatego, twardego, najeżonego otoczenia, że nie można się nigdy z tym kontrastem oswoić, nie można bez podziwu i przyjemności przenosić wzroku z jednego zjawiska na drugie. Wrażenie, które się tu odbiera, wywołuje wspomnienie jakiejś muzyki , kołyszącej i budzącej umysł na przemian dwoma różnymi motywami melodii, powtarzającymi się kolejno bez końca…
[…]   

Po ciemnych źlebach leżą białe płaty śniegów: gdzieniegdzie słońce rzuca na nie blask ślepiący , a niebo barwi cienie na ciemny szafir.
Zapadły w głębokie zręby granitu dysze chłodem Zmarzły Stawek. Ponad ciemnoseledynową jego wodą wyzierają białe jak śnieg odłamy skał....[…]

Nazwa stawu pochodzi od tego, że jeziorko w okresie zimowym zamarza do dna i lód utrzymuje się na nim niemal przez cały rok z wyjątkiem lipca i sierpnia. Leży na wysokości 1787,3 m n.p.m., jego średnia głębokość to 2,3 m, a w najgłębszym miejscu wynosi 3,7 m. Jest jeziorem oligotroficznym z małą zawartością substancji odżywczych rozpuszczonych w wodzie, ale za to dobrym natlenieniem. Nie jest zarybione. Woda ze stawu spływa niedużym potokiem do położonego niżej Czarnego Stawu Gąsienicowego.

W pobliżu tafli jeziorka jest kilka koleb, które mogą posłużyć jako schronienie na wypadek nagłego załamania się pogody.
Cudownie jest sobie zrobić spacerek do Koziej Dolinki z postojem przy Zmarzłym Stawie. Wody, patrząc na nie z góry, przybierają barwę prawie granatową.

Po lewej Zmarzły Staw Zawratowy, po prawej Czarny Staw Gąsienicowy

Kto ma szczęście ( miałam ! ) może natrafić w tym miejscu na pasące się kozice. , że nie wspomnę już o nieziemskiej wysokogórskiej scenerii .

Jak do )( Zawrat gna zazwyczaj najwięcej turystów, tak w stronę i od strony Koziej Dolinki jest ich zazwyczaj nico mniej. Warto to więc wykorzystać.

Zakończę równie pięknym wierszem Marii Mostin-Górskiej (1894-1972), żeby mieć dla równowagi kobiece spojrzenie na to piękne miejsce w Tatrach.

ZMARZŁY STAW POD ZAWRATEM

Czarownice o zielonych włosach 
tańczą taniec więzionej rozpaczy 
po tafli stawu lodowatej - 
mgła się po głazach toczy, 
mgła się zwiesza, skały patrzą z ukosa... 
Czarownice o zielonych włosach 
zapomniały, że są modre niebiosa... 
że są pocałunki i kwiaty... 
O nie daj się wciągnąć w topiel, 
nie patrz w tę wielką czarną kroplę, 
co spadła z mrocznych oczu szatana 
i na której cień jego się chwieje... 
Nie patrz - zapomnisz, że ja istnieję...

Nie mam niestety zimowych zdjęć jeziorka, ponieważ gdy byłam w tym okresie, panowała tak gęsta mgła, że nie było mowy o robieniu fotek. Dlatego, jeśli ktoś z Was ma zimowe zdjęcia lub inne jeszcze informacje i własne wrażenia z pobytu nad Zmarzłym Stawem Zawratowym proszę o wstawienie, dla uzupełnienia tego posta.

Rozległa i piękna