Opcje wyszukiwania (Strona 68 z 222)

Ta wiocha to Rzyki  ? !

Świetne uzupełnienie tematu Eugeniuszu. Ciekawe te dwa archiwalne zdjęcia. Czy to ze zbiorów prywatnych ?

Nawrócenie

Nie przestawaj się pochylać nade mną Panie.
Nie przestawaj mnie modelować,
choćbym się opierał.

Jakaż to śmiałość z mojej strony myśleć,
że posiadam klucz do samego siebie !

Przecież ja nic o sobie nie wiem !
Przecież jedynie Ty możesz mi powiedzieć,
co noszę w sercu.

Jedynie Ty możesz sprawić, że zawrócę
z mojej drogi,
tak niepodobnej do Twoich ścieżek. […]

Droga cię zmienia, zmienia cię fizycznie. Hartujesz się , przyzwyczajasz do niewygód. Odkrywasz , że jesteś silniejszy, niż ci się wydawało. Następuje też w tobie cała seria zmian wewnętrznych. Pojawiają się nowe cele i zamiary. Zaczynasz postrzegać w odmienny sposób swoje życie, które teraz, z perspektywy, łatwiej ci jest ocenić.

Właściwie po 100 km jest Ci wszystko jedno czy będziesz spać na pryczy czy na podłodze. Z wielu rzeczy jesteś w stanie zrezygnować i rezygnujesz. Na wiele rzeczy jesteś w stanie przymknąć oko i przymykasz, a na niektóre rzeczy patrzysz zupełnie innym, dojrzalszym, okiem.

Z Redondeli wychodzimy wcześnie, mijając zatokę Ria de Vigo, nad którą leży miasto. Rankiem nad okolicą unoszą się mgły. Jest rześko . Dobrze, że mamy polary.

Powoli wchodzimy w strefę leśną. Wcześniej jednak zatrzymujemy się przy ładnie wyeksponowanym źródełku  - Fuente Outerio de Penas, na którym widnieją pielgrzymie symbole.

Mijamy ślady przechodzących tędy pielgrzymów

Następnie wchodzimy w pachnący eukaliptusowy las.                                         

Robi się coraz bardziej gorąco. Robimy sobie mały rest. KaŚ musiała się podzielić jabłkiem z osą. Cóż, to też Boże stworzenie, potrzebuje jeść.

Leśną ścieżką dochodzimy do wzniesienia … Alto de Lomba ( 155 m n.p.m.), a następnie powoli schodzimy z ów góry do miasteczka Arcade, leżącego nad zatoką Ria de Vigo.

Z zatoki wypływa rzeka Verdugo. Jest na niej średniowieczny kamienny  most – Ponte Sampaio, przez który przechodzimy, chociaż nie powinniśmy, ponieważ most przeznaczony jest tylko dla samochodów . Widząc często nieuświadomionego i zagubionego pielgrzyma … przymyka się na to oko . Most znany jest z tego, że w czasie wojny o niepodległość  hiszpańscy powstańcy zmusili właśnie tu wojska francuskie do odwrotu. Jest tu tak ładnie, że urządzamy sobie małą sesję fotograficzną wśród starych średniowiecznych miejskich zabudowań.

Dalej był kolejny most i strefa leśna, która na końcu przebiegała częściowo wśród winnic.

Na długim odcinku trasy nie ma żadnego baru, ani restauracji. W końcu trafiamy do małej domowej „przystani”.

Byliśmy potwornie zmęczeni upałem, nogi odmawiały posłuszeństwa. Ludzie tam żyjący, chyba wiedzą, co pielgrzymom w takiej chwili potrzeba … . Gospodarz zaserwował nam swojskie czerwone wino, z winogron z własnej winnicy , a jak mu zdradziliśmy skąd jesteśmy ..., to na odchodne poczęstował nas jeszcze czymś ekstra – wódką eukaliptusową ... Czegoś takiego jeszcze nie próbowaliśmy. Dla niepoznaki nalewał ją z butelki po coca coli .

Wino swojskie na wsi podaje się i pije w glinianych czarkach.

Pan Geniu na pamiątkę zostawił tu oczywiście polskie barwy narodowe, które zawsze nosił, w razie potrzeby , w plecaku. Zresztą barwy polskie nie były obce w tym miejscu, co było dla nas bardzo miłe .

Łatwo się domyślić, że po takim poczęstunku, nagle siły odzyskaliśmy i raźnym krokiem doszliśmy wszyscy do albergue w Pontevedra... Przed samym miastem, w miejscowości Tomeza, wstąpiliśmy jeszcze do Kaplicy św. Marty, która stoi tuż przy szlaku.

Albergue w Pontevedra znajduje się na przedmieściach miasta. Jest to nowoczesny budynek z 56 piętrowymi łóżkami, dużymi łazienkami z „otwartymi” prysznicami , kuchnią, jadalnią, biblioteczką i dużym holem .

Spało się tu wyśmienicie. Kolejnym celem było Barro , tylko 11 km Im bliżej celu tym bardziej próbowaliśmy go sobie – „oddalić”, tak miło się nam razem wędrowało, tak dobrze było razem przeżywać tę drogę, tak wspaniale było dzielić razem ten czas .

                                                                                                                                                      c.d.n.

O rany … po prawie rocznej przerwie od wyjazdu, ale lepiej późno, niż wcale , a więc cd

Pragnienie

Chcę być jak Ty prosty.
Z duszą przejrzystą jak dzień.
Z głosem bez nut fałszywych, ze spojrzeniem głębokim niczym morze, ale ukojnym.

Nie ranić, ale poruszać każdą ludzką duszę,
która przychodzi spytać, gdzie Cię można znaleźć.
Kochać , kochać, kochać, oddać się bez granic
i nadaremnie, dzień w dzień i bez odpowiedzi.

Być mostem, a nie przystanią, być drogą,
którą się wędruje, niezapomnianą, być oknem
na rozległe pola twoich oczu i kochać Ciebie.
Chcę być odpoczynkiem, naczyniem pełnym wina Bożego,
dla ludzi przychodzących Cię szukać
z duszą pokrytą kurzem przebytej drogi.

                                                         /Valentín Arteaga/

                                                                                **********

Jakież to trudne  !!!

Na drodze z ludzi wychodzi to, co w nich najlepsze, i to, co w nich najgorsze. U niektórych ludzi zaskakuje cię czasem ich hojność, podczas gdy u innych złość i niemiłe odruchy, czy słowa. Czasem pojawiają się bardzo egoistyczne sposoby zachowania, skierowane głownie na zaspokojenie swoich własnych potrzeb. Podczas wędrówki objawia się też to, co w nas najlepsze. Pojawiają się ludzie gotowi służyć innym, troszczący się o pielgrzymów, wyciągający pomocną dłoń do najbardziej zmęczonych. Ludzie służący dobrym słowem, przyjaznym gestem, zwykłym ludzkim uśmiechem, którzy niczego nie wymagają w zamian, którzy okazują wdzięczność. Ludzie, którzy dostosowują swój krok do tych, którzy w większym stopniu potrzebują towarzystwa, pomocy, rozmowy.

Do Santiago de Compostela mamy ok. 100 km Dużo … ? mało … ? Trudno powiedzieć …, droga pokaże …

Hiszpania życzy nam ...

Od teraz będziemy wędrować przez hiszpańską Galicję.

Hiszpańska trasa z serwetki

Jeśli chodzi o pogodę, Hiszpania kojarzy się niemal każdemu z ciepłą, nawet gorącą aurą, zwłaszcza latem. Otóż północno-zachodnia  prowincja  Hiszpanii – Galicja - przeczy zupełnie tym wyobrażeniom. Dzięki bliskości Oceanu Atlantyckiego mamy tu odmienny nieco klimat, a mianowicie upały wcale nam jakoś szczególnie nie dokuczały. Owszem były dni, gdy rzeczywiście było gorąco (w południe), co zresztą nie powinno dziwić, natomiast trafiały się też w ciągu naszego pobytu w tej prowincji chłodne (nawet zimne) poranki oraz dni z deszczem, bywało, że ulewnym. A wszystko to w samym środku lata. Jest to jednak całkiem normalna pogoda, charakterystyczna dla występującego w tym regionie klimatu umiarkowanego ciepłego typu morskiego. Ponczo przydało się więc bardzo . Swoją drogą zalecam kupno bardzo dobrego ponczo na tę trasę . Moje sprawdziło się w stopniu średnim. Znowu to z Decathlonu okazało się lepsze . Trochę żałowałam, że nie zabrałam ze sobą nieco cięższego wojskowego poncho, które zdecydowanie lepiej chroniło by mnie przed deszczem, ale liczyłam się przy pakowaniu z każdym gramem.

Pierwszego dnia Hiszpania wita nas całkiem podobną pogodą jaką przywitała nas Portugalia . Wyruszamy jak zwykle wczesnym rankiem, zaczyna lekko siąpić. Żeby znaleźć się w Hiszpanii musimy najpierw przekroczyć duży stalowy most na rzece Minho. Ponoć wg legendy pod rzeką Minho wyznaczającą granicę hiszpańsko-portugalską znajduje się sekretny  tunel, którym jedna z miejscowych księżniczek - Doña Uraca, wymykała się na spotkania ze swoim portugalskim kochankiem.

Od teraz oprócz żółtych strzałek, częściej drogę wskazywać nam będą betonowe słupki i żółte muszelki na niebieskim tle.

Czasami spotkać można również inne oznaczenia.

Jesteśmy w Tui, do Porriño - miejsca, gdzie przenocujemy, jest ok. 15,5 km, niedużo … . Wielu pielgrzymów w Tui zaczyna swoją trasę do Santiago, ponieważ dzieli te miasta odległość 100 km. Tyle wystarczy przejść, aby otrzymać certyfikat odbycia pielgrzymki tzw. compostelkę.

Tui to ładne średniowieczne miasteczko z zadbanymi uliczkami i piękną katedrą na wzgórzu, przypominająca bardziej zamek, niż świątynię. 

Źródło: wikipedia
                                       

Figurki ciemnoskórych świętych – rzadkość w naszych kościołach.

Zwiedzamy katedrę, po czym zaszywamy się w jednej z kawiarenek na pierwszą lampkę hiszpańskiego wina, kawkę i coś słodkiego. Mżawka ustała, zrobiło się bardzo duszno.

Jeszcze parę rundek wzdłuż malowniczych średniowiecznych uliczek Tui.

Po tak miłym rozpoczęciu dnia ruszamy dalej. Wychodzimy z miasta.

Wkraczając w leśną drogę, która zaprowadzi nas do miasteczka Orbenlle mijamy most Ponte das Febras (Most Febry) na rzece Loura. Nazwa pochodzi od choroby na którą zapadł w tym miejscu jeden z pielgrzymów San Telmo w 1251 r. wracających z Santiago.

Podziwiamy pierwsze hiszpańskie wioski i krajobrazy. Na horyzoncie pojawiają się niewielkie wzniesienia.

Przydrożne studnie (wanienki) z zimną wodą pozwalają zamoczyć zmęczone stopy, zwilżyć czoło, umyć ręce.
 
                                 

W Orbenlle zatrzymujemy się na obiad. Trafiamy do typowej hiszpańskiej restauracji, która znajduje się w dużym domu (willi) z pięknym ogrodem. 

Nie było nic innego w pobliżu, a my byliśmy już bardzo głodni . Gospodarz częstuje nas tak pysznymi hiszpańskimi smakołykami, że trudno było się im oprzeć. Na dodatek, nie pozwala odejść od stołu, jeśli wszystko z niego nie zniknie.
W ogrodzie wśród kwitnących drzew, podziwiając okolicę, pałaszujemy to co nam pan domu serwuje … . Wszystko było przepyszne !

Pimientos de Padrón - to smażone zielone papryczki uprawiane w hiszpańskiej Galicji, przepyszne, podawane najczęściej jako przekąska (tapas). Padrón to miejscowość wokół której uprawia się ich najwięcej. Zostały  one sprowadzone w XVI wieku  przez hiszpańskich zakonników z Meksyku. Klasyczny i właściwie jedyny w Hiszpanii sposób przygotowania pimientos to obsmażenie ich na oliwie, aż skórka zacznie brązowieć i pokryje się pęcherzykami. Potem posypuje się je grubą morską solą i je całe trzymając za ogonek. W Galicji cieszą się ogromną popularnością.

Po takiej uczcie nie chciało się wstać od stołu . Poza tym wiedzieliśmy, że teraz czeka nas najbrzydszy, najbardziej monotonny i nudny odcinek trasy – przejście przez strefę przemysłową – Poligono  Industrial - prawie 6 km asfaltu w spiekocie słońca (pomimo lekko zachmurzonego nieba można było go dostatecznie odczuć), w hałasie przejeżdżających aut, smrodzie (co kawałek innym), wśród mnóstwa fabryk, zakładów przemysłowych i przetwórczych. Tu wielu z nas się rozdzieliło, szło dwójkami lub samotnie. Ja przeszłam ten odcinek samotnie. Zdjęć z tego kawałka trasy prawie nie mam, ponieważ nie było co fotografować. Każdy skupiał się na tym, żeby szybko mieć go już za sobą. To był moment, żeby poczuć trud drogi, obolałe nogi, ciężar plecaka. Wcześniej bowiem, nie zwracaliśmy na to zbytnio uwagi, skupialiśmy się na tym co nas otaczało. Był to też czas na pobycie z samym sobą. Potrzebny czas.

Niektórzy pielgrzymi pokonują ten odcinek trasy autobusem. My jednak chcieliśmy cały czas iść piechotą.
Pod koniec strefy trzeba jeszcze przejść pod autostradą i wzdłuż torów kolejowych dochodzi się do miasteczka Porriño.

Do Albergue de peregrinos de O Porriño trafiliśmy późnym popołudniem. Jakże przyjemnie było po takim dniu położyć się na wygodnej „pielgrzymiej pryczy” .
                                                                                                                                                    c.d.n.

Myślę, żeby oceniać trzeba zestawiać obiekty tego samego typu i o podobnym standardzie, a nie np. chatki porównywać z typowymi schroniskami. To tak jakby skonfrontować np. hotel 1 gwiazdkowy z 4 gwiazdkowym.

Huraaaaaa !

Do Krakowa bardzo lubię sobie przyjechać, poplątać się i szybko wracać do siebie na wieś ! Lubię jego klimat. Fajnie go darkheush-u ująłeś na fotkach Zdjęcie z Zygmuntem milusie. 

Niestety przy tej jakości zdjęcia trudno cokolwiek powiedzieć. Może coś z miernikowców, a może sówkowatych albo barczatek ... Szczegóły są niestety ważne.

Zgadzam się w pełni z łysym z łysiny

Dla takich cerkiewek warto było je poświęcić albo ufajdać, jak kto woli

Przypomniały mi się nasze cerkiewne wojaże z Jolantą sprzed kilku laty . Jolu widzę, że dodałaś sobie do kolekcji kolejne cerkiewki. Majowy deszcz, czy mgła - nic nie ujmie piękna im i Niskiemu . Fajne ujęcia  !

Z przyjemnością doczytałam dziś przy kawie relację z finiszu , choć gratulacje złożyłam już wcześniej.
PIĘKNIE ! Przy jaszczurce się wzruszyłam ! Ileż to Jolu pięknych przeżyć miałaś na tej trasie i ileż to życzliwych ludzi spotkałaś na swojej drodze . GRATULUJĘ raz jeszcze pomysłu na tak długą drogę i życzę Ci wielu kolejnych cudownych wrażeń i niesamowitych przygód w górach :* !

PS. Ty dotrwałaś z relacją do końca , mnie to jakoś słabo wychodzi

Tomaszu info poszło też na FB. Liczymy też na to, że może ktoś, kto wie kto kryje się za tymi haniebnymi czynami, doniesie o nich nam, albo odpowiednim służbom. Miejmy nadzieję, że ktoś się opamięta ... i kapliczki wrócą tam, gdzie od lat wisiały, tak jak ta na czerwonym szlaku na Kiczorę.

Traktor Kombajniak trochę słabe zdjęcie. Nie widać m.in. szczegółów na skrzydełkach. Może masz inne (lepsze) zdjęcia tego owada ?

no właśnie