Opcje wyszukiwania (Strona 7 z 41)

Z mojej ostatniej - całkiem udanej - wycieczki. Nieważne, że wróciłem ubłocony po kolana

Rejon Mladej Hory z pyszną panoramą Tatr

I pozdrawiam wszystkich, którzy tego dnia odwiedzili Grotę Komonieckiego!

To miejsce staje się coraz bardziej urokliwe. Czas się tam wybrać

Z którego miejsca można najlepiej rozpocząć spacer by obejrzeć tamę, jezioro? Czy są tam jakieś miejsca do parkowania?

Może następny dzień przekona do Sulowskich Skał

Oczywiście masz rację! To był Sławkowski Szczyt - klasycznie ze Starego Smokowca. Samo zdjęcie zrobiłem nieco niżej

I jeszcze Wysoka (i nie tylko). Ze szczytu.

Ale ta wycieczka to już zupełnie inna historia ...

V

Powroty są przeważnie mniej ciekawe, szczególnie wtedy, gdy schodzi się tym samym szlakiem. Tym razem było inaczej. Popołudniowe słońce pozwalało dostrzec nowe szczegóły a wraz z małymi chmurami pojawiały się „nowe perspektywy” Nieważne, że kilka razy podjechałem na sypkiej i kamienistej ścieżce. A przecież szedłem powoli i ostrożnie, kontrolując każdy krok    Docierając do Hińczowego Stawu musiałem się zatrzymać i uzupełnić brakujące kalorie. A przerwę wykorzystałem również na kolejne zdjęcia – z różnych miejsc i we wszystkich kierunkach.

W drodze powrotnej towarzyszyła mi Wysoka. Nie mogłem oderwać od niej wzroku – wspaniała, pokryta śniegiem, górująca nad otoczeniem tatrzańska piramida. Grań Baszt, Szatan przykrywały coraz większe chmury. Gdy dotarłem w pobliże Popradzkiego Stawu - który w całości tonął w cieniu gór – minąłem go.
Przede mną była ostatnia część trasy. Zbliżając się do Szczyrbskiego Jeziora szlak łagodnie się obniża, las staje się coraz rzadszy. Ostatnie szerokie panoramy. Zanim dotrę na parking jeszcze raz zatrzymuję się nad brzegiem stawu. Deptak wokół stawu - zazwyczaj pełen ludzi – tym razem pusty. Czas na opróżnienie plecaka z tego co pozostało jeszcze do zjedzenia. Po zachodzie słońca, robi się coraz zimniej. Kończy się piękny dzień. Czas do domu.

VI

Na Koprowy Wierch ze Szczyrbskiego Jeziora to ok. 10,5 km. Nie licząc skoków bok Wybór trasy był optymalny. Gdy ścieżki po polskiej, północnej części Tatr były pokryte śniegiem i lodem - co zmuszało do zabrania ze sobą zimowego sprzętu - trasa na Koprowy była pozbawiona tych niespodzianek. Samotna wędrówka trochę mi przeszkadzała. Nie było ze mną kogoś komu obiecałem wspólny wypad w Tatry ... Czułem się jednak zrelaksowany i szczęśliwy. Gdyby jeszcze nie ta prawie trzygodzinna jazda do domu

Niezbyt trudną trasę polecam wszystkim – małym i dużym, z doświadczeniem i bez niego (przynajmniej do Hińczowych Stawów). I nie powinno tu być wielkich tłumów, a satysfakcja gwarantowana!

I już cieszę się z perspektywy powrotu w góry

Na razie ani mniejszy, ani większy format zdjęć nie udaje się wstawić

Dzięki! Dla chcącego nic trudnego!

Trochę zaniedbałem ostatnio Beskid Mały. Muszę to nadrobić

Też mam taki wrażenie, że ostatnie sobotnio-niedzielne wypady w góry były obarczone ryzykiem niepogody Następny weekend zapowiada się jednak słonecznie. Szkoda tylko, że dziś wtorek, bo to tylko prognoza pogody ...

II

Po drodze mijam rozgałęzienie szlaków (Drygant, słow. Trigan). Zielony wykorzystywany jest w czasie zagrożeń lawinami. Oba prowadzą do Popradzkiego Stawu. Zostaje przy czerwonym. Po kilkunastu minutach szlak wychodzi na otwartą przestrzeń. Prowadzi blisko urwiska, częściowo jest sztucznie usypany z kamiennych głazów. Pojawia się panorama Tatr Wysokich - Dolina Mięguszowiecka, Dolina Złomisk.

Zauroczony pięknem tatrzańskiej jesieni nie zauważam wystającej kilka centymetrów nad ziemią metalowej rurki (część barierki ochronnej) i … padam jak długi. Chroniąc swój aparat nie uchroniłem się przed siniakiem, zadrapaniami kolana i małym rozcięciem spodni. Na szczęście nie było świadków mojego spektakularnego upadku. Szybko się pozbierałem, coś tam mamrocząc pod nosem

Zbliżając się do Popradzkiego Stawu – tam zaplanowałem pierwszy odpoczynek - szlak obniża się ponownie wchodząc w las, by na koniec znowu delikatnie wspinać się w górę.

Już się poprawiam. Ale i tak będzie w kawałkach

I

Ubezpieczywszy się dzień wcześniej na „wszelki wypadek”, z prowiantem i wyposażeniem na cały dzień ruszam z domu w porannych ciemnościach (kilka minut przed 5 rano). Zapowiada się idealna pogoda. Nade mną wszystkie gwiazdy październikowego nieba.

Do Szczyrbskiego Jeziora docieram – tradycyjnie – samochodem. Parking (całodniowy) przy kioskach z pamiątkami to koszt 6 euro. Zawsze się tutaj zatrzymuję. Tzw. parking centralny nie przyciągnął mnie nigdy (cena parkingowa 5,50 euro). Na miejscu tylko kilka samochodów, parkuję w pierwszym rzędzie. Krótkie przygotowanie do wyjścia – buty, kurtka, czapka i rękawiczki. Mimo, że to dopiero początek października temperatura wynosi kilka stopni poniżej zera. Przydaje się gorąca herbata w termosie. Najpierw jednak podejście do Szczyrbskiego Jeziora, potem na szlak w kierunku Koprowego Szczytu.

Zagapiłem się. Gdzie się podział czerwony szlak? Musiałem wrócić by znaleźć się na właściwej drodze Trochę asfaltu i szybko wchodzę na leśną drogę z której po lewej stronie widać - w innej perspektywie – jezioro, rozbudowaną infrastrukturę turystyczną, wyciąg kolejki pod Solisko, skocznie narciarskie. Początek trasy jak dwa lata wstecz, gdy wchodziłem na Rysy. Droga spokojnie pnie się w górę, a ja nabieram wysokości.

To chyba nawet kozianie mogą być zaskoczeni

Władysław Skoczylas autor książki Podbeskidzka wieś Kozy (2009) pisząc na temat wspomnianego potoku stwierdza, że nie ma on nazwy.

Tzn. od któregoś z mieszkańców?