Opcje wyszukiwania (Strona 7 z 222)

Jednym z najdelikatniejszych i najbardziej subtelnych zwiastunów wiosny są krokusy. Te drobne, a zarazem pełne gracji kwiaty, niczym pierwszy uśmiech wiosny, rozkwitają wśród liści i traw, malując świat cudownymi odcieniami fioletu. Ich piękno jest ulotne, jak chwila między snem a przebudzeniem, przypominając nam, że największe cuda kryją się często w pozornie najmniejszych detalach.   Dzisiaj przebywając z nimi sam na sam przekonałam się o tym, jak są niesamowicie delikatne i kruche, tylko na krótko ozdabiają nasz świat, by zaraz ustąpić miejsca kolejnym odsłonom wiosennego spektaklu . Są miejsca w Beskidzie Małym, takie jak m.in. „Polanka u Zielińskiego”, gdzie możemy nacieszyć oko tymi delikatnymi fioletowymi klejnocikami  .

Odwiedziłam dzisiaj polankę i trochę się zmartwiłam, ponieważ część z niej, ta, która bardziej przylega do drogi, niestety bardzo zarosła jeżyną. Krokusów jest tu zdecydowanie mniej, niż np. w roku ubiegłym. Więcej można ich znaleźć nad potokiem, gdzie krzewów jeżyn jest zdecydowanie mniej. Jeśli łąka nie będzie koszona z roku na rok będziemy mieli na niej mniej krokusów  . Kiedyś bardzo dbał o jej utrzymanie Jan Zieliński, teraz też, tylko sam Janek, co jest zresztą zrozumiałe, nie jest w stanie wszystkiego ogarnąć.

Pytanie do Janka, czy jesteśmy w stanie  jakoś pomóc, żeby krokusowa łąka „U Zielińskiego” przetrwała ? Jeśli tak, napisz nam w jaki sposób moglibyśmy się do tego przyczynić. ?

Po długiej przerwie myśleliśmy, że to już koniec konwentów, ale gdzieś tam do końca wierzyliśmy, że X się kiedyś odbędzie. No bo jak to tak bez X -tego ? I odbył się i to w niesamowicie trudnym czasie i warunkach, bo po strasznej powodzi, która w zeszłym roku nawiedziła Dolny Śląsk, a zwłaszcza tereny, gdzie mieliśmy zaplanowane się spotkać. Stara Łomnica - Rów Górnej Nysy to miejsce, gdzie doszło do spotkania w październiku 2024 r. miłośników survivalu i bushcraftu na X Konwencie Survival Oudoor & Wiating .

Pogoda tradycyjnie nie dopisała Było zimno i padał deszcz. To standard na naszych konwentach i już się do tego przyzwyczailiśmy .

Jadąc na spotkanie przejeżdżałam przez tereny, które najbardziej ucierpiały. Nie były to przyjemne widoki. Mogliśmy nieco pomóc tym ludziom wykupując u nich noclegi. Pierwotne miejsce organizacji konwentu, ze względu na pomoc powodzianom, zostało zmienione. Ostatecznie wylądowaliśmy w gospodarstwie agroturystycznym "Zacisze" w Starej Łomnicy. Właściciel okazał się mega pozytywnie nastawionym do życia facetem i chyba od razu, tak jak my, pokochał survival i bushcraft i nie przeszkadzało mu wcale, że wnosiliśmy mu za każdym razem do domu kupę błota, a niektórzy poprosili o miejscówkę na podłodze .

Jak to na konwencie bywa dzieliliśmy się nową wiedzą i doświadczeniem z dziedziny survivalu i bushcraftu oraz, co wg mnie jest najcenniejsze w tych konwentowych spotkaniach, mogliśmy się po długiej przerwie ponownie spotkać z ludźmi, którzy po tylu latach, stali się dla nas bliscy. Przyjaźnie zawiązane na pierwszym konwencie, trwają do dzisiaj.

Podczas trzech intensywnych dni wzięliśmy udział w ciekawych warsztatach, prelekcjach, pokazach filmów. Poniżej przedstawię krótko niektóre z nich.

Warsztaty z rozpalania ognia różnymi metodami to już standard na konwentach. Oczywiście prowadzi je zazwyczaj, nie kto inny, tylko Staszek i za każdym razem ma na swoich pokazach wierną publiczność. Nie wiem, czy to aparycja i wiedza Staszka na temat ognia to sprawia , czy to może ogień, tak ludzi do siebie przyciąga.

Ciekawe warsztaty na zeszłorocznym konwencie przygotował Bartosz Jemioła, znany farmaceuta, fitoterapeuta oraz terapeuta medycyny chińskiej. Specjalnie na tę okazję przedstawił nam autorski program "Jak ratować się na odludziu" czyli „Akupresura survivalowa wg medycyny chińskiej”.

Warto było posłuchać jego rad, a w części warsztatowej w plenerze, podczas wędrówki po lesie, Bartek pokazał nam rośliny przydatne podczas obozowania.

Mogliśmy również zakupić tom 1. jego nowej książki „Co radzą zioła” .

Mega fajnym i relaksującym punktem konwentu była poranna rozgrzewka z Jarkiem Jamrózem „Gonzo” tzw. pobudka w stylu chińskim. Jarek, niezwykle ciepły człowiek, były instruktor Tao Yin, prowadził Górski Ośrodek Naturoterapii Esencja Zdrowia w Gliczarowie, a od 2011 r. był prezesem Polskiego Towarzystwa Tao Yin. Wprowadził nas w arkana tzw. chińskiej jogi czyli Tao Yin „Drogi do wnętrza ”- medytacji w ruchu, najprostszego kroku do tego, aby nasze ciało, umysł i duch znajdowały się w tym samym czasie, w tym samym miejscu i płynnie podążały w nurcie naszego życia, czyli w zgodzie z naturą. To było mega fajne przeżycie. Wielka strata, że Jarka nie ma już niestety z nami . Będziemy Cię Jarku zawsze miło wspominać.

Polecam poćwiczyć z Jarkiem

Tao Yin - Droga do Wnętrza

W ciągu trzech zimnych i mokrych dni nie zabrakło ciepła ogniska i przyjacielskich rozmów. Zachęcam Was do wzięcia udziału w takim konwencie. Nie ważne czy byliście już na takim zlocie, czy nie. Zapewniam Was, że każdy traktowany jest na nim tak, jakby był jego stałym bywalcem.

Zdjęcia: nena i D. Hajduk

W najbliższy wtorek tj. 4 lutego 2025 zapraszamy na spotkanie z Mirosławem Frączkiem. Tym razem MF w cyklu „O dawnej i niedawnej przeszłości” poruszać będzie kilka wątków koziańskiej historii. Będzie mówił o tablicy grunwaldzkiej z 1910 roku i jej współczesnej wersji, o tym czy kozianie czuli się wyzwoleni czy „wyzwoleni” przez Armię Radziecką w 1945 roku, o żołnierzach Armii Czerwonej w Kozach i o tym, że Flaków już nie ma …

Zapraszamy!

Ostatni dzień starego 2024 roku spędziliśmy na Magurce Wilkowickiej. Podobnie jak rok wcześniej, pogoda sylwestrowa przypominała późną jesień.

Magurkę omijaliśmy ostatnimi czasy z powodu fatalnego dojazdu, spowodowanego przedłużającymi się robotami drogowymi. Obecnie droga do Żywca w dużej części jest wyremontowana, przynajmniej odcinek do ronda w Międzybrodziu Bialskim i można bez problemu dojechać na Przełęcz Przegibek.

Stąd ruszyliśmy na Magurkę.

Nowa, porządna tablica na przełęczy.

Pierwsze piękne widoczki na szczyty Beskidu Śląskiego, spowite złocistym blaskiem zachodzącego słońca, z polany przy Chacie na Magurce.

Chata na Magurce już „chaty” nie przypomina. Dzisiaj to raczej rozbudowana górska agroturystyka (Agroturystyka Gębalówka) . Można tu również przenocować. I chyba stanie się, jeśli już nie jest, konkurencją dla tylko nieco wyżej położonego schroniska. Widoki stąd są nieziemskie.

Tego dnia spotkaliśmy na szlaku sporo turystów, którzy postanowili tak jak my, pożegnać kończący się rok w górach.

Schronisko PTTK na Magurce zyskało nowoczesne szklane wejście, jak dla mnie niezbyt pasujące do schroniska górskiego. Charakterystyczny zielony dach, również zniknął. Teraz wygląda bardzo ładnie, niemal jak dworek, albo mały górski hotelik, przynajmniej ceny noclegów na to wskazują. No cóż, czasy się zmieniają. 

Z nieczynnego chyba już obiektu sportowego GOSiR Wilkowice, które robi teraz za platformę widokową, pożegnaliśmy słońce nad szczytami Beskidu Żywieckiego, Śląskiego i bardziej odległej Małej Fatry. 

Beskid Mały od strony północno – wschodniej w różowej poświacie.

Do samochodu wróciliśmy tradycyjnie po zmroku.

W tle Hrobacza Łąka.

Zdjęcia: nena