Opcje wyszukiwania (Strona 70 z 222)

zdjęcie 1      
zdjęcie 3    
zdjęcie 2   

Kamieniołom w Kozach

żywce, śledziennice, zawilce, ziarnopłony - sporo ich Brakowało już nam tego !

Zaglądnęłam tam wczoraj, ale zastałam tylko pojedyncze i to raczej zmarniałe sztuki. Nie wiem czy wysyp już był, czy dopiero będzie, ale nie wyglądało mi na to, że będzie. Czyżby ten powtórny śnieg zniszczył tegoroczną fioletową łączkę ? W Targoszowie było ich zdecydowanie więcej, ale wcześniej, wtedy co focił tam kisiel. A co z Semikową ? Byłeś na niej darkheush ? Tam chyba jeszcze leży śnieg...

Moja jedyna wczorajsza fotka z polanki „U Zielińskiego” Praktycznie nie było co focić. Czy ktoś śledził co się działo na tej polance wcześniej ?

Za to woda w potokach głośno szumi

Oto czerwcowe wyniki !

W czerwcu będziemy w kalendarzu podziwiać Ławeczkę na Potrójnej zdjęcie  - nr 1 Zebrało 21 głosów. !.

Autorem zdjęcia jest kisiel . GRATULUJEMY !!!

II miejsce zajęło ZDJĘCIE NR 5 – 18 pkt (autor: nena)

III miejsce –ZDJĘCIE NR 2 – 11 pkt (autor: wizjoner)

                                                       Dziękuję za wszystkie zdjęcia !

Do niedzieli przysyłamy propozycje na lipiec . CZEKAM na WASZE ZDJĘCIA !

Bardzo dużo śniegu jeszcze w Małym Fajne foty bielsko ! U mnie cały czas lekko prószy. Nie chce nas zima opuścić, nie chce .

PS. do Rzyk, z Rzyk, nie do Rzyków, z Rzyków ...

Zdrowych, pełnych wiosennej Radości Świąt dla Was wszystkich !

Witaj Marzeno w naszym gronie ,

miło, że zdecydowałaś się opisać drogę do Santiago i możemy przeczytać relację widzianą Twoimi oczami. Rozumiem, że występujesz tu także jako osoba reprezentująca drugą część grupy pielgrzymującej do Santiago. Jak wspomniałam w mojej relacji, tak długiej trasy nie sposób przejść całej zwartą kilkunastoosobową grupą. Każdy bowiem ma inne tempo marszu, inną kondycję fizyczną, a także inne potrzeby duchowe. Od samego początku było o tym wiadomo. Ja np. chodząc po górach zupełnie nie potrafię „pędzić” do przodu, zaliczać szczyt za szczytem. Muszę się zatrzymać, „pofocić” , pokontemplować przyrodę, zresztą, kto ze mną chodził, ten wie … . Tak po prostu mam. Dlatego bardzo się ucieszyłam, że w grupie, z którą szłam, znalazły się osoby, które nie zostawiły mnie samej w tyle i towarzyszyły mi w wędrówce do samego końca. Gdyby trzeba było iść samemu i na samym końcu, to trudno, trzeba by było i to przyjąć, ale zapewne byłoby mi dużo ciężej. Drogi odwrotu przecież nie było . Jest taka górska zasada, że idąc w grupie tempo powinno się dostosować do najsłabszego uczestnika. Inaczej się jednak maszeruje w górach, a inaczej po nizinnym terenie. „Droga pielgrzymkowa” jest innym typem marszu, a jeszcze czymś innym są myślę, szlaki jakubowe, rozsiane po całej Europie, przygotowane z myślą o różnych pątnikach, także tych, którym nie zawsze przyświeca na pierwszym miejscu cel religijny. Każdy z nich bowiem idąc dźwiga na plecach „swoje życie”, bagaż swoich doświadczeń, problemów, swoje prośby i intencje. Nie można nikomu narzucać w jaki sposób ma je dźwigać. Z tego ostatniego powodu cały czas podzielam opinię tych, którzy uważają, że na szlak jakubowy najlepiej wybrać się samemu, we dwoje lub góra w kilka osób. Pielgrzymka pielgrzymce nierówna i to trzeba wziąć pod uwagę przygotowując się do wędrówki szlakiem jakubowym. Najczęściej nie jest to pielgrzymka zbiorowa, jak np. do Częstochowy. Z tego względu ma zupełnie inny charakter. Siłą rzeczy nie można ich więc ze sobą porównywać, ani mieć wobec nich podobnych oczekiwań. Nasza i tak była wyjątkiem (13 osób to dużo, wiele osób nam to przed wyjazdem mówiło), chociaż po drodze mijaliśmy również mniejsze lub większe grupy.
Zawsze będę bardzo miło wspominać te kilkanaście dni wędrówki ze wszystkimi. Wiele mnie to „wspólne” wędrowanie nauczyło. Pomimo tego, że nie szliśmy cały czas razem, spotykaliśmy się momentami na trasie, w kawiarniach, w sklepach, na śniadaniu czy obiedzie, w albergue i na wspólnej modlitwie, był czas na rozmowę i na milczenie. Tak, jak w życiu . Takich chwil się nie zapomina i wszystkim Wam za nie i każdemu z osobna – dziękuję. Dziękować również, a może przede wszystkim, należy Bogu i św. Jakubowi, że tak nas prowadzili, że wszyscy cali, zdrowi i radośni dotarliśmy do Santiago i w takich samych nastrojach wróciliśmy do naszych domów.

Fajnie by było przeczytać jeszcze inne relacje z tej trasy . Ile bowiem osób tyle będzie odczuć i punktów widzenia. Może jeszcze ktoś pokusi się o napisanie .

Znalazłam kilka fotek. Kiepsko "googlujesz" marcus

fot. źródło: www.straconka.bielsko.opoka.org.pl