Opcje wyszukiwania (Strona 85 z 123)

Wykorzystując piękną pogodę i prawdziwe letnie upały, wybraliśmy się do Brennej zobaczyć jak wyglądają w takie dni nasze Beskidy.
Auto zostawiliśmy w Brennej przy Kaplicy na Lachach i bezszlakowo zaczęliśmy wychodzić na Kotarz (ten mniejszy), skąd mieliśmy takie widoki na Klimczok.

Powyżej domów trafiliśmy na taką zieloną starą drogę, która niestety gdzieś w połowie góry zamieniła się w rozjeżdżoną drogę do zwózki drewna, ale przynajmniej szybko znaleźliśmy się na szczycie.

Było upalnie, Strzępek schłodził się w gęstej błotnistej kałuży.

Następnie bezszlakowym grzbietem udaliśmy się w kierunku tego właściwego Kotarza.

Początek Hali Jaworowej.

Aby hala nie zarosła ktoś powycinał stare buki.

I jej koniec, jest naprawdę długa. Po lewej widać Kotarz.

A na Kotarzu bardzo miła niespodzianka - zimne piwko

Następnie szlakiem idziemy na Klimczok. Sceneria jest trochę inna niż to co zapamiętałem z lat ubiegłych. Coraz mniej lasów, a te nieliczne jakieś mizerne.

Końcowy odcinek to ścieżka. Kiedyś nie było z niej widoków.

Teraz są takie - na Skrzyczne.

Na Klimczoku jest taka ciekawostka. Miejsce, gdzie jest coś na kształt skalnego ogródka z kamieniami pochodzącymi z różnych szczytów.

I taka mała chatynka z duża ilością pamiątek, mapek, ulotek, dziwactw.
Czytałem o tym miejscu wcześniej na forach. Nie było ono przyjmowane dobrze. Oto przykładowy cytat:

Ale nam się akurat to miejsce spodobało. Byliśmy tam sami, posiedzieliśmy chwilę. Doceniliśmy ogrom pracy, porządek, dbałość o szczegóły i zaangażowanie osoby, która to stworzyła.

Na Klimczoku listki bukowe jeszcze młodziutkie.

Idziemy w stronę Błatnej, skąd schodzimy bezszlakowo celując na Krzyż Zakochanych.

Byłem ciekawy czy stoi. Ostatnio, kiedy byliśmy przy nim miał przegnite boczne podpory. Teraz jest w ogólnym gorszym stanie, wszak minęło kilka lat. Ale podpory wymieniono na nowe, więc pewnie jeszcze jakiś czas postoi.

Na dodatek odkryliśmy, że poprowadzono do niego ścieżkę spacerową z Brennej i zrobiono wypaśne unine tablice.

Do auta zeszliśmy na 20:30 i jeszcze było daleko do zmroku

Mała Fatra to dość popularne góry. Jednak z pewnością nie cała. Zapraszam do obejrzenia i poczytania o mniej znanej części Małej Fatry, po której miałem ostatnio przyjemność pochodzić.
Wszelkie szczegóły w opisach.

Ciągle spragnieni zielonych kolorów wybraliśmy się w nieodległe atrakcyjne tereny, do Doliny Zimny Dół i do rezerwatu Kajasówka. Z rana pogoda super, potem niestety przyszło więcej chmur.

Zaczęliśmy od Doliny Zimny Dół. Taką drogą przypominającą nieco wąwóz lessowy, wchodzi się do niej od tyłu.

Pierwszy raz odwiedziliśmy mniej znaną, północną cześć doliny.

A potem tą bardziej atrakcyjną południową, gdzie skupiliśmy się na przeciskaniu przed długie i strome skalne szczeliny.

Następnie bezszlakowo, z małymi przygodami przemieściliśmy się na południe w kierunku rezerwatu Kajasówka.

Widok z Kajasówki na południe.

I te urocze wąskie ścieżki, które lubię tam najbardziej.

A to niespodzianka - maślak, można powiedzieć, że kwietniowy. Zjedliśmy go na obiad. Sezon na grzyby rozpoczęty

Przyszła pora na powrót do auta. Rozpogodziło się.

Widok na Kajasówkę i rzepakowe pola.

Psy zadowolone

My też zadwololeni
Całkiem spore kółko wyszło, opaliło trochę.