Opcje wyszukiwania (Strona 86 z 123)

Wybraliśmy się w rzadko odwiedzane przez nas Gorce. Zaplanowałem krótką i ciekawą trasę z atrakcjami. Rozpoczęliśmy w miejscowości Konina. Zaparkowaliśmy na parkingu pod położoną wśród krokusowych łąk leśniczówką

A następnie bezszlakowo zdobywaliśmy górę Mostownica. Miała tam prowadzić droga, ale w praktyce wyglądało to tak: Pięknie, ale trochę trudno. Potem było gorzej. Ślad drogi zniknął, powlaone drzewa, młodniki, bagienka, bardzo strome zbocza.

Jeszcze wyżej zrobiło się ładnie zielono.

I w końcu wyszliśmy na polany szczytowe.

Na których wypatrywaliśmy krokusów.

Gorczańskie krokusy są inne niż te w Beskidzie Małym. W BM wszystkie są bardzo podobne do siebie, taki lekki fiolet. W Gorcach mamy całkiem białe i mocno ciemno fioletowe oraz całą gamę stanów pośrednich.

Widoków nie było, przejrzystość bardzo kiepska. Pobliski Kudłoń i nieco dalszy Gorc słabo widoczne.

Ale krokusy doskonale widoczne, ustawiają się w rządku do zdjęć

Grzbiet Mostownicy jest dość długi i idzie się taką uroczą ścieżką.

Do szlaków doszliśmy w okolicy Czoła Turbacza. Na tamtejszych polanach zawsze było sporo krokusów. Teraz również się nie zawiedliśmy.

Było fioletowe morze.

Ale co ciekawe było też morze krokusowo - przebiśniegowe.

Wiem, nie powinno się deptać... ale można zauważyć, że Junior lekko się nad krokusami unosi, a poza tym nikt nie widział. Nikt, bo nikt tych mórz krokusów nie oglądał. Byłem tym zszokowany. Do tamtej pory spotkaliśmy może z 3 turystów, potem w okolicach schroniska było więcej, ale i tak można powiedzieć, że ogólnie pustki. Podobno Chochołowską odwiedzają w tych dniach tysiące ludzi, a w Gorcach cisza i spokój.

Widok w kierunku Hali Długiej.

Turbacz - chyba najbrzydszy szczyt z KGP. Żadnych widoków, żadnego podejścia, obskurny obelisk, ale poszliśmy, bo ja nie tyłem tam z 20 lat, a Ukochana i psy nigdy.

Wracamy się na Czoło Turbacza. Na zdjęciu Szałasowy Ołtarz.

Następnie zielonym szlakiem w kierunku Turbaczyka, po drodze mijamy dwie przełęcze, z których na mapie schodzą drogi w dół, ale w praktyce nie było nawet ścieżki. Więc aby dojść do auta, znowu trzeba było trochę pochaszczować. Oj stromo było, ale Ukochana nawet słówkiem nie pisnęła. Chyba się wyrabia dziewczyna

Można powiedzieć: kolejny słoneczny weekend - kolejna bardzo udana wycieczka

Kalendarzową wiosnę postanowiliśmy powitać w Dolinkach Podkrakowskich. W sobotę było wręcz upalnie. Od samego początku szedłem w krótkich spodenkach i koszulce na ramiączkach. Zaczęliśmy od Doliny Kobylańskiej

Na której dnie, przy strumyczku, ładnie się już zazieleniło.

I zakwitły zawilce.

Jednak głównie wypatrywaliśmy przylaszczek i znaleźliśmy ich mnóstwo

Przyglądałem się im coraz bliżej...

...i bliżej

Oczywiście nie tylko przylaszczkom się przyglądałem. Była też miodunka ćma.

Kolejne zawilce.

Wawrzynek wilczełyko.

I nie wiadomo co.

Poekspolorowaliśmy sobie strome zbocza Doliny Kobylańskiej...

...w poszukiwaniu fajnych punktów widokowych...

... z których zdobycia wszyscy byli bardzo zadowoleni

Potem stromo w dół...

...żeby wąską ścieżką...

...dojść na kolejne.

Potem przez Będkowice przeszliśmy do Doliny Będkowskiej.

Którą obejrzeliśmy sobie z góry z najfajniejszego moim zdaniem punktu widokowego na skałce Pytajniki. Dojście do niej z każdym rokiem zarasta coraz bardziej...

...ale piękne widoki wynagradzają.

Na koniec wybadaliśmy miejscami trochę zarośniętą, ale ogólnie fajną drogę, która idzie dołem Doliny Będkowskiej po wschodniej stronie. Tą normalną drogę, która idzie po stronie zachodniej wyasfaltowano i teraz jeździ tam całkiem sporo aut, dlatego jej już nie lubimy.

Bardzo miła wycieczka

Tegoroczna zima rozpieszcza ciepłymi i słonecznymi weekendami, więc trzeba korzystać.
Wybraliśmy się w Beskid Śląski, aby zdobyć bezszlakowy szczyt Kościelec. Zaczęliśmy od ścieżki dydaktycznej w Dolinie Zimnika. Bardzo przyjemne miejsce. Dodatkowo natknęliśmy się tam na wycieczkę klubu Aktywne Czterołapy co oznacza 50 ludzi z psami. Wszystkie bardzo grzeczne i na smyczach, a nasze też grzeczne choć bez smyczy.

Następnie zaczęliśmy wchodzić na grzbiet Kościelca. Początkowo droga idzie lasem ostro pod górę. Szybko pojawiają się widoki.

Nieco wyżej kończą się tereny aktywnej wycinki, droga zarasta trawą i robi się bardzo przyjemne plateau.

Na tym etapie Kościelec zaskoczył nas swoim pięknem. Robimy popasy, delektujemy się.

Trawiasta scieżynka idąca grzbietem - rzadkość. Nie spodziewałem się, że w rozjeżdżonym Beskidzie Śląskim będzie coś takiego.

Zdobywamy kolejny przedwierzchołek i widok wstecz.

A przed nami właściwy szczyt Kościelca.

Okazuje się, że jest mocno stromy.

I pełno na nim wychodni skalnych.

Sam wierzchołek jest położony na skalnej platformie, miałem delikatne skojarzenia ze Szczelińcem, oczywiście tutaj w mikroskali.

Do tego piękne widoki - tu na Skrzyczne.

Idąc dalej grzbietem Kościelca dochodzimy do Żółtego szlaku na Malinowską Skałę.

Z góry Kościelec prezentuje się mniej atrakcyjnie (pierwszy plan po prawej).

Drzew coraz mniej. Wychodnia skalna na Malinowskiej Skale kiedyś była skałką w środku lasu, teraz jest wspaniałym punktem widokowym.

Zdobywamy Skrzyczne i schodzimy niebieskim szlakiem, na którym znowu mniej drzew niż jak byłem tu ostatnio - ale za to piękne widoki.

Na koniec nie byłbym sobą, jakbym nie wymyślił bezszlakowego skrótu do parkingu w Dolinie Zimnika - udało się wyjść idealnie.

Dzień bardzo udany. A niepozorny Kościelec wciśnięty pomiędzy wyższe szczyty okazał się super fajną i ciekawą górą