Opcje wyszukiwania (Strona 87 z 122)

Od dwóch dni śledziłem prognozy i na dzisiaj na wszystkich znanych mi portalach zapowiadali bezchmurne niebo przez cały dzień. Stwierdziłem, że w takim razie trzeba się przejechać w jakieś góry. Postanowiłem odświeżyć sobie modną ostatnio Koskową Górę.

Podjechaliśmy do Bieńkówki i niebieskim szlakiem ruszyliśmy stromo pod górę. Śniegu w dole niewiele.

Ale wyżej już biało. Miejscami nawet dziesięciocentymetrowe zaspy

W praktyce było znacznie więcej chmur niż na prognozach. Wiatr również nie wyglądał na 15 m/s, ale ogólnie nie ma co marudzić. Widoki w stronę Beskidu Żywieckiego takie:

Charakterystyczny maszt nadawczy na Koskowej Górze.

Widok na Parszywkę. Śnieg wygląda trochę jak cukier puder.

Widok na Tatry spod kapliczki. Szkoda że przejrzystość nienajlepsza i niebo nie niebieskie.

Gdyby warunki były dobre miałbym najpiękniejsze zdjęcia Tatr z oddali.

Idziemy żółym szlakiem na Parszywkę.

Otwierają się widoki na Beskid Wyspowy. Fajnie wygląda z tej perspektywy. Sprawia wrażenie wyższego i bardziej stromego niż w rzeczywistości.

Wraz z utratą wysokości znika śnieg. Brodząc w błotku schodzimy bezszlakowo do Trzebuni.

Skąd znowu bezszlakowo wychodzimy na Pasmo Babicy do czerwonego szlaku przy kapliczce Św. Huberta. Tam robimy popas.

Wracamy grzbietem, szlakiem czerwonym, w kierunku zachodnim. Spotyka mnie niestandardowa przygoda - ślizgam na błocie i wpadam po kolana do głębokiej kałuży. Wszystko usyfione

Na samej końcówce robi się lepsza pogoda. Schodzimy wolno niebieskim szlakiem do Bieńkówki mając Koskową Górę przed oczami.

Okolice Koskowej Góry są rewelacyjne. Piękne widoki na Beskid Żywiecki, Wyspowy i przede wszystkim na Tatry. Trzeba tam będzie kiedyś wrócić w lepszych warunkach.

Słoneczna sobota, więc nie wypada siedzieć w domu. Jedziemy do Dubia, parkujemy u wylotu Doliny Racławki, ale nie wchodzimy do niej, tylko podziwiamy widoczną na zdjęciu skałkę zbudowaną z gruboławicowych wapieni detrytycznych, należących do serii stromatoporowej.

A potem idziemy na przełaj przez bukowy las i w słońcu jest chyba ze 20 stopni. Pachnie wiosną, czyli rozmarzającą ziemią. Odruchowo rozglądam się za przylaszczkami, ale nie ma szans - przecież jest 8 luty.

Mogiła poległych partyzantów polskich i radzieckich, zginęło ich tu 32 w potyczce w sierpniu 1944 r. Zastanawiam się co pod Krzeszowicami robili partyzanci radzieccy? Szukałem w internecie informacji, ale nic nie znalazłem. Pomnik ma orła w koronie i radziecką gwiazdę - ciekawe połączenie.

Dubie, dwa domy na krzyż i mają wypasiony plac zabaw dla dzieci z mini boiskiem do kosza, z tyłu duże boisko do piłki nożnej, po jednej stronie wapienne skałki, po drugiej potok Racławka.

Dubie w całej okazałości, a nad nim Góra Widoma.

Kamieniołom w Dubiu - konkretnie głęboki.

Miejscami w lesie zielono.

Leśnymi drogami idziemy w kierunku Czatkowic.

Kamieniołom w Czatkowicach, a dokładnie Kopalnia Porfiru i Diabazu. Bardzo rozległa, tu widoczna tylko drobna jej część - tył.

A na jej dnie takie coś.

Krzyż Milenijny w Czatkowicach.

Junior i Strzępek pozują na ołtarzu przy krzyżu.

A to dowód, że wiosna jednak wystartowała... 8 luty, koniec świata.

Cmentarz wojenny (lub choleryczny) w Dębniku. Ktoś się nim zaopiekował - dużo sztucznych kwiatów.

Schodzimy w głąb Doliny Racławki. Bezlistne drzewa pozwalają ocenić jej spore rozmiary. Słońce już zaszło, temperatura szybko spadła

I to by było na tyle. Piękny słoneczny wiosenny dzień w środku zimy

Miało być dzisiaj ładnie, to pojechałem sobie w Beskid Mały do Czernichowa i wyszedłem na Czupel i Magurkę. Towarzyszyły mi tylko psy, bo Ukochana symuluje chorobę.
Początkowo było pełne zachmurzenie i nawet opady śniegu, pokląłem trochę na nietrafione prognozy i się wypogodziło

Widok na Żar i Kiczerę.

W drodze na Czupel.

Czupel, ale jakoś tu inaczej. Najpierw zauważyłem że znacznie zmalał kopczyk kamieni, potem że nie ma tabliczek. Okazało się, że szczyt Czupla został przeniesiony jakieś 50 metrów obok, tam gdzie faktycznie jest najwyższe miejsce.

Widoki. Po lewej Magurka Wilkowicka. Po prawej pasmo Hrobaczej Łąki.

Idziemy w kierunku Magurki. Bardzo powoli, bo jest pięknie.

Zbliżenie na gałązki.

Dla mnie im węższa ścieżka tym fajniej.

Pozowana fotka przy schronisku, a dokładniej przy tej brzydkiej platformie widokowej.

Schronisko stoi.

Drzewo przy schronisku też.

Krzyż na Hrobaczej Łące.

Powrót w stronę Czupla.

Słońce coraz niżej. Las zaczyna zmieniać kolory na bardziej ciepłe.

Mam podobne zdjęcie z tego miejsca z jesieni.

I wycieczka powoli się kończy.

Miło upłynął dzisiejszy dzień. Wycieczka spontan okazała się bardzo udana