Opcje wyszukiwania (Strona 9 z 41)

Z Kiczery?

Brawo dla neny

Tak wygląda cała pocztówka

A tak punktacja

185 - sprocket73
140,5 - kisiel
64,5 - jolanta
60,5 - Cyberniok
58,5 - nena
56 Gustek
43,5 - baca
40 - Eugeniusz Kępiński
38,5 – MF
28,5 - Darek Tlałka
22 - darkheush
19,5 - MK
19,0 - Tomrod, tomkos
18,5 - łysy z łysiny
17,5 - rufi, Bisqp
15 – Karo
12,5 - harnaś wołoski
11,5 - 740715
10 - bcFan
9 - mały pikuś
7,5 - Staszek
7- teksanski
6,5 - Miluś, lowell79, Klimek
5,5 - Skorpion
5 - Macieks
4,5 - marekk500
4 - kruwad
3,5 - jardo
2,5 - wizjoner
2 - cwiartka11
1,5 - kris_61, Janusz
1 - Inga, Paweł, piotr, jasiomateuszek

Kapliczka przy czarnym szlaku Potrójna - Rzyki.

Karo zadajesz

185 - sprocket73
140,5 - kisiel
63,5 - jolanta
60,5 - Cyberniok
56,5 - nena
56 Gustek
43,5 - baca
40 - Eugeniusz Kępiński
37,5 – MF
28,5 - Darek Tlałka
22 - darkheush
19,5 - MK
19,0 - Tomrod, tomkos
18,5 - łysy z łysiny
17,5 - rufi, Bisqp
15 – Karo
12,5 - harnaś wołoski
11,5 - 740715
10 - bcFan
9 - mały pikuś
7,5 - Staszek
7- teksanski
6,5 - Miluś, lowell79, Klimek
5,5 - Skorpion
5 - Macieks
4,5 - marekk500
4 - kruwad
3,5 - jardo
2,5 - wizjoner
2 - cwiartka11
1,5 - kris_61, Janusz
1 - Inga, Paweł, piotr, jasiomateuszek

Na trasie można spotkać takie tabliczki Pewnie pamiętają jeszcze czasy Czechosłowacji ...

"Powsinoga" beskidzki to włóczęga, wykreowany przez Emila Zegadłowicza. Zegadłowicz inspirację czerpał z regionu Beskidu wadowickiego.

We wstępie do pierwszego wydania tomu Zegadłowicz przedstawia taki obraz powsinogów: twarze umęczone, oczy wybladłe, wypite słońcem, deszczem zmyte, suszone wiatrem - postacie sękate, żylaste, twarde i wichrowate, jak łyka drzewinowe na wietrznych szczytach rosnące - koślawe, grabiate, pokręcone.

To było nieuniknione Nadszedł czas na Rakuską Czubę (jak wolą Słowacy - Veľká Svišťovka).

IV

Zejście ze szczytu nie jest miłe. Przedzieramy się przez gęstą kosodrzewinę, raz po raz ślizgając się na wystających korzeniach, mokrych kamieniach a częściej na błocie. Próbujemy za wszelką cenę złapać równowagę – nie zawsze to się udaje. Żartujemy, że przydałyby się raki

Pogoda zmienna – na przemian chmury i słońce. To pozwala na przerwy pod pretekstem fotografowania. Ciekawym miejscem są Upłazy gdzie otwierają się szerokie panoramy.

Dalsza część trasy oznakowana jest nie najgorzej, ale zdarzają się miejsca, które trzeba omijać ze względu na powalone drzewa. Jest ich sporo. Zbliżając się do Ludrovej mijamy chatę pod Krivaniem. Zerkamy do środka – jest wszystko: palenisko, stół, miejsce do spania z siennikami! Już niedaleko, przed nami jeszcze ok. 1,5 godziny marszu. Blisko przełęczy pod Kohutem mamy kolejne panoramy. Możemy dokładnie przyjrzeć się Ružomberkowi (ja z sentymentem - bywałem tam w dzieciństwie). Największe wrażenie robi majestatyczny Wielki Chocz.

W końcu docieramy do parkingu – ostatni fragment na skróty. Trochę zmęczeni całodzienną wędrówką, ale z pełnym bagażem wrażeń i … ubłoceni do kolan.

To jeszcze nie wszystko. Wyjeżdżając z Ludrovej zatrzymaliśmy się przy zabytkowym gotyckim kościele, który jest częścią muzeum liptowskiego w Ružomberku. We wnętrzu można podziwiać na ścianach cenne średniowieczne malarstwo. Gdyby tylko był otwarty …

Planowałem jeszcze zatrzymać się w Orawskim Podzamczu. Mój towarzysz jednak tak smacznie spał, że nie chciałem go budzić. Później obiecałem, że na pewno kiedyś go tu jeszcze przywiozę.

(Vlkolínec ) Ludrová – Hučiaky - przełęcz pod Magurou - Salatín - przełęcz pod Malým Salatínom - Bohúňovo – przełęcz pod Kohútom – Ludrová

To był mój kolejny jeden dzień w …. Warto było!

Lubię te okolice

A co słychać w schronisku? Widać ślady pożaru?

II

Samochód zostawiamy na parkingu na końcu wsi. I w drogę! Szlak na początku biegnie typową doliną. Niczym szczególnym się nie wyróżnia. Bardzo powoli nabieramy wysokości. Pierwszy przystanek robimy przy wiacie obok pomnika poświęconego poległym w powstaniu słowackim w 1944 r. (SNP). I gdy chcemy iść dalej spotyka nas niespodzianka – stado krów (niespodzianką nie byłyby spotkać kozy czy owce). Interwencja opiekuna i jego psów pozwoliła nam przejść dalej, ale ślady stada towarzyszyły nam jeszcze długo

Wkrótce znaleźliśmy się w najpiękniejszym miejscu tego dnia – jak stwierdził mój towarzysz – w wąwozie Hučiaky. Piękny, dziki wąwóz gdzie nie widać żadnej ingerencji człowieka. Musimy poradzić sobie w trudnym terenie idąc korytem strumienia, po śliskich kamieniach, ostrożnie przekraczając powalone drzewa. Potok zapewne wzbiera po dużych opadach, my natknęliśmy się na małą wodę. Ale ona płynąc - czasami leniwie, czasami szybciej – w ograniczonej skałami przestrzeni dostarcza ciekawych efektów. Skały ciekawie ukształtowane z wieloma zagłębieniami, małymi jaskiniami, które często znajdują się tuż obok nas. Przejście nie jest trudne a może dostarczyć sporo emocji. Przypomina trochę szlaki Słowackiego Raju, ale nie ma tutaj żadnych technicznych ułatwień. Nie są potrzebne.

"Niełatwa góra" to wprost odniesienie do tematu. Dla mnie nie była "niełatwa"

Trasa, którą przeszedłem - tym razem w towarzystwie początkującego odkrywcy gór - to: Ludrová – Hučiaky (Tiesňava Hučiaky) - przełęcz pod Magurou - Salatín – przełęcz Sedlo pod Malým Salatínom - Bohúňovo – przełęcz Sedlo pod Kohútom – Ludrová.
Czyli tradycyjnie. Najpierw szlak czerwony, przy zejściu zielony. Odradzałbym w odwrotnej kolejności.

A trudności?
1. stado krów na szlaku i konieczność omijania ich śladów
2. wysoka, mokra trawa z przewagą pokrzyw
3. szlak, który miejscami robił wrażenie nieprzetartego (to może też być zaletą)
4. wąskie, śliskie i błotniste ścieżki przez kosodrzewinę
5. wiele powalonych drzew na szlaku

Owe trudności traktuję oczywiście z przymrużeniem oka. Więcej można przytoczyć argumentów, aby tam się wybrać!  Trasa zachwyca swoją różnorodnością! Może się zmobilizuję i coś na ten temat jeszcze napiszę?

W rzeczywistości szlak nie jest trudny. Wymagający dla tych, którzy lubią krótkie wycieczki.

Odkąd przejeżdżałem kiedyś przez Czarnogórę, zacząłem marzyć by było to dla mnie miejsce docelowe

sprocket73 - rewelacyjnie!