Opcje wyszukiwania (Strona 118 z 222)

Nie spodziewałam się, że tak szybko ktoś na to wpadnie, nam się nie udało. Brawo kris_61. ! Też mnie ciekawi skąd wiedziałeś.

wiem kisielu - wstyd jak cholera !

i pomyśleć , że ja tam jeszcze nigdy nie byłam .. ech ! ile ja mam jeszcze do nadrobienia ... 

kris_61 drewniane budynki w skansenie powalają ! . Coś pięknego !  Mam szczególny sentyment do Podlasia i całej  „wschodniej ściany” … . Trochę ją poznałam, ale jeszcze wiele miejsc chciałabym zobaczyć  .  Miejmy nadzieję, że znajdą się fundusze i jakiś mądry, który powstrzyma upadek tego skansenu – byłaby to ogromna strata.

Zdjęcia piękne, pogoda i widoczki - rewelacja ! Udała Wam się wycieczka - Chocz zaliczony ! - gratuluję !. Humory dopisały, ekipa szczęśliwa    - czegóż chcieć więcej ! Ja narazie mam tylko zimowe wyjście na Chocza za sobą - letnie przede mną !
maurycy widzę, że już "śmigasz' w relacjach - super !

Jeszcze nie śpię, więc piszę !

W niedzielę przed południem spotykamy się w umówionym miejscu – przed UG  w Łękawicy tj. wizjoner z żoną Basią – organizatorzy spotkania, łysy z łysiny z żoną Ulą, Piotr z żoną Agnieszką i córką Justynką, Jolanta, Włóczykijka i nena. Stąd ruszamy na spotkanie z Panem Józefem Hulką. W ostatniej chwili dołącza jeszcze do nas Staszek.

Pan Józef Hulka należy do uznanych rzeźbiarzy ludowych w Polsce. Oprócz rzeźbiarstwa maluje na szkle i wykonuje przepiękne rekwizyty obrzędowe np. szopki, gwiazdy kolędnicze, maski. Do niedawna Pan Józef tworzył razem ze swoją żoną Anną. Zmarła kilka lat temu. Jego żona zajmowała się najpierw popularnym w regionie zdobnictwem bibułkowym, a później zainteresowała się tak jak Pan Józef rzeźbą i malarstwem na szkle. Odtąd pracowali razem. Oboje wzięli udział w licznych wystawach i w konkursach sztuki ludowej, nie tylko krajowych, ale również zagranicznych zdobywając liczne, bardzo często najwyższe nagrody. O uznaniu dla ich artystycznych dokonań świadczą nagrody za całokształt pracy twórczej, z najcenniejszą Nagrodą im. Oskara Kolberga – przyznawaną najwybitniejszym polskim twórcom ludowym. Pan Józef zajmuje się również pisarstwem. Jest autorem autobiografii „Moje życie”, pastorałek, przedstawień jasełkowych, czy pieśni pogrzebowych. Niektórych z nich mieliśmy okazję podczas spotkania posłuchać.

W niedzielę zwiedziliśmy Izbę Twórczą Anny i Józefa Hulków, znajdującą się w ich prywatnym domu w Łękawicy oraz mogliśmy osobiście porozmawiać z Panem Józefem, który przyjął nas bardzo ciepło, opowiedział o swoim dzieciństwie, młodości, ciężkich latach wojennych, swoim warsztacie rzeźbiarskim i malarskim. Ujęła nas Jego serdeczność. Ogromne wrażenie zrobiła na nas Jego specyficzna filozofia i mądrość życiowa, z której niejeden z nas mógłby czerpać wzór. Jego umiłowanie tradycji i ludowych obrzędów, które pokazuje w swoich pracach, świadczą o jego głębokiej wierze i wielkim przywiązaniu do swojej Małej Ojczyzny – Żywiecczyzny.

Więcej o Panu Józefie możecie przeczytać w artykule – Józef Hulka z „Nad Sołą i Koszarawą - nr 9 (160)”.

Poniżej zamieszczam fragment filmu znalezionego na youtube ze spotkania świątecznego z Panem Józefem,

oraz zdjęcia z naszych niedzielnych odwiedzin w Jego Izbie Twórczej – po kliku na zdjęcie poniżej

Po spotkaniu, można by rzec wyciszeni, a nawet w pewnym sensie uduchowieni ruszyliśmy do Izby Regionalnej, gdzie czekały już na nas Panie z Koła Gospodyń Wiejskich w pięknych, ręcznie wyhaftowanych strojach regionalnych. Tu również poznaliśmy Olę i Mirka . Więcej o  Paniach z KGW, jak i jego prężnej działalności w Łysinie możecie znaleźć i poczytać na stronie Koła. Czekały z  pysznym poczęstunkiem – kwaśnicą, ciastem i kawą. Do tych specjałów Jolanta dołożyła jeszcze swoje z rabarbarem, a łysy z łysiny z Ulą częstowali słodką tarninówką . W czasie miłej biesiady nastąpiło wręczenie nagród zwycięzcom marcowego konkursu na Forum „Co to jest i do czego służyło"- Staszkowi i łysemu z łysiny. Trzeci nagrodzony w konkursie niestety do Łysiny nie dotarł, szkoda. Swoją nagrodę odebrali również wizjoner i Basia .

Zostaliśmy oprowadzeni po Izbie i zapoznani z jej eksponatami. Wpisaliśmy się również do księgi pamiątkowej . Tego dnia Izba wzbogaciła się o jeszcze jeden ciekawy przedmiot, którego podarował jej Staszek – ciekawe czy wiecie do czego służył ? My już wiemy, ale ci co nie byli na spotkaniu będą mieli szansę odgadnąć ! .

Więcej zdjęć ze spotkania z KGW w albumiku poniżej - po kliku na zdjęcie.

W tym dniu nie był to jeszcze koniec niespodzianek - czekała nas bowiem dodatkowa atrakcja, którą przygotował dla nas Staszek - survivalowy pokaz rozpalania ognia.  Jak już wcześniej wspomniałam, tak nas tym pokazem „zahipnotyzował”, że przegapiliśmy burze przechodzące nad Łysiną. . Jedno trzeba przyznać i to Wam możemy po tym pokazie zagwarantować, że ze Staszkiem można śmiało w dzicz iść . Ogień wyczaruje praktycznie ze wszystkiego co znajdzie i jak się łatwo domyślić my też tak chcieliśmy jak on … wychodziło z różnym skutkiem – ale się jeszcze podszkolimy …

Więcej zdjęć z pokazu po kliku na fotkę poniżej

Po pokazie odwiedziliśmy jeszcze pięknie wyremontowaną, ponad 100 letnią Chatę Czapę. Polecamy - prawdziwa chata z klimatem !.

Na koniec dnia deszcz ustąpił, wyszło słońce, a na niebie pokazała się tęcza . W takiej pięknej scenerii przyszło się nam pożegnać .

W drodze powrotnej przy zachodzącym słońcu podziwiałyśmy jeszcze z Jolą i Włóczykijką urzekające widoki z Łysiny.

i zajrzałyśmy na Ścieszków Groniu do Zamczyska .

Jeszcze raz dziękuję wizjonerowi i Basi za organizację spotkania i ogarnięcie tego wszystkiego . Trochę szkoda, że nie było nas więcej . Mam nadzieję, że jeszcze nie raz spotkamy się na Łysinie, bo jak nam śpiewały Panie z KGW kto ją raz zobaczy pokocha na dłużej.

Zdj. 3 -
Zdj. 2 -
Zdj. 1 -

Bardzo przykro to było przeczytać ... słów brakuje dla tego typu zachowań ...

Trzymamy kciuki Darku ! 

Dawid Ty nie mów, że pisanie to nie Twoja działka, tylko pisz. Każdy tu tak zaczynał. Zawsze musi być pierwszy raz. !

Dwa nowe stanowiska, o których pisze powyżej Darek znajdują się w Targoszowie, na polanach górskich z kośnymi wilgotnymi łąkami. Pierwsze stanowisko położone jest na południowo-zachodnim stoku Leskowca (ATPOL DF9630), w pobliżu miejsca gdzie wiosną rosną krokusy i jest dość liczne. Stwierdzono tu kilkaset osobników nasięźrzała pospolitego.
Drugie stanowisko położone jest na południowym stoku Leskowca (ATPOL DF9640). Stwierdzono zaledwie jeden osobnik.

Ciekawostką jest to że Darek Tlałka jeszcze nigdy wcześniej nie odkrył nowego stanowiska nasięźrzała pospolitego w Beskidzie Małym. Zawsze było to potwierdzenie miejsca jego wcześniejszego stwierdzenia. Z tego powodu należą mu się podwójne GRATULACJE !!!  . 

Życzymy mu jeszcze dużo takich nowych, dziewiczych odkryć i czekamy aż pokaże nam - księżycową paproć - podejźrzona księżycowego - w Beskidzie Małym, a znając jego szczęście do paproci na pewno się doczekamy. !