Opcje wyszukiwania (Strona 13 z 89)

str 63

"Z 1848 r. pochodzą opisy profesora Uniwersytetu Jagielońskiego i Akademii Medyko-Chirurgicznej w Warszawie, znanego geologa, mineraloga, paleontologa i etnografa Ludwika Zejsznera (1805-1871) z Podróży po Bieskidach ... Pisał on: Widok na długie pasmo karpackie, począwszy od Wadowic daleko za Białą, jest prawie jednakowym: wysoki grzbiet prawie równy, a przerywany prawie co ćwierć mili, okrywają czarne lasy. W trzech miejscach na tej rozciągłości są znaczniejsze wyłomy, a mianowicie przy wypływie Skawy pod Wadowicami, pod Andrychowem i przy wypływie Soły niedaleko Kęt". I on podróżował gościńcem kocierskim z Żywca do Andrychowa: "w miarę podwyższania się gubią się pola zasiewami pokryte, a lasy zaczynają swe panowania. Pozierając na kolistą dolinę żywiecką cudny widok czeka podróżnego: rozkoszne sioła nad strumieniami, podobne do srebrnej wstęgi gubią się w dali, bujny las świerkowy okrywa jej wierzch 2247 stóp wysoki, a wśród niego jest dość wygodna karczma, mogąca przyjąć znaczną liczbę podróżnych nie mających zbyt wyszukanych wymagań".

Uwagi

Poprawiłbym cytaty ale może bym je nawet rozszerzył o ile jest taka możliwość. Właśnie w tym dziele można by było zacytować więcej.

Ludwik Zejszner w "Podróżach po Bieskiadch, czyli opisane części gór Karpackich, zawartych pomiędzy  źródłami Wisły i Sanu"

na stronach 376-377 możemy doczytać następujący opis:

"Obszar kraju zawartego pomiędzy Wisłą a Karpatami, ma prawie jednakowe wejrzenie; sąto rozległe równiny albo pagórki odznaczające się urodzajnością i dobrą uprawą; nad Wisłą przeważają piérwsze, a pod wznoszącym się łańcuchem Karpackim drugie. Sprzeczność między górami a równią jest bardzo wydatna; dzielącego podgórza niémasz tu zupełnie i góralszczyzna styka się z mieszkańcami równin; pomimo tego, goral nienawidzi tych ostatnich z wrodzoną nieprzyjaźnią. Widok na długie pasmo Karpackie, począwszy od Wadowic daleko za Białą, jest prawie jednakowym; wysoki grzbiet prawie równy, a przerywany prawie co ćwierć mili, okrywają czarne lasy; w trzech miejscach na téj rozciągłości są znaczniejsze wyłomy, a mianowicie: przy wypływie Skawy pod Wadowicami, pod Andrychowem i przy wypływie Soły niedaleko Kent. Pd Andrychowem chociaż nie wypływa żadna rzéka, jest znaczne zagłębienie półkoliste górami otoczone. Wśród téj jednostajności pasma, jestto coś niezwyczajnego; przyczyna pochodzi od zjawiska geologicznego, które się tutaj odbywały. Ten szczególny cyrk sprawiły skały wulkaniczne, które się pod Inwałdem i pod Andrychowem dobyły z głębi i zarazem wypchnęły biały wapień. Zjawisko to piękne wydaje się na szczycie pagórka Lanckorony przy Andrychowie, w opuszczonych łomach. grupa wapienna pod Inwałdem jest ze wszech miar ważną dla geologów; jestto ogniwo formacyi Jura, poznane dotąd po raz piérwszy w krajach polskich, a dla swych skamieniałości, należy do pokładu spoczywającego bezpośrednio nad wapieniem korałowym krakowskim; [...]"

trochę dalej, bo na stronie 378 mamkolejny ciekawy opis

"We  wzgórzach leżących przy wypływie Soły, w czernych iłach tworzących piérwsze wzniesienie Karpat, są cienkie pokłady wybornéj rudy żelaznéj (iłowy węglan żelaza) przy Czańcu, Kobiernicach, Bujakowie; niedawno założone na nich kopalnie, dostarczają rudy do wielkich pieców Żywca, Suchéj, Makowa i t.d."

na stronie 399

"Góra Bieskid Kocierski. Droga prowadząca od Żywca do Andrychowa, prawie przez milę jest dosyć równą, chociaż wznosi się ciągle nieznacznie, a w końcu prowadzi na wysoki grzbiet ; pochyłość jego południowa nazywa się Kocierz, północna Bieskid. W miarę podwyższania się gubią się pola zasiewami okryte, a lasy zaczynają swe panowania. Poziérając na kolistą dolinę Żywiecką, cudny widok czeka podróżnego: rozkoszne sioła nad strumieniami, podobne do srébrnéj wstęgi gubią się w dali; bujny świerkowy okrywa jéj wierzch 2247 stóp wysoki, a wśród niego jest dość wygodna karczma, mogąca przyjąć znaczną liczbę podróżnych nie mających zbyt wyszukanych wymagań. Bok północny, czyli Bieskid, nieco wolniéj podnosi się aniżeli południowy."

str 152 i 153

Szlak wznosi się nadal, po lewej spiętrzy się ściana Jawornicy. Tuż przed płd, wierzchołkiem Potrójnej skęcamy w trawers w prawo.

Warto podejść z tego miejsca ok. 200 m na widokowy szczyt. Stoi tam mała kamienna kapliczka z Matką Boską (31 Ż)

Po krótkim odcinku w ciemnym lesie szlak wychodzi na szerokie polany przysiółka Potrójna.

Tu zaczyna się zółty szlak 31Ż przez Jawornicę (0.45 h) do Targanic (1.15 h) [...]

uwagi

Jak wspomniałem we wcześniejszym poście, szlak został zmieniony w zeszłym roku. Obecnie prowadzi on na szczyt Potrójnej do rogacza i potem z żółtym kierują się na Przełęcz Zakocierską.

A więc może tak:

Szlak wznosi się nadal, po lewej spiętrzy się ściana Jawornicy. Po kilku minutach wychodzimy z gęstego lasu na polanę niższego (należącego do głównego grzbietu Beskidu Małego) wierzchołka Potrójnej, na której znajduje się mała kamienna kapliczka z Matką Boską. Tu zaczyna się zółty szlak 31Ż przez Jawornicę (0.45 h) do Targanic (1.15 h) [...]

str 150

Kilkadziesiąt metrów od krzyża wybudowano w 1938 r. staraniem Koła PTT w Andrychowie (należącego do Oddziału babiogórskiego) mały schron turystyczny z drewnianych bali z solidnymi drzwiami i okiennicami. W niewielkiej izbie stał stół, ławy, piec, szafka z naczyniami, a na strychu krytym gontowym dachem nocować mogli turyści, którzy pobierali klucze w Andrychowie w biurze "Beskidu". W czasie okupacji mieszkali w nim uciekinierzy, potem obiekt został zdewastowany. Dziś trudno znaleźć nawet ślady fundamentów.

Uwagi

1) W "Informacyjnym kalendarzu narciarskim" na sezon 1937/38 i 1938/39 możemy doszukać się informacji, iż na Jawornicy istaniało schronisko, a zatem już w 1937 musiało istnieć schronisko Można domniemać po zdjęciach,

że musiały to być miesiące letnie, a zatem lipiec-sierpień pewnie bo też był potrzebny czas na zgłoszenie informacji przed publikacją kalendarza. Można się spodziewać, że informację taką zgłosił pewnie Franciszek Fryś, który w infomratorze widnieje jako przodownik do protokołowania odznaki górskiej.

Coś o schronisku znajdzie pan >> tu <<

2) W drugiej połowie lat 80 Oddział Zakładowy PTTK przy AZPB "Andropol" w Andrychowie wybudował punkt widokowy ale nie przetrwał roku. Został doszczętnie zniszczone przez wandali. >> Archiwalne fotografie <<

2) Dziś trudno znaleźć nawet ślady fundamentów. No nie do końca. Dzięki staraniom forumowiczom Beskidu Małego udało się odkopać ruiny schroniska oraz zostały umieszczone tabliczki kierunkowe (informacyjne). Ponadto została wykonana ławeczka Więcej o tym wydarzeniu można się dowiedzieć klikając w >> link <<

Czyli może by to tak napisać?

Kilkadziesiąt metrów od krzyża wybudowano w 1937 r. staraniem Koła PTT w Andrychowie (należącego do Oddziału babiogórskiego) mały schron turystyczny z drewnianych bali z solidnymi drzwiami i okiennicami. W niewielkiej izbie stał stół, ławy, piec, szafka z naczyniami, a na strychu krytym gontowym dachem nocować mogli turyści, którzy pobierali klucze w Andrychowie w biurze "Beskidu" lub bezpośrednio w piekarni u Franciszka Frysia. W czasie okupacji mieszkali w nim uciekinierzy, potem obiekt został zdewastowany. Dziś dzięki staraniom forumowiczów z portalu beskidmały.pl, którzy w 2010 r odkopali ruiny możemy się na chwilkę zatrzymać i odpocząć dzięki znajdującej się też ławeczce dla turystów.

szlak 30Ż ze str 146 i 31Ż ze str 148 od 2010 r nosi nazwę szlaku im. Rodziny Frysiów nadanego przez PTTK Wadowic ponadto szlak został dalej przedłużony na odcinku Potrójna - Rzyki Praciaków przez pomnik przyrody Zbójeckie Okno oraz schronisko studenckie Chatka pod Potrójną Skręca on tuż przed Smrekowicą doliną Pracicy (Wieprzówki)

Ponadto jest jeszcze jeden nowy szlak czarny z Rzyk Praciaków na Potrójną Idzie on tak samo jak ścieżka przyrodnicza z Ośrodka Czarny Groń

Pełna trasa szlaku żółtego i czarnego poniżej

Więcej informacji >> tutaj <<

str 214

[...]
Kolejny płaski odcinek wyprowadza nas na szczytową łąkę Leskowca. Wprost wiedzie trawiasta droga na oznaczony krzyżem wierzchołek (38 C, s. 173) szlak jednak odbija w trawers i osiąga płn. ramię Leskowca, którym schodzi czerwony szlak 38C. Wraz z nim obniżamy się pomiędzy okazałymi, krępymi bukami a gęstym lasem świerkowym. Od dawna planuje się tu utworzyć rezerwat "Leskowiec" (38 C, s. 172) Wychodzimy na szeroką Polanę Barglową, przed nami ukazuje się budynek schroniska PTTK. [...]

UWAGI

Jak wcześniej wspomniałem szlak idzie teraz prosto na szczyt. Ja bym to tak widział:

Kolejny płaski odcinek wyprowadza nas na szczytową łąkę Leskowca. Szlak prowadzi wprost trawiastą drogą na oznaczonym krzyżem wierzchołek (38 C, s. 173), po czym schodzi wraz ze znakami czerwonymi - szlak 38C (ewentualnie można dodać informację, że więcej informacji o szyczie znajdą państwo na stronie 173).   Wraz z nim obniżamy się pomiędzy okazałymi, krępymi bukami a gęstym lasem świerkowym. Od dawna planuje się tu utworzyć rezerwat "Leskowiec" (38 C, s. 172) Wychodzimy na szeroką Polanę Barglową, przed nami ukazuje się budynek schroniska PTTK.

O tych zmianach koledzy pisali na forum >> tutaj <<

str 182

"Oba szlaki przechodzą przez tory kolejowe i mijają po lewej boisko sportowe, gdzie kiedyś stałpiec wapienny. Między domami osiedla podgóry żółty szlak odchodzi w lewo w kierunku pozostałości starego kamieniołomu wapienia (42 Ż, s 185) [...]"

str 185

"Od rozejścia się szlaków idziemy dalej na wprost, pomiędzy zarośla oznaczone tablicą "Teren chroniony". Przez niewielki wąwozik wchodzimy na teren dawnych wyrobisk wapienia obramowanych po lewej stromymi wzgórzami.

[...]

Dno starego kamieniołomu jest zarośnięte. [...]" itd

Uwagi

brakuje mi tu informacji, iż opisywane miejsce to jest pomnik przyrody nieożywionej, czyli stanowisko geologiczne obejmujące skałki z wapienia sztramberskiego i mylonitów wraz z otoczeniem oraz wychodnie skalne wraz z otoczeniem wokół dawnego kamieniołomu. Pomnik ten powstał w 1964.03.31 na mocy Decyzja Prezydium WRN Rol-IX-3/101/63 w Krakowie

str. 64

[...] W 1855 r. z Żywca do Andrychowa jechała Maria Steczkowska i tak opisała górę Kocierz: "W niższej części jeszcze uprawna i zamieszkała, wyżej okrywa ją coraz gęściejszy i wspanialszy las jodłowy; miejscami napotyka się modrzewie, a oko znużone jednostajnym widokiem posępnych jodeł, tym więcej lubuje się w tych pięknych drzewach, jasną strojnych zielonością".
[...]

Uwagi

Marii Steczkowskiej trzy częściowy opis pt "Wycieczka na Babią Górę" rozpoczął się 5 czerwca 1869 w Tygodniku Ilustrowanym. Opis z powrotnej trasy z Babiej Góry przez Żywiec, Andrychów i Zator został opublikowany 3 tygodnie później czyli 26 czerwca. Poniżej przedstawiam wycinek ze str. 312 oryginalnej treści opisu:

"[...]O parę mil za Żywcem góry, okalające piękną równinę Soły, zbliżają się do siebie, tak że tworzą głęboką i ciasną dolinę. Niespodzianie widziémy się zamknięci wyniosłemi i stromemi górami w miłém ustroniu, tak ukrytém w głębi gór i lasów, że samo dla siebie stanowi jakby oddzielny światek. Drzewa liściaste już tu i ówdzie mieszkają się z ciemnemi jodłami, wieńczącemi grzbiety gór, a szumiący potok Kocierka odbija w kryształowych wodach zieloność trawników i lasów nadbrzeżnych. W téj rozkosznéj dolinie leży wieś Kocierz, u stóp góry tego samego nazwiska, na którą wspina się gościniec z wielką pracą po takiéj prowadzony wysokości. Góra Kocierz, 2761 st. n. m. wyniesiona, w niższéj części jest jeszcze uprawiana i zamieszkana, wyżej okrywa ją coraz gęstszy i wspanialszy las jodłowy; miejscami napotykamy modrzewie, a oko znużone jednostajnym widokiem posępnych jodeł, tém więcéj lubuje się w tych pięknych drzewach, jasną strojnych zielonością. Wyborny gościniec pół mili ciągle wznosi się pod górę, aż do szczytu Kocierz, zkąd w czas pogodny widok bardzo daleki ku północy, bo jak powiadają widać nawet Częstochowę". Za naszéj bytności grube mgły i chmury rozpościérały się w dali. Spuściwszy się z Kocierza, jechaliśmy wciąż bardzo piękną okolicą, ożywioną mnóstwem potoków. Tu, między wielu innemi, leży wieś Targanica, nad brzegiem strumienia tego samego nazwiska, przez samych zamieszkana traczy. Skrzypienie pił, turkot kół, szum obracającéj je wody, ogłusza nieprzywykłych do podobnéj muzyki, a ogromne stosy drzewa i desek, przy każdym niemal wznoszą się domu. Z zachodem słońca zajechaliśmy do Andrychowa. Miasteczko to dość porządne. ma wiele murowanych domów i piękny kościół; słynie z wyrobu płócienek i drelichów. [...]"

Jak można zauważy opis podany w cytacie przez pana jest minimalnie różny, ale jakże znaczący przy cytowaniu kogoś. Ponadto treść powyżej podanego przeze mnie opisu jest o wiele bardziej interesująca niż podany wycinek w pana przewodniku, a zatem zacytowałbym poprawnie pisarkę, a nawet rozszerzył jej opis o kilka zdań więcej. W końcu jest to kawałek historii

Jest to fajna aplikacja
teraz już bardzo dużo miejscowości jest w ten sposób zrobiona np cała droga z Andrychowa przez Kocierz do Łękawicy czy też trasa Łękawice - Sucha i wielle innych
Oglądałem też Krzeszów, Śleszowice czy Wielką Puszczę

No pogody to byśmy takiej nie mieli ale jak rozmawiałem z kobietką co nieopodal mieszka tych krokusów, to właśnie wskazała, że podobno na tydzień przed nami było ich najwięcej, ale co do pogody to wydaje mi się, że to my mieliśmy wtedy najlepszą i wymarzoną

Zgadza się Dzisiaj na Semikowej choć jeszcze było stadko spore to wskazuje na to, że przy takich temperaturach maksymalnie jeszcze tydzień wytrzymają. Potem już tylko zaspane będą do focenia

ciekawy artykuł
Najbardziej w oczy kole ostatnia odpowiedź na pytanie redaktora, ale taka jest prawda