Opcje wyszukiwania (Strona 14 z 223)

I niestety .... Tak się maja sprawy na dzień dzisiejszy odnośnie lasów Beskidu Małego. Kto z Was może prosimy niech podpisze poniższą petycję. Musimy walczyć o to co mamy najcenniejszego w BM-ie.

Czy Lasy Państwowe zabiorą wodę mieszkańcom Andrychowa i wytną las w miejscu planowanego rezerwatu Madohora? Apel o powstrzymanie wycinki.

Zdjęcie:Marcin Treski

Za Panem Marcinem Treskim - źródło: Facebook

cyt: "wczoraj ważyły się losy niemal 140-letniego, wodochronnego lasu jodłowo-bukowego, rosnącego na zboczach beskidu małego. 

w spotkaniu zorganizowanym przez Pracownia na rzecz Wszystkich Istot ludzie tacy, jak; profesor specjalista w dziedzinie hydrogeochemii, zarządcy wodociągów miejskich gminy andrychów, zarządcy małopolskich parków krajobrazowych, urząd miasta, biolodzy i mieszkańcy andrychowa chcieli przekonać Nadleśnictwo Andrychów Lasy Państwowe do zaprzestania wycinania tych konkretnych lasów wodochronnych, dla ochronienia źródeł wody pitnej w tym rejonie. 
decyzja zależy tylko od podpisu jednej osoby - nadleśniczego mateusza brannego, który także był zaproszony kilka tygodni temu. ale on nie pojawił się na spotkaniu. przypadek?
kontekst:
 chodzi o górski las (adres leśny: 02-01-1-05-156-b -00, 155 i okoliczne) wodochronny i siedliskowy (natura 2000 oraz np.miejsce bytowania rysi, wilków, niedźwiedzia), który tworzy bazę retencyjną w górach nad całą gminą andrychów, a właśnie teraz zaczyna być wycinany. zamiast być chronionym, jest traktowany jak zwykły las gospodarczy. wycinka starodrzewu na zboczach gór pogłębia suszę i powoduje jednocześnie większe zagrożenie powodziowe. 
tymczasem w naszej gminie co roku brakuje wody w rzece, której źródła wypływają właśnie z tego lasu.
 wg. specjalistów hydrologii, cały obszar karpat cierpi na deficyt wody, a polska jest uznawana za kraj zagrożony niedoborem wody..
w tym rejonie na zboczach beskidu małego, LP już wydarły ciężkim sprzętem drogi zrywkowe, którymi woda spływa jak w rynnie.
od 2019 roku władze gminy, przyrodnicy i specjaliści starają się ochronić te lasy, przez chęć poszerzenia obszaru rezerwatu #madohora, położonego nieco wyżej, a jedynymi faktycznie blokującymi tą decyzję są LasyPaństwowe.
Nadleśnictwo Andrychów Lasy Państwowe - od co najmniej kilku lat przynosicie straty (=pozyskujecie dopłaty do swoich działań z funduszu leśnego), wasze działanie w karpatach jest niegospodarne i bezpośrednio szkodliwe przyrodniczo i społecznie. może zechcielibyście zatrzymać się ze swoim dewastacyjnym działaniem?
najłagodniejsze, co mogę dopisać, to:

#LPdoReformy
#LPprzestańcieNamKarpatyPrześladować"

Podpisz poniższą petycję

PETYCJA

Mega widoki  i super wycieczka !

Też na to liczę Darku

Drodzy Forumowicze,

niestety w sobotę zepsuje nam się mocno pogoda. Mgła i pełne zachmurzenie, do tego wiatr i deszcz ze śniegiem. Mając jeszcze na uwadze mało przetarte szlaki, mogłoby być przy takiej pogodzie niezbyt ciekawie, a już na pewno mało przyjemnie.
W związku z tym odwołujemy naszą sobotnią wycieczkę i przestawiamy ją na wiosenne dni. Co się odwlecze to nie uciecze. Spotkamy się w krainie zieloności . Będę informować.

Super Cieszę się bardzo To jest nas już 3, ale wiem, że sprocket73 i angi również chcieli wziąć udział. Czekamy na kolejne osoby .

Może ma ktoś najnowsze wydanie mapy BM-u, papierowe labo cyfrowe i mógłby sprawdzić, czy jest naniesiony ów szlak ?   Ja mam niestety mapę z 2016.

No ewidentnie Staszek nie rozumie Podlasia ! Najchętniej zaszyłby się gdzieś głęboko w puszczańskiej dziczy z siekierą i tam został te 6 dni jak przystało na survivalowca.   A ja potrzebowałam zakosztować nieco piękna, sztuki oraz uduchowienia. Na szczęście udało mi się podstępem wyrwać całkowicie dla siebie ten jeden dzień.

Byłbyś w zacnym gronie 41. !

No to masz już fajniuuuuutki sprzęt ! .

DZIEŃ 6 - Puszcza Knyszyńska - Zbiornik Wyżary, Rozlewisko Sianożątka

Na ostatni dzień urlopu wybraliśmy Puszczę Knyszyńską, a dokładnie okolice zbiornika Wyżary. Wyszukaliśmy go na mapie. Miejsce to wyglądało na zagubione w puszczy i mało znane. Była więc szansa na to, że nie spotkamy tam zbyt dużo turystów. Zbiornik Wyżary leży w okolicach miejscowości Radunin, koło Walił. Został utworzony sztucznie na rzeczce o nazwie Radulinka w 1970 r. Pełni funkcję retencyjną, wypoczynkową, jest też miejscem ochrony przyrody.
Po zaparkowaniu samochodu, ruszyliśmy za znakiem leśną ścieżką Szlakiem Powstania Styczniowego, który prowadzi do mogiły powstańców, poległych w bitwie pod Waliłami.

Pierwszy przystanek zrobiliśmy przy drewnianej wiacie z ławeczkami. Tu spotkaliśmy leśniczego. Opowiedział nam nieco o okolicy, wskazał drogę do zbiornika, zaproponował zobaczyć inne ciekawe miejsca w okolicy.

Wyjątkowo dużo było w lesie komarów, z racji bliskości wody, oraz motyli. Istne motylowe szaleństwo. Upodobały sobie m.in. rosnące przy drodze łopiany.

Dostojka malinowiec (Argynnis paphia) na łopianie.

A tu w towarzystwie rusałki pawik (Aglais io)

Sam zbiornik jest wyjątkowo ładnie położony. Otoczony lasem nie wydaje się być sztucznym tworem człowieka.  Nie można się w nim kąpać, za to można łowić ryby i to te największe - sumy. Oprócz dwóch wędkarzy, nie spotkaliśmy w tym dniu nad jeziorkiem praktycznie nikogo.

Wokół zbiornika utworzono ścieżkę edukacyjną, umieszczając tablice dydaktyczne z nazwami, występujących tu roślin i zwierząt.

Nieopodal jeziora stoją obok siebie dwa krzyże dziękczynne katolicki i prawosławny, jest miejsce na ognisko oraz zadaszona wiata z kominkiem i ławeczkami. Zrobiliśmy sobie w niej krótki postój na posiłek. Za wiatą jest miejsce, gdzie można zostawić konie, ponieważ szlak Powstania Styczniowego jest również szlakiem konnym.

Niestety nie mieliśmy zbyt dużo czasu, dlatego musieliśmy wybrać spośród kilku ciekawych miejsc, a mianowicie leśnej galerii rzeźb, mogiły powstańców i wzgórza Pierieciosy oraz nieco bliżej położonego rozlewiska Sianożątka. Wybraliśmy rozlewisko. Znajdowało się ono ok. 2 km od zbiornika Wyżary. Idąc mieliśmy po obu stronach bardzo podmokły, bagienny las.

Minęliśmy ładną drewnianą leśniczówkę Wyżary.

W wilgotnych zaroślach rosły duże ilości sadźca konopiastego (Eupatorium cannabinum), rośliny z rodziny astrowatych, zwanego czasami majerankiem wodnym lub zielem św. Jana. Sadziec ma też właściwości lecznicze. Odwar z jego kłączy i ziela pomaga w chorobach wątroby, pęcherzyka żółciowego, w braku łaknienia, bólach brzucha, kolce jelitowej, miażdżycy i  zaburzeniach przemiany materii. A ponieważ jest też mocno pyłko i nektarodajną rośliną, roiło się na niej od owadów, szczególnie motyli, pszczół i trzmieli.

Po ok. 2 km drogi naszym oczom ukazało się dosyć rozległe, bardzo urokliwe i klimatyczne rozlewisko. Położono na nim długą drewnianą kładkę, która wchodzi niemal do połowy zbiornika. Tafla wody pokryta była gęsto rzęsą wodną, na której pełno było zielonych żabek. Nie wyobrażam sobie jak musi tu być pięknie i głośno od ich rechotu oraz śpiewu ptactwa wodnego na wiosnę.

Rozlewisko utworzono na strumieniu Sianożątki. Woda wdziera się aż do lasu, tworząc wokoło mocno zabagniony teren.

Siedzieliśmy w otoczeniu przyrody w magicznej scenerii, która mi na myśl przywodziła „Świteziankę” Mickiewicza. Słychać było jedynie latające nad głową drapieżniki. Oj nie chciało się z tak pięknego miejsca odchodzić.

W drodze powrotnej przejeżdżaliśmy przez Radunin.

Zatrzymaliśmy się na moment przy domu o numerze 35. Liczy on prawie 100 lat i jest przykładem zachodniobiałoruskiego budownictwa ludowego. W  2013 r. został laureatem w Konkursie na Najlepiej Zachowany Zabytek Wiejskiego Budownictwa Drewnianego w Województwie Podlaskim. Wokół rośnie stary sad, jest spichlerz, piekarnia i stodoła oraz klasyczna wiejska rabata pełna kwiatów. Obejście robi wrażenie. Dodam jeszcze, że domek można sobie wynająć np. na urlop.

Drewniana kaplica prawosławna.

Wracając do Narwi musiałam zatrzymać się jeszcze na moście na rzece Narew. Podczas pobytu kilkakrotnie przez niego przejeżdżaliśmy, ale nie było czasu, żeby to zrobić.

Rozciąga się z niego rozległa panorama na narwiańskie łąki i rozlewiska. O tej porze roku obficie kwitnie tu m.in.
krwawnica pospolita (Lythrum salicaria).

Znalazłam tu plechy chrobotka reniferowego (Cladonia rangiferina) i spotkałam spacerującego żurawia. Tak jak ja, przyszedł tu podziwiać zachód słońca .

Będę mega szczęśliwa, jeśli dane mi będzie ponownie odwiedzić Podlasie .

Dziękuję Staszkowi za bardzo miłe towarzystwo oraz za mega cierpliwość. Mam nadzieję, że zwiedzanie cerkwi, mimo wszystko, nie pozostanie u niego traumatycznym przeżyciem i jeszcze się ze mną na Podlasie kiedyś wybierze.
                                                                                                                                                         
                                                                                                                                                    KONIEC

DZIEŃ 4 - Jałówka, Mostowlany,  Kruszyniany, Krynki, Bohoniki, Sokółka, Białystok

Kolejnego dnia postanowiliśmy przejechać blisko wschodniej granicy, na ile to było w tym czasie możliwe, od Jałówki do Sokółki, zatrzymując się w najbardziej ciekawych miejscach, a na koniec zjechać do Białegostoku i wrócić do Narwi. Dla mnie te miejsca były znane, ale Staszek nigdy tu nie był, więc była to doskonała okazja, żeby sprawdzić jak się zmieniły, a dla niego do ich poznania.

Ranek po nocnym deszczu był dosyć rześki, niebo zachmurzone, jeszcze lekko kropiło, gdy podjechaliśmy do ruin neogotyckiego kościoła św. Antoniego w Jałówce.

Jałówka kiedyś była miastem. Lokacji dokonał król Zygmunt August w XVI w. Leżała na trakcie prowadzącym z Warszawy do Wołkowyska i Mińska. Prawa miejskie utraciła po powstaniu styczniowym.
Do 1944 r. w miejscowości istniały dwa parafie katolickie, jedna p.w. św. Antoniego, druga p.w. Przemienienia Pańskiego i św. Michała. Jednak wycofujące się z frontu wojska hitlerowskie zniszczyły kościół św. Antoniego, którego po wojnie postanowiono już nie odbudowywać. Do dzisiaj stoją jego ruiny, zatopione w gąszczu leśnej zieleni, na skraju wsi. Drzewa, głównie brzozy, wrosły w resztki murów budowli. Tworzy to razem niezwykłą scenerię, stając się atrakcją dla przejeżdżających i fotografów, którzy urządzają tu często swoje sesje zdjęciowe. Zaraz za murami kościoła przebiega granica z Białorusią.

W 2000 r. wybudowano przed kościołem zadaszony ołtarz polowy do odprawiania mszy odpustowej. Jest to jedyna msza w ciągu roku odprawiana w tym miejscu. Niestety ołtarz postawiony w centralnym miejscu tuż przed ruinami to chyba nie był najlepszy pomysł. Moim zdaniem zaburzył mocno harmonię tego miejsca. Poza tym styl tej budowli zupełnie nie pasuje do całości. Szkoda, że nie pomyślano, żeby postawić go gdzieś obok.

Niedaleko kościoła znajduje się stary cmentarz katolicki położony w Lesie Jałowskim, tuż przy szosie biegnącej do granicy. Zatrzymaliśmy się przy nim, ponieważ w którymś z przewodników znalazłam, że można na nim znaleźć nagrobek rodziny Bohatyrewiczów. Znalazłam wprawdzie jeden grób z tym nazwiskiem, ale czy to o nim była mowa w przewodniku i czy Bohatyrewicze pochowani w Jałówce mają w ogóle coś wspólnego z rodziną opisaną w "Nad Niemnem" Elizy Orzeszkowej ? Tego nie wiadomo.

Cmentarz położony jest w lesie. O tej porze dnia, podczas deszczu sprawiał ponure wrażenie. Obok nowych nagrobków jest tu dużo starych grobów, w tym sporo młodych ludzi i dzieci. Niektóre są już prawie niewidoczne, ukryte pod warstwą kamieni, mchu lub zarośnięte bluszczem. Na wielu wypisana jest nazwa miejscowości, z której pochodziła zmarła osoba.

Po wyjeździe z Jałówki skierowaliśmy się na północ przejeżdżając przez zapomniane przygraniczne wioseczki w Dolinie Świsłoczy. Co rusz mijaliśmy budki Straży Granicznej. Doliną Świsłoczy, jej ciszą, spokojem, dzikością i pięknem jestem zachwycona i chciałabym bardzo pobyć kiedyś dłużej w tych stronach. W obecnych czasach, wiadomo, nie jest to ani bezpieczne, ani też za bardzo możliwe.

W porze obiadowej dotarliśmy do tatarskich Kruszynian. Byłam ciekawa jak zmieniło się to miejsce od czasu mojej wizyty w 2014 r. oraz czy i na ile udało się odbudować Tatarską Jurtę po pożarze w 2018 r.

Sam meczet na zewnątrz nie zmienił się praktycznie nic. Prace konserwatorskie poczyniono wewnątrz świątyni. Przypomnę, że jest to najstarszy zachowany meczet tatarski w Polsce. Tego typu obiekty są tylko dwa w naszym kraju. Drugi zlokalizowany jest w Bohonikach. Łącznie Tatarów w naszym kraju jest ok. 3 tys. Oprócz Kruszynian i Bohonik żyją w rozproszeniu w Białymstoku, Warszawie, Gdańsku i Gorzowie Wielkopolskim.

Po wyjściu z samochodu wróciły wspomnienia . Tak jak wtedy przywitał nas Dżemil Gembicki, administrator i jednocześnie przewodnik po obiekcie. Raz jeszcze z ciekawością wysłuchałam historii mniejszości tatarskiej na Podlasiu oraz samego meczetu i znajdującego się tuż za nim mizaru - tatarskiego cmentarza.

Ponieważ pora była obiadowa skierowaliśmy się w stronę słynnej Tatarskiej Jurty. Po pożarze miejsce to bardzo się zmieniło. Obiekt jest cały czas w odbudowie, ale niebawem przewidywane jest jego ponowne otwarcie.

Tuż obok Tatarskiej Jurty ze środków unijnych wybudowano Centrum Edukacji i Kultury Muzułmańskiej Tatarów Polskich. Jego uroczyste otwarcie było w 2015 r. W jego skład wchodzi kilka budynków, w których m.in. znajduje się muzeum poświęcone Tatarom żyjącym na ziemiach polskich.

Tatarskich potraw spróbowaliśmy właśnie w tym miejscu, ponieważ właściciele Tatarskiej Jurty, pani Dżenneta Bogdanowicz z mężem Mirosławem i całą obsługą do czasu odbudowy swojej restauracji, a obecnie również miejsca noclegowego, przenieśli się do Centrum Edukacji i Kultury Muzułmańskiej Tatarów Polskich. Na obiad zjedliśmy pyszne tatarskie kołduny podawane z rosołem i kryszonkę, potrawę jednogarnkową z wołowiną, warzywami oraz ziemniakami.

Wieś Kruszyniany po wybudowaniu centrum kultury tatarskiej odżyła i zyskała jeszcze bardziej na popularności. Mieszkańcy oferują odwiedzającym w swoich domach miejsca noclegowe. Można teraz do Kruszynian dojechać znacznie lepszą, pod względem nawierzchni, drogą. W 2014 r. nie było tam asfaltu, tylko szutrowa droga, pełna dziur.

Po wizycie w Kruszynianach ruszyliśmy do Krynek. Jest to małe spokojne miasteczko, które powstało w XVI w. Niestety pod koniec XVIII w. wielki pożar strawił je niemal całkowicie. Po pożarze ówczesny właściciel Krynek postanowił miasto odbudować. Rozplanowanie rynku i ulic powierzył włoskiemu urbaniście Józefowi de Sacco. Tak powstał w Krynkach rynek na planie sześciokąta, z którego promieniście wychodzi aż 12 ulic, przy których stoją domy. Wokół rynku powstało rondo, które jest największe (pod względem odchodzących ulic) w Polsce, ale również drugim takim rondem w Europie. Takie samo bowiem rondo znajduje się w Paryżu. Jest nim Plac Charles-de-Gaulle, z którego odchodzi 12 alei. Pośrodku placu, na rynku, stoi Łuk Triumfalny. Przejechaliśmy przez słynne rondo, a następnie zatrzymaliśmy się jeszcze na chwilę przed neogotyckim kościołem p.w. św. Anny.

W drodze do Sokółki zahaczyliśmy o Bohoniki, kolejną znaną tatarską miejscowość na Podlasiu. Od mojej ostatniej wizyty w tym miejscu trochę się zmieniło. Meczet w Bohonikach wyładniał, został odmalowany, jego obejście również. Powstał wokół ładny ogród, bruk i nowe ogrodzenie. Nie wchodziliśmy do środka, ponieważ mieliśmy już dziś za sobą wizytę w jednym meczecie, a one w środku są bardzo podobne, chociaż ten w Kruszynianach wg mnie jest ciekawszy.

Po południu pogoda się zdecydowanie poprawiła. Wyszło słońce, które pozostało z nami do końca dnia. W Sokółce zatrzymaliśmy się przy kościele pw. św. Antoniego Padewskiego, od 2017 r.  Sanktuarium Cudu Eucharystycznego.

Z Sokółki pojechaliśmy do Białegostoku. Pospacerowaliśmy po ogrodach Pałacu Branickich, a następnie po białostockim rynku.

Obejrzeliśmy katedrę i podjechaliśmy jeszcze pod Bazylikę św. Rocha. Niestety o tej porze świątynia była zamknięta. Katedrę zamknięto zaraz po zakończeniu mszy, ale nam udało się ją zobaczyć.

W drodze powrotnej zachwycałam się snującymi się nad łąkami wieczornymi mgłami w dolinie Narwi.

Do Narwi wróciliśmy już po zmroku. Trasa którą przejechaliśmy była długa, ale bardzo urozmaicona, no i pogoda, pomimo porannej mżawki, do końca dnia dopisała .

                                                                                                                                                       c.d.n.