Pomysł na ten zimowy biwak "chodził" za mną już od jesieni 
ale trzeba było najpierw znaleźć kompana bo to nowe dla mnie przedsięwzięcie 
Dla mnie ta wycieczka rozpoczęła się tym, że mój pociąg najechał na niestrzeżonym przejeździe na osobowe autko. Cudem zdążyłam na zbiórkę bo miał 100 minut opóźnienia 
Zimowy biwak jest super pod warunkiem, że się jest do niego dobrze przygotowanym.
Ja byłam 
Oczytałam się w „fachowej” literaturze, ale najważniejsze dla mnie było to, że mogłam te książkowe mądrości skonfrontować z wiedzą i doświadczeniem naszego forumowicza Marka500 – dzięki Marku – niewątpliwie przyczyniłeś się do tego, że ten biwak był przyjemnością i chce się takie wyprawy kontynuować 
Na trasie, jak to zazwyczaj - sporo było śmiesznych, zabawnych sytuacji – powstało parę fajnych powiedzonek:
- Okulbacz Pan konia – wołałam, kiedy nie miałam siły włożyć na grzbiet swojego ciężkiego plecaka i pomagał mi w tym Piotrek
- albo z Panią Sklepową, która po cichu na zapleczu zrobiła nam w tajemnicy przed szefem kawusię, wszak w sklepie spożywczym kawy nie podają 
- co tu tak ciasno? – namiot się skurczył? Nie to tylko w nocy napadało tyle śniegu, który następnie zjechał po ściankach namiotu i „zacisnął” go u dołu 
Samo biwakowanie też miało swój klimacik - najbardziej obawiałam się czy nad ranem nie będzie zimo – nie było – dodatkowa wyściółka z foli NRC, mata-samopompa, puchowy śpiworek dały komfort snu.
Gotowanie na prymusie – może i uciążliwe, ale ciepła zupka, herbatka, kawusia – smak bezcenny
Piotrek - dlaczego Ty napisałeś na końcu albumiku The End - przecież powinno być C.D.N
