Opcje wyszukiwania (Strona 180 z 223)

  a ja już obejrzałam wszystkie . Bardzo urokliwe zdjęcia BM - u bans . !

Joluś, zawsze !

jardo fajny ten Ještěd !. Trasa piesza ze skałkami o wiele ciekawsza myślę niż gondole i krzesełka . Nawet jak trochę trzeba przejść twardą nawierzchnią to widoczki robią wrażenie. A ten mały Marsjanin to pewnie z tej kosmicznej wieży wyszedł . Wieża widokowa ciekawa architektonicznie, tylko nijak mi do tego miejsca nie pasuje, ale co zrobić ... gdzieś te wieże trzeba stawiać . Bardzo fajna wycieczka ! .

lukla bardzo dziękujemy

o ile sobie dobrze przypominam, to centurię pokazywałeś mi chyba Darku przy polnej drodze w czasie wycieczki na Luboń Wielki. W BM jej jeszcze nie spotkałam, ale dobrze wiedzieć, że jest .

Tak Jolu tylko gdzie Darek T. wypatrzył jeszcze tyle skałek ? No nic ... wycieczka do powtórzenia .

Rewelacyjne miejsce jardo i bardzo ciekawie go nam pokazałeś na zdjęciach .

nareszcie Djinn ! , śliczne widoczki

No ja nie mogę ... , coś pięknego Marku !

Skoro dzisiaj było trochę o ważkach , to dodam tu jeszcze moją ważkę – żagnicę jesienną (Aeshna mixta ), zwaną również żagnicą mniejszą . Mój okaz to również samiczka . Żagnica jesienna jest pospolitą ważką, spotykaną również w BM –ie od drugiej połowy lipca, aż do listopada.  Ja swoją uchwyciłam nad rzeką na kwiatach niecierpka gruczołowatego.

foto:nena

    Żagnica jesienna należy do innego rzędu ważek, niż opisana powyżej świtezianka, a mianowicie do różnoskrzydłych i rodziny żagnicowatych. Żagnicowate to największe ważki spośród tych, które występują w Europie i Ameryce Północnej. W Polsce żyje 13 gatunków, wśród których 3 są pod ścisłą ochroną. Żagnica jesienna nie jest gatunkiem chronionym. Żyje nad różnego typu wodami i lubi miejsca zadrzewione. U samców dominuje jaskrawe ubarwienie czarno – niebieskie. Boki mają brązowe z żółtymi pasami. Samiczki mają mniej jaskrawe barwy, a kolor niebieski zastępuje u nich barwa turkusowa. Na głowie u obu płci widać charakterystyczny wzór w kształcie litery "T". U żagnic widać przezroczyste skrzydełka z wyraźnymi 4 ciemnymi pterostigmami. Ważki te często polują gromadami.

Oj piękny ten Twój ogród-las na ugorze MK i gratuluję takich - wych mieszkańców !

Jeżyk śliczny i pozwolił sobie błysnąć fleszem przy samym uchu .

A ten owad podobny do osy to trzpiennik olbrzym (Urocerus gigas). Należy do błonkówek rośliniarek. Niestety wyrządza szkody w drzewostanie, w drzewach iglastych, najczęściej sosnach. Jego larwy rozwijają się kilka lat żerując w drewnie . Ich obecność można poznać po pozostawionych tunelach wypełnionych trocinami zmielonymi prawie na „mąkę”.

MK przepiękne zdjęcia . Na pierwszym złapałeś pięknego owada należącego do rzędu ważek równoskrzydłych i rodziny świteziankowatych, a jest nim, jak napisał Darek T., świtezianka dziewica (Calopteryx virgo) . I żeby było tak jak należy, jest to nie inaczej tylko samiczka . W Polsce występują dwa gatunki świtezianek. Oprócz tej, o której wspomniałam powyżej , występuje jeszcze świtezianka błyszcząca (Calopteryx splendens). Świtezianka dziewica należy do największych przedstawicieli ważek równoskrzydłych.
      Świtezianki można spotkać nad czystymi wodami płynącymi np. nad potokami i niewielkimi rzekami z bujną roślinnością wodną i nadbrzeżną. Polują tam na komary, muszki i inne drobne owady. Świtezianka dziewica preferuje bardziej chłodne miejsca , np. strumyki leśne, potoki górskie, zaś świtezianka błyszcząca woli miejsca słoneczne. Samiczkę świtezianek od samca można odróżnić m.in. po tym, że na skrzydełkach ma dwa białe pola (widać to bardzo dobrze na zdjęciu) .

foto: MK

      Są to pseudopterostigmy – twory zbudowane z zagęszczonych żyłek, służące tym owadom do stabilizowania wibracji skrzydełek. U innych ważek pterostigmy występują u obu płci, u świtezianek tylko u samiczek. Jak się dobrze przyglądnąć na zdjęciu widać też maleńkie pokładełko. Jaja samice składają pod wodą, całkowicie się w niej zanurzając. Składają je w łodygi albo liście różnych roślin wodnych.     
      Skrzydełka świtezianek są bardzo gęsto usiane żyłkami , przez co nie są całkiem przezroczyste, jak u innych ważek. To sprawia, że w zależności od kąta padania światła mienią się kolorami od granatowego poprzez zieleń, niebieski po kolor brązowy. Skrzydełka samców są metalicznie połyskujące, samic bardziej matowe.
      Ważki mają bardzo dobrze rozwinięty narząd wzroku. Ich oko złożone składa się z ok. 30 000 pojedynczych „małych oczek” (ommatidiów). Oprócz tego potrafią obracać głową o prawie 180° dlatego nie tak łatwo uciec ich uwadze .

      Ważka MK to dosyć powszechnie występujący gatunek. Najczęściej można go spotkać w Polsce środkowej. Ten piękny owad żyje także w górach do wysokości 1350 m. n.p.m.