Opcje wyszukiwania (Strona 180 z 222)

No ja nie mogę ... , coś pięknego Marku !

Skoro dzisiaj było trochę o ważkach , to dodam tu jeszcze moją ważkę – żagnicę jesienną (Aeshna mixta ), zwaną również żagnicą mniejszą . Mój okaz to również samiczka . Żagnica jesienna jest pospolitą ważką, spotykaną również w BM –ie od drugiej połowy lipca, aż do listopada.  Ja swoją uchwyciłam nad rzeką na kwiatach niecierpka gruczołowatego.

foto:nena

    Żagnica jesienna należy do innego rzędu ważek, niż opisana powyżej świtezianka, a mianowicie do różnoskrzydłych i rodziny żagnicowatych. Żagnicowate to największe ważki spośród tych, które występują w Europie i Ameryce Północnej. W Polsce żyje 13 gatunków, wśród których 3 są pod ścisłą ochroną. Żagnica jesienna nie jest gatunkiem chronionym. Żyje nad różnego typu wodami i lubi miejsca zadrzewione. U samców dominuje jaskrawe ubarwienie czarno – niebieskie. Boki mają brązowe z żółtymi pasami. Samiczki mają mniej jaskrawe barwy, a kolor niebieski zastępuje u nich barwa turkusowa. Na głowie u obu płci widać charakterystyczny wzór w kształcie litery "T". U żagnic widać przezroczyste skrzydełka z wyraźnymi 4 ciemnymi pterostigmami. Ważki te często polują gromadami.

Oj piękny ten Twój ogród-las na ugorze MK i gratuluję takich - wych mieszkańców !

Jeżyk śliczny i pozwolił sobie błysnąć fleszem przy samym uchu .

A ten owad podobny do osy to trzpiennik olbrzym (Urocerus gigas). Należy do błonkówek rośliniarek. Niestety wyrządza szkody w drzewostanie, w drzewach iglastych, najczęściej sosnach. Jego larwy rozwijają się kilka lat żerując w drewnie . Ich obecność można poznać po pozostawionych tunelach wypełnionych trocinami zmielonymi prawie na „mąkę”.

MK przepiękne zdjęcia . Na pierwszym złapałeś pięknego owada należącego do rzędu ważek równoskrzydłych i rodziny świteziankowatych, a jest nim, jak napisał Darek T., świtezianka dziewica (Calopteryx virgo) . I żeby było tak jak należy, jest to nie inaczej tylko samiczka . W Polsce występują dwa gatunki świtezianek. Oprócz tej, o której wspomniałam powyżej , występuje jeszcze świtezianka błyszcząca (Calopteryx splendens). Świtezianka dziewica należy do największych przedstawicieli ważek równoskrzydłych.
      Świtezianki można spotkać nad czystymi wodami płynącymi np. nad potokami i niewielkimi rzekami z bujną roślinnością wodną i nadbrzeżną. Polują tam na komary, muszki i inne drobne owady. Świtezianka dziewica preferuje bardziej chłodne miejsca , np. strumyki leśne, potoki górskie, zaś świtezianka błyszcząca woli miejsca słoneczne. Samiczkę świtezianek od samca można odróżnić m.in. po tym, że na skrzydełkach ma dwa białe pola (widać to bardzo dobrze na zdjęciu) .

foto: MK

      Są to pseudopterostigmy – twory zbudowane z zagęszczonych żyłek, służące tym owadom do stabilizowania wibracji skrzydełek. U innych ważek pterostigmy występują u obu płci, u świtezianek tylko u samiczek. Jak się dobrze przyglądnąć na zdjęciu widać też maleńkie pokładełko. Jaja samice składają pod wodą, całkowicie się w niej zanurzając. Składają je w łodygi albo liście różnych roślin wodnych.     
      Skrzydełka świtezianek są bardzo gęsto usiane żyłkami , przez co nie są całkiem przezroczyste, jak u innych ważek. To sprawia, że w zależności od kąta padania światła mienią się kolorami od granatowego poprzez zieleń, niebieski po kolor brązowy. Skrzydełka samców są metalicznie połyskujące, samic bardziej matowe.
      Ważki mają bardzo dobrze rozwinięty narząd wzroku. Ich oko złożone składa się z ok. 30 000 pojedynczych „małych oczek” (ommatidiów). Oprócz tego potrafią obracać głową o prawie 180° dlatego nie tak łatwo uciec ich uwadze .

      Ważka MK to dosyć powszechnie występujący gatunek. Najczęściej można go spotkać w Polsce środkowej. Ten piękny owad żyje także w górach do wysokości 1350 m. n.p.m.

śliczności

Dzisiaj w ogrodzie wypatrzyłam samiczkę pasikonika śpiewającego (Tettigonia cantans), owada należącego do rzędu prostoskrzydłych długoczułkowych i rodziny pasikonikowatych.  Charakteryzuje się pięknym zielonym ubarwieniem, dzięki któremu łatwo wtapia się i gubi w zieleni. Często mylnie nazywa się go świerszczem. To duży owad. Spotykałam już osobniki 5 – 6 cm, ale niektóre mogą osiągać rozmiary nawet 10 cm. Nieraz zimują pod strzechami naszych domów. Owad ten ma dobrze rozwinięty aparat gębowy typu gryzącego, długie czułki, często dłuższe od całego ciała, duże oczy i silne nogi. To wszystko sprawia, że jest bardzo dobrym skoczkiem i myśliwym. Potrafi też doskonale latać. Pasikonik zielony jest owadem drapieżnym, ale nie pogardzi również pokarmem roślinnym. Żywi się głównie innymi owadami np. gąsienicami, muchówkami , nawet motylami. Jego larwy podobne są do postaci dorosłej i ich ulubionym pokarmem są mszyce.

     Samiczkę od samca odróżnimy m.in. po tym, że ma ona pokładełko – długi wyrostek na końcu odwłoka, wyglądem przypominający miecz. Służy jej ono do składania jaj do gleby lub w zagłębienia w korze drzew. Bardzo ładnie widać je na zdjęciu.

foto:nena

     Pasikoniki słyną ze swoich pięknych i głośnych koncertów. Najgłośniej grają w dni upalne, w deszczowe są bardziej apatyczne . Graniem zajmują się samce. Wspinają się wtedy na krzewy i drzewa wabiąc swoimi koncertami samiczki . Koncertów ( nie licząc nas , ludzi ) wysłuchują samice ale też inne samce. Na przednich nogach, w pobliżu stawu kolanowego umiejscowiony jest u pasikoników narząd słuchu. Jest on tak czuły, że mogą one słyszeć dźwięki nawet o dwie oktawy wyższe niż człowiek, a nawet ultradźwięki. Samce wysłuchują z zainteresowaniem koncertów swoich rywali, podejmując z nimi potem pojedynek „na skrzypce”. . To dlatego tak głośno w ciepłe letnie noce na łące.
    Narządy głosowe (aparaty strydulacyjne) znajdują się u pasikoników na sztywnych, pergaminowatych skrzydłach pierwszej pary (przednie). Dźwięk wydobywany jest przez pocieranie skrzydła o skrzydło.

foto:nena

    Przez stosownie w nowoczesnym rolnictwie środków owadobójczych liczebność tego ciekawego owada ulega z roku na rok zmniejszeniu.

    Najpospolitszymi u nas pasikonikami są : pasikonik zielony, pasikonik śpiewający i pasikonik łatczyna. Różnią się m.in. wielkością, ubarwieniem i rodzajem wydawanych dźwięków.

Tylko się cieszyć Gustku, że w paśmie Leskowca mamy tą ciekawą roślinę i przybywa jej stanowisk .

Fajna samotna wycieczka Adminie . Chociaż człowiek nie jest stworzony do życia w samotności, to w odpowiedniej dawce potrafi mieć ona moc uzdrawiającą . A jak jeszcze dodać do tego „sam na sam z naturą” to już mamy chyba prawdziwy balsam dla duszy i ciała .

PS. Ta „najpiękniejsza roślinka napotkana na szlaku” to rdest wężownik, zwany również łąkowym. Nazwa „wężownik” pochodzi od wężowatego powykręcanego kłącza. Dawniej robiono też z tej rośliny odtrutki na ukąszenie węży i na inne trucizny. Rzeczywiście towarzyszył Ci on prawie na całej trasie . Śliczne uchwyciłeś aparatem rdestowe łąki, zwłaszcza na zdjęciach nr 9, 17 i 19 .

Jedną pozwoliłam sobie wyciągnąć z Twojej galerii i tu wstawić

foto: lowell79

to widzę, że była dzisiaj bardzo owocna wyprawa

rewelacyjne zdjęcia i świetne dwie relacje Piotr ! 

Dokładnie, bezcenne !   Warto było naprawdę zwiedzić ten obiekt od środka i szkoda, że nas  nie było więcej .
Ja żałuję też, że nie mogłam kontynuować wycieczki z Jolantą i darkheushem, ponieważ pogoda dzisiaj była wyjątkowo piękna i widoczki, z tego co widzę na kolejnych zdjęciach - super ! 

Ja już Twój albumik obejrzałam wczoraj jardo i byłam mile zaskoczona bardzo ciekawą przyrodniczo okolicą , a niektóre fotki naprawdę urokliwe np. ta 

foto: jardo