Opcje wyszukiwania (Strona 199 z 210)

Kto wie czego się jeszcze doczekamy

No dziekuję Wam bardzo za miłe słowa Podstawowy kurs fotografii byłby jednak bardzo wskazany

Ja wręcz wniskuję o takowy Może ktoś z naszych ekspertów od fotek udzieliłby kilku rad (w osobnym wątku) jak to sobie z maualnym ustawianiem radzić, kiedy sprzęt jest raczej przeciętny , a warunki nietypowe np. pod słońce

Ktoś mi pożyczył program z dokładną instrukcją to i efekty są nie najgorsze

Dzień czwarty, wtorek,

Od czego zacząć tak piękny poranek? – od kawusi
Nowy dzień: wędrówka przenosi się w Beskid Makowski zwany też Średnim 

Przeglądam mapę i z niepokojem myślę o tym najdłuższym odcinku MSB. Czuję, że jeżeli coś miałoby pójść nie tak to teraz może być ten moment. Zapowiada się upał, droga długa.

Pocieszam się tym, że spora jej cześć przebiega szczytami i nie trzeba schodzić w dół by potem ponownie się wspinać.
Żegnam się z miłą Panią Recepcjonistką i mimo, że nie chce przyjąć pieniędzy za nocleg zostawiam datek na wiadome cele.

Tuż po 8 rano jestem już w centrum Zembrzyc, bo trzeba udokumentować to, co się już wczoraj nie udało.

Okazały kościół parafialny na miniaturowym ryneczku.

Przekraczam most na Paleczce i pnę się w górę w kierunku góry Chełm.

Odwracam się za siebie i z przyjemnością patrzę na Zembrzyce.
Pogoda jak marzenie, widać wszystko jak na dłoni.

Spora część szlaku wiedzie lasami, więc upał nie doskwiera zbytnio.

Na Chełmie uśmiecha się do mnie z kamiennej figury św. Onufry, opiekun podróżujących i wędrowników.
       Wszystko będzie dobrze. Wyprawa uda się.

Raz po raz z prawej strony podziwiam pasmo Koskowej Góry 

A z lewej jak na dłoni Lanckorona

Niestety z godziny na godzinę pojawia się coraz więcej chmur.

Decyduję się na szybki posiłek przy kapliczce św. Huberta, ale nie spodziewałam się wizyty crossowców.

Pojawili się nagle, nie wiadomo skąd i również postanowili odpocząć.

Zagadywali: a skąd? a dokąd? a czemu sama?
Jeden z nich opowiedział o swojej samotnej wędrówce z plecakiem. W sumie sympatyczni młodzi ludzie, ino czemu na tych cholernych maszynach w takim terenie?
Pytanie to zadałam jednak w myślach. 

Ruszam dalej.

Ostatnie fajne fotki z widokiem na Jezioro Dobczyckie robię na Trzebuńskiej Górze.

Potem jest coraz mroczniej, aż zaczyna padać.
Narzucam na siebie i plecaczek pelerynkę, przyspieszam kroku. Deszcz się wzmaga, dosłownie przemykam przez Sularzówkę , a w okolicy Plebańskiej Góry spotykam jagodziarzy, którzy  pokazują mi skrót do Myślenic.
Wiąże się to z kolejnym, trzecim odstępstwem od MSB, ale za to wychodzę prosto na Myślenice - Zarabie, gdzie spodziewam się znaleźć nocleg.

Po 19 wchodzę do wynajętego pokoiku , nocleg 30 zł (!) łazienka na korytarzu, dostęp do kuchni, jak to kwaterze - bez emocji
O dziwo, nie jestem skrajnie wymęczona
Ile ja właściwie przeszłam? Dalej to dla mnie jest zagadką

Wieczorem, kiedy przeglądałam mapę, zauważyłam, że gdyby można było pozwolić sobie na większe przerwy w drodze warto byłoby udać się z Babicy Zachodniej pooglądać Cisy Raciborskie, a także spenetrować Rezerwat  Gościba w rejonie Babicy. 
Ale  w tym wypadku potrzebny byłby już biwak. Jutro dłuższy odpoczynek i zwiedzanie miasta. Potem Kudłacze

Więcej fotek z czwartego dnia po kliknięciu Jeżeli na fotkach rozpoznajecie góry i górki to zapraszam do komentowania :
Co gdzie widać?

Darku T. nie mam wątpliwości, że z Tobą byłyśmy bezpieczne. Beczka śmiechu znakomita, jak tylko wspomnę sobie te nasze przygody to hihram się bez opamiętania.

Jakby na to nie patrzeć Twoja wina, puściłeś nas bez opieki Zastanów się proszę co ważniejsze: nasze zdrowie czy Twoja reputacja

No mam teraz za swoje

Było nie obiecywać?

Ćwilin, Śnieżnica i co tam tylko chcesz pewnie się jeszcze zdarzy, ale widok trójki ludzi spacerujących po torach nieczynnej stacji z pewnością był bezcenny

Miejscowi tylko łypali spod oka ciężko się pewnie zastanawiając nad nami plus do tego disco polo niesamowite przeżycia

Po naszym odjeździe pewnie cała wieś tam się zleciała

Dzień trzeci, poniedziałek,
Budzę się skoro świt o 8 i wyglądam przez okienko pokoiku, w którym spałam Pogoda trudna do określenia, ale z pewnością skwaru dzisiaj nie będzie , niestety widoków z Potrójnej też

Przy porannej kawie jest okazja do rozmowy o tym jak powstała chatka Ani i Rafała. Dowiaduję się, że została wzniesiona „własnymi rękami” na starych fundamentach po dawnym domostwie. 
Jestem pod wrażeniem tego co udało im się tu zbudować i jak radzą sobie na co dzień. Ania opowiada mi o planowanych dalszych pracach i studni, którą w związku z tym muszą wykopać na Potrójnej. Oczywiście ( na moja prośbę) idziemy studnie oglądnąć.

Jest po 9 kiedy wyruszam na szlak, nadchodzi sms od Admina i już wiem, że będziemy w kontakcie

Pierwsze kroki kieruję do Chatki pod Potrójną zobowiązana do przekazania pozdrowień od darkheusha. W tym celu opuszczam czerwony szlak (drugie odstępstwo od MSB), ale jak nie spełnić tak sympatycznej prośby.

Jak już wiecie Ewy i Lucjana nie było, życzenia zostały na kartce papieru ( tajemnicze słowo endujowo  miało znaczyć dodatkowo – no cóż kochany słownik T9 ) Teraz również darkheush będzie mi towarzyszyć sms-ami.

Na chatce gospodarował Roman z Bielska z kolegą. Panowie poczęstowali mnie herbatką i odprowadzili do czerwonego szlaku, sami zaś udali się na zakupy do Kocierza 

Idę sobie, idę… sama jedna, szlak pusty, pogoda kiepska…mijam różne formy skalne w rezerwacie Madohory.

Towarzyszą mi tylko Wędrujące kamienie  i pojedyncze kropelki deszczu 

Na szczycie Laskowca odczytuję z tablicy co też pięknego mogłabym tu zobaczyć. Kiedy docieram do schroniska na Leskowcu pogoda postanawia się poprawić. Uczciłam ten fakt domowym obiadkiem

Po posiłku schodzę do Krzeszowa, szybkie zakupy w miejscowym sklepie i kierunek Żurawnica.
Żurawnica – piekielnica na ostatnich 200 metrach pokazała czyja to kraina
Piękne formy skalne w grzbietowej części rekompensują poniesiony wysiłek

Co tam jeszcze mnie po drodze urzekło i nie pozwalało szybko maszerować: piękne widoki z Gałuszkowej Góry, z polany przy Osiedlu Żmije (pełzaczy nie było), Osiedlu Koźle, z Prorokowej Góry

Jakoś tak szybko czas mija, robi się wieczór, a do Zembrzyc jeszcze trochę drogi zostało. Na Osiedlu Grygle, w polach gubi mi się szlak i po chwili bezskutecznych poszukiwań ruszam na przełaj w kierunku miasta.
Do granicy Zembrzyc docieram o 21 z minutami. Do centrum miejscowości jest jeszcze 1,5 – 2 km.
Po drodze nie ma miejsc noclegowych, ludzie o tej porze niechętnie otwierają drzwi domów.

W centrum spostrzegam wygodny, zadaszony przystanek, niestety zajęty.
Okupujący go chłopina bełkotliwym głosem zapewnia mnie, że 1 km stąd jest ośrodek rekolekcyjny i tam z pewnością mnie przyjmą.

Jest już sporo po 22 kiedy dzwonię do bram ośrodka. I chociaż nie udzielają noclegów, moja mina upewnia Panią Recepcjonistkę, że ja to już dzisiaj nigdzie nie zajdę.

Przemiła osoba gotowa mnie również nakarmić i napoić, przygotowuje dla mnie wygodne łóżko polowe, a do swojej dyspozycji dostaję mały apartamencik ( pokój, salonik z kuchnią, łazienką) tyle, że nieumeblowany.
Tego wieczoru to nie meble były mi potrzebne.
Zasypiam szczęśliwa, że to nie krzoki. 

Więcej fotek z trzeciego dnia po kliknięciu  Jeżeli na fotkach rozpoznajecie góry i górki to zapraszam do komentowania :
Co gdzie widać?

No sam przecież widziałeś, że się nie dało wejść

W tym miejscu chciałabym jeszcze dodać, że ta wyprawa była od samego początku bardzo dobrze zaopiekowana
Jest taki forumowicz, który bardzo dobrze zna tamte tereny i poświęcił swój czas, aby przygotować materiał poglądowy gdzie bezpiecznie można zaparkować. Na dodatek w tym miejscu można było kupić przepyszne lody.
Mało tego, blady świtem o 7 z minutami przybiegł powitać i pożegnać nas na wiadomym BP Nie zdążyłam się przypatrzeć w jakim był obuwiu

Bardzo Ci darkheush dziękuję

To trzeba będzie spróbować

Oj Baca chyba bym na tych skałkach z plecakiem odpadła