Opcje wyszukiwania (Strona 20 z 122)

Pogodowy pewniak! Urlop jest. Pytanie tylko gdzie jechać? Mam kilka pomysłów, ale odrzucam po kolei. Że albo będzie za trudno, albo za wysoko, a za śniegiem nie tęsknię. W końcu już prawie mam pomysła, ale Seba podsuwa mi Cipcie. Hmm... brzmi fajnie

No to jadę do Turie koło Żyliny. Parkuje w centrum. Słowackie miejscowości są bardzo zwarte, więc po chwili jestem już na drodze wylotowej wśród łąk. Pogoda faktycznie żyleta.

A to mój cel. Čipčie po lewej, a po prawej Kozol - tego zaplanowałem na początek.

Wchodzę na mokrusieńką od rosy łąkę. Dobrze, że mam porządne buty.

Kozol. Nie ma tam szlaku, jest rezerwat. Nie wolno tam chodzić, bo NIE WOLNO.
Plan jest taki, żeby podejść najwyżej jak się da drogą zaznaczona na mapie, a potem się zobaczy.

Droga była
Wyprowadza dość wysoko, do granicy rezerwatu.
Plan był wyjść na przełęcz widoczną na wprost.

Obyło się bez chaszczowania. Moje wprawne oko wypatrzyło ścieżkę

A więc jestem. Rozpoczynam część skalistą. Bo Kozol z jednej strony jest zalesiony, a z drugiej skalisty i to całkiem konkretnie.
A widzicie tą chmurę/mgiełkę na tle lasu? Najpierw myślałem, że to słońce ogrzewa łąki i rosa paruje, ale potem okazało się, że to chmura z pyłku drzew.

No to pora iść w górę.

Konkretne te skałki. Tobi prowadzi.

Jest pięknie.

Czyżby szczyt?

Kawałek lasem. Stare liście kontrastują z nowymi.

Znowu w górę.

Kurczę, to jeszcze nie szczyt. Grzbiet jest zakrzywiony i jak się gdzieś wyjdzie, to od razu pojawia się nowy wyższy cel, którego wcześniej nie było widać.

A w dole lufa.

Znaleźliśmy się w miejscu, gdzie lepiej byłoby nie odpaść. Kruszyzna straszna.

Tobi dał radę. Jeszcze tylko ja

Wygląda, że w końcu będzie szczyt

Tak, w końcu, zmęczyło mnie to skałkowanie
Widok na główny grzbiet: Veľká lúka i Minčol

Tobi zdobywca.

Dalej grzbiet utrzymuje wysokość, ale jest zalesiony.

Seks ślimaków, tak przy ludziach

Okienko.

Jest jakieś zejście, wyraźna stroma ścieżka wśród pięknych buków.

Jestem na dole, na bezszlakowym grzbiecie. Odnodze grzbietu głównego.

Widok wstecz na Kozol. To nie jest całość skał, reszta chowa się, gdyż jak wspominałem jego grzbiet jest zakrzywiony.

Przechodzę przez szczyt Kobylie, schodzę na przełęcz gdzie dołącza szlak. Otoczenie zmienia się, las iglasty, mniej zieleni.

Otwierają się widoki.

Na górze nie ma w ogóle świeżej zieleni.

Miejscami snieg.

Widok na Tatry. A miała być super przejrzystość.

Idę w kierunku Minčola.

Ale fajna ścieżka.

Obniżenie terenu, wrócił las.

Szczytujemy!
Jest krzyż

Tobi patrzy w kierunku Wielkiej Fatry. Czyżby chciał tam pojechać?

Charakterystyczna Ploska.

Jeszcze trzeba zejść zobaczyć działo.

Faktycznie, kawał działa. Ciekawe czy na chodzie

Wracamy na górę i schodzimy żółtym szlakiem. Słońce już nisko.

Asfalt w dolinie. Jest po 18, szlakowskaz mówi, że Turie za godzinę dziesięć. Wygląda na to, że na Čipčie brakło czasu. To przez to działo!

Idę asfaltem, trochę niezadowolony. Nogi bolą, kolano boli. Wkurzenie narasta. To jak to, pojechałem na Čipčie i nie wyszedłem na Čipčie - to bez sensu.
Skręcam w lewo i idę do góry na Čipčie. Początkowo jest stromo bardzo.

Ale potem robi się urokliwie.

Doszedłem do szlaku. Čipčie na wprost.

Tu jest dopiero urokliwie.

Widok z góry na Kozol.

Nawet jacyś ludzie byli. Bardzo komercyjny szczyt te Čipčie.

W dół stromo, ale nie ma skał, raczej trawki

Łąki w oddali - startuje balon.

Słońce mi ucieka.

Szlakowskaz szczytowy informuje, że Turie za godzinę dziesięć. Trzeba ruszać bo się ściemnia.
Fajne te łączki z wydłużonymi cieniami.

Szlak zejściowy zanim wejdzie w las.

Prawie zachód spotkał mnie jeszcze w lesie.

Zachód właściwy. Turie w dole.

Umęczyłem się solidnie. W drodze powrotnej przysypiałem, ale dojechałem.
Tereny rewelacyjne. Bardzo mi się podobało

Miałem smaki na porządną wiosenną wycieczkę. Najchętniej Słowacja, nowe miejsce, przy pięknej pogodzie. Wtorek miał być szczególnie słoneczny, ale wahałem się. Prognozy nie były idealne, a wiadomo jak teraz jest ze sprawdzalnością. Lekko kopnięty w dupę przez Sebastiana postanowiłem działać

Głównym celem było zobaczyć Haligovské skaly. Granicę przekroczyłem w Sromowcach i po chwili zameldowałem się w Haligovcach. Wysiadłem z auta i mnie trochę zamurowało. Ehh... Słowacja

Plan trasy miałem mniej więcej ustalony, ale jeszcze nie wiedziałem w którą stronę kręcić kółko. Skłaniałem się do zostawienia skał na koniec, żeby na spokojnie może jakiś zachód zaliczyć, ale jak je zobaczyłem, to musiałem od razu.

Można tam wyjść zielonym szlakiem, który łagodnie je obchodzi od tyłu. Pogoda cudna! Konkretnie ciepło, nawet lekko upalnie.

Jednak nie dałem rady utrzymać szlaku. Jak podszedłem bliżej, skierowałem się po prostu ku górze. Ahoj przygodo!

Idąc w trudnym terenie szybko nabierałem wysokości. Ależ widoki!

Droga do góry nie była oczywista. Trzeba pokombinować.

Warto też często się zatrzymywać i cieszyć oczy.

W dole łączki.

Tobi wytyczał drogę, więc byłem pewny, że damy radę - to doświadczony przewodnik.

Pierwszy punkt widokowy zdobyty. W dole Haligovce, nawet widać moje auto.

Teraz wędrówka do kolejnych punktów widokowych.

Fajne skałki, fajne intensywnie żółte kwiatki.

Świeża zieleń buków - hit!

Ostatni punkt widokowy pozwala zobaczyć Trzy Korony.

Widać platformę, a w tle Lubań.

Oczywiście idąc szlakiem nie zobaczy się tych widoków, bo szlak omija wszystkie wychodnie. Jest to Park Narodowy, więc NIE WOLNO!

Następnie dochodzę do czerwonego szlaku, ale idę nim tylko kawałek. Porzucam go i idę otwartymi łąkami z widokiem na grzbiet graniczny. Wydaje się daleko, ale mam go w planach.

Ale na później, bo teraz Holica - to ten piramidalny szczyt pośrodku.

Wyglądał na zarośnięty i taki był. Jedyny widok na Sokolicę.

Następnie udałem się opadającym grzbietem z Holicy w kierunku przełomu Dunajca. Grzbiet jest tylko dla koneserów - to już taki wyższy poziom masochizmu.

Liczyłem, że gdzieś dojdę, ale póki co, trzeba było powalczyć. Strasznie stromo po bokach, ale widoków brak, mocno zarośnięte.

Zamiast coraz lepiej, robiło się coraz ciekawiej.

Pojawiły się też przeszkody skalne, których nie dało się obejść bokiem.

Liczyłem, że na końcu grzbietu będzie fantastyczny punkt widokowy, taka Sokolica 360 stopni. Niestety tego nie było. Można było coś zobaczyć, ale liczyłem na więcej, szczególnie, że dojście na koniec było okupione ogromnym trudem.

Zbadałem też boczne odgałęzienia grzbietu. Z jednego taki widok na Sokolicę.

Najgorszy był powrót tą samą drogą. Uciorałem się jak mało kiedy.

Kolejnym etapem było zejście bez szlaku do Lesnicy. Tu dla odmiany przyjemne łączki i widoki.

Liczyłem na zimne piwko na dole. Ale sklep czynny w dni powszednie do 14, baru nie znalazłem, ale nie szukałem. Zresztą czasowo byłem sporo w plecy, więc rozpocząłem bezszlakowe wyjście na grzbiet graniczny.

Holica i Trzy Korony. Widać też kawałek grzbietu, na którym walczyłem.

Widoki jak z tapety.

W oddali widać grzbiet, którym mam wracać. Wydaje się nierealne, na razie ciągle się od niego oddalam.

Polska! Też piękna!

Krowy jedzą.

Wysoki Wierch.

Ciekawa anegdotka. Przyjechała tu parka na quadzie. Zatrzymali się pod szczytem tuż obok mnie. Chłopaczek mówi "końcówkę podejdźmy na nogach". Dziewuszka na to "spróbuj wyjechać". Wyjechali. Dogoniłem ich na szczycie. Chłopaczek mówi "wracamy". Dziewuszka na to "ok, jeszcze tylko pieczątka do książeczki". I wyciąga książeczkę GOT i odbija pieczątkę szczytową
QOT - quadowa odznaka turystyczna

Wysoki Wierch coraz bardziej skomercjalizowany.

Tatry nieprzejrzyste, ale są.

Bardzo ładne łączki w dole. A właśnie tamtędy mam wracać. Ruszam szybko, żeby mi słońce nie uciekło.

Dobrze trafiłem z tym, żeby robić to na koniec dnia, a nie na początek.

Cud miód!

Jedyne co mi nie pasowało, to pośpiech

Zachód zamglony.

Klimat "Małych Pienin" jest nawet lepszy niż tych właściwych.

Lesnickie sedlo. W sumie idealnie zdążyłem ze wszystkim.

Ostatnie spojrzenie na słońce.

A potem jeszcze kawałek do auta. Najpierw grzbietem już w cieniu. Potem bezszlakowo skróciłem łąkami. Udany dzień!