Opcje wyszukiwania (Strona 20 z 123)

No dobra, w końcu mamy środek zimy i nawet ostatnio sypnęło śniegiem. W Jaworznie cały śnieg stopniał, ale w górach jest. Dodatkowo jest inwersja, czyli że słońce świeci jak się wyjdzie ponad chmury. Trasa niezbyt pachnie świeżością - Romanka z Żabnicy, ale za to częściowo nowymi radosnymi bezszlakowymi wariantami.

W dole śniegu na tyle mało, że na letnich oponach dojechałem do leśnego parkingu w Żabnicy-Skałce. Z drugiej strony na tyle dużo, że można było ubrać rakiety od samego startu.

Idę sobie bezszlakowym grzbietem na Abrahamów. Niewiele lasów, dużo otwartych przestrzeni, sporo domków (jedne stare użytkowe, inne nowe letniskowe). Im wyżej tym mniej widać. Grzbietem doszedłem na sam szczyt Abrahamów, który jest ok 150 metrów od czerwonego szlaku, więc idąc szlakiem nie ma się go do korony. Ja dzisiaj mam

Potem kawałek czerwonym szlakiem i odbijam na Skałę. Liczyłem, że może pokaże się na niej słońce, ale nie. Zrobiło się jasno, ale jedno wielkie mleko. Nawet się zgubiłem, choć droga tam jest banalnie prosta... pod warunkiem, że widać gdzie się idzie

Potem znowu kawałek szlakowo i rozpoczynam podejście na Romankę niebieskim.
Jakby się coś przejaśniało.

Błękit atakuje nagle.

Słońce daje mi znaki.

Wychodzę ponad chmury, których granica jest bardzo ostro wyznaczona.

Barania Góra.

W miejscu gdzie niebieski szlak zaczyna iść długimi zakosami porzucam go i postanawiam zdobyć Romankę na krechę. Podobny pomysł miał jakiś narciarz, idę jego śladem. Lekko nie jest, ale nabieram wysokości.
Widok na Beskid Śląski. Chmury na wysokości 1000 metrów.

Niestety narciarz, którego śladem szedłem wymiękł, kiedy doszedł do bardzo stromego porośniętego lasem terenu to zwyczajnie zjechał na dół. Tobi osobiście poprowadził w górę.

Wiedziałem, że to będzie wyjście dla koneserów, ale było jeszcze gorzej. Śnieg był okropny. Podczas opadu musiało mocno wiać, zrobiła się skorupa, a pod nią puste przestrzenie. Każdy krok zapadał się inaczej. Stromizna miejscami tak duża, że trzeba było kombinować jak obejść. Dużo skał, kamieni, zwalonych drzew, gąszczu. I cały czas omamy, że już się wypłaszcza, już jest szczyt. Na początku wiadomo, że jeszcze nie, ale potem człowiek miał już nadzieję, że może jednak, a tu wciąż w górę i w górę.
Prawie już zwątpiłem, kiedy pojawiły się ślady narciarzy i naprawdę się wypłaszczyło. Można było jakoś sensownie się poruszać.

Wyszliśmy dokładnie na szczyt Majcherkowej. Kiedy byliśmy już na przetartym szlaku miałem odruch wymiotny, chyba ze zmęczenia. Wszystko mokrusieńkie, przepocone. Ciężko było ruszać nogami i rękami. Chyba miałem zbyt długą przerwę od rakiet i kijków.
Na szczęście warunki wynagradzały wszystkie trudy

Przyszedł czas na podziwianie widoków.

Morze chmur dynamicznie zmieniało wysokość. Gołym okiem trudno było to zauważyć, ale na zdjęciach widać różnicę.

OK, pora na zejście czerwonym.
Widzicie cień Tobiego?

Zbliżam się do poziomu chmur.

Znowu mleko.

Opuszczam szlak i schodzę przez Koźliczynę wprost do auta.

Fajna ta cała inwersja. Podobno w weekend ma już jej nie być.

Pozostałem wierny Canonowi, to już mój 6 aparat tej marki.
Bezlusterkowiec Canon RP z uniwersalnym obiektywem 24-240.

Zima wciąż w odwrocie. W Beskidach śnieg tylko w najwyższych partiach.
Słoneczny dzień trzeba wykorzystać. Jadę do Barwałdu i wyruszam w stronę Kalwarii Zebrzydowskiej. 7 stycznia - zielona trawka, wiosenny śpiew ptaków, cieplutko.

No dobra, jest też trochę mniej wiosennych kolorów. Te wysokie góry w oddali pośrodku to Beskid Mały.

Mijam drewniany stary budynek, z zewnątrz wygląda jak jakaś stodoła z dzwonnicą.

Zaglądam do środka - to kaplica św. Rozalii.

Lubię takie podupadające zabytki. Są bardzo autentyczne.

Dalej idę przez las. Jest bardzo mokro, słońce grzeje i wszystko paruje.

Znowu zieleń.

Jest też brąz.

Do Sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej dochodzę od tyłu. Jest tu Dom Pielgrzyma, który wygląda jak luksusowy kompleks hotelowy.

Bazylika z zewnątrz.

Bazylika w środku.

Złota i skromna.

Oczywiście z pieskiem do środka nie można, więc kazałem Tobiemu czekać na zewnątrz przy wejściu na plac przed Bazyliką. Kiedy wyszedłem siedział nieboraczek otoczony przez kilkanaście osób debatujących jakie służby wezwać do bezdomnego wygłodzonego pieska.

Następnie pokręciliśmy się po okolicy.
Jest tu multum obiektów architektonicznych. Na wiki piszą, że 41.

Jedne są malutkie, inne średnie, jeszcze inne całkiem spore, jak małe kościoły.
Ten na zdjęciu, wyglądający jak budynek gospodarczy to Pustelnia św. Heleny. Obok tablica informuje, że wyremontowana ze środków UE.

Opuszczam to święte miejsce i kieruję się zielonym szlakiem na górę Żar.
Kilkaset metrów od Sanktuariom znajduje się Grodzisko Bugaj. Tablica informuje, że było to miejsce kultu Wiślan w czasach przed chrystianizacją. Bardzo religijna okolica.

Idziemy dalej. Punkt widokowy nad kamieniołomem. Drzewa urosły i zasłaniają widoki. Jedyna rozrywka to spacer nad krawędzią kamieniołomu.

Góra Żar z ruinami zamku. Największe ruiny to to co widać na tym zdjęciu.

Na koniec spacer bezszlakowymi łagodnymi grzbietami. Słońce, które cały dzień radośnie przyświecało, chowa sie za chmurami. Myślę sobie, że nic już się dzisiaj nie wydarzy.

Jednak coś się zaczyna dziać.

Słoneczko zrobi mały pokaz na koniec dnia.

Całkiem ciekawa wycieczka

Kolejny rok minął. Wypada podsumować.

Bardzo fajne zimowe wycieczki były 2: na Pilsko i Mechy oraz w Beskid Śląski na cioranie się nieprzetartymi szlakami.
Poza tym był zlot forumowy na Cieślarówce i parę innych wyjść. Ciekawostką było to, że lokalnie na nizinach nie trafiła się ani jedna wycieczka w śniegu.

Wiosna przychodziła dość powoli, ale często z ładną słoneczną pogodą. Na wyróżnienie zasługuje parę wyjazdów na przedwczesne szukanie krokusów na Orawę, Podhale i w Gorce.

Jednodniówką roku był kwietniowy wyjazd na Podhale, gdzie trafiłem apogeum krokusów i piękne widoki na Tatry. Była to również pierwsza większa wycieczka z nowym aparatem. Pamiętam jak bardzo postanowiłem wtedy częściej odwiedzać te rejony, co się niestety nie udało.

Wiosnę powitaliśmy na Tule w morzu czosnku niedźwiedziego. Potem były udane większe wyjazdy na Słowację.

Początek lata to również sporo Słowacji oraz malownicze wyjścia na Jurę i w polskie góry.

Urlop a Albanii. Kraj bardzo zmienił się od poprzedniej wizyty 9 lat temu. Zrobiło się luksusowo. Głównym celem wyjazdu było zdobycie mało znanej góry - Cika. Samotna wycieczka na nią z poziomu morza była kwintesenscją tego czym dla mnie jest chodzenie po górach. Gdybym tego dnia przypadkiem nie spotkał Bacy, który podratował mnie w sumie 4 litrami wody, to kto wie, co by się ze mną stało.

Po powrocie z urlopu został mi jeszcze jeden górski cel do zrealizowania przez 50-tką. Hawrań do korony dla pieska. Cudna tatrzańska wycieczka w letnim klimacie. Przy okazji potwierdziłem fejsbukową prawdę objawioną, że pies przeraża dzikie zwierzęta w TPN. Przerażony został niedźwiedź. Przy okazji przeraził się pies i ja również, a to był dopiero początek dnia.

Potem było już spokojnie, wszystkiego po trochu: słowacja, nasze góry znane i nieznane, Jura i jakaś woda.

Na drugi krótszy urlop pojechaliśmy nad polskie morze. Było średnio.

Następnie przyszedł najbrzydszy wrzesień w historii ludzkości. Nie było ani jednej wycieczki. Jedyny pożytek to 2 grzybobrania. Na szczęście potem przyszła polska złota jesień. Byliśmy w Pieninach po słowackiej stronie, dodatkowo 2x wziąłem sobie urlop w tygodniu i zapoznałem sie z nieznanymi terenami w Beskidzie Wyspowym, w okolicach Modyni.

Końcówka jesieni całkiem spoko, dzięki spontanicznemu wyjazdowi ze znajomymi w Góry Choczańskie.

Zima przyszła nagle i bardzo sroga. Przez parę dni ludzie zakopywali się na parkingu pod blokiem, tyle śniegu nie było w Jaworznie od lat. A w górach - było cudnie.

Ciekawostką jest to, że zima trwała tylko parę dni, a potem nagła wielka odwilż. Aż chwilowo przeszła ochota na wycieczki w takiej aurze. Ciekawe jaki będzie ciąg dalszy zimy w tym roku. Jeszcze przed świętami znajomy przesłał fotkę jak pszczoły obudziły mu się w ulu i robią wiosenny oblot. A jutro w Nowy Rok, ma być 15 stopni, czyli w słońcu pewnie ponad 20.

Wypstrykałem 16 712 zdjęć (69 GB) - rekord. Prawdopodobnie ze względu na nowy aparat. Bezlustrem robi się zdjęcia jakoś łatwiej i przyjemniej.

Ogólnie wyszły 53 wycieczki. Nie jest to rekord, ale solidna ilość. Po pierwszej połowie roku zapowiadało się znacznie lepiej, ale tym razem druga połowa była spokojniejsza. Do tej pory obserwowałem odwrotną tendencję. Ciekawe od czego to zależy? Pewnie ważna jest pogoda i obciążenie w pracy (nie zawsze można radośnie brać urlop z zaskoczenia).

Dokuczające kolano nie ograniczyło mnie ani raz w górskiej działalności. Można powiedzieć, że po ok 1,5 roku dokucza coraz mniej i ostatnio w zasadzie całkowicie zapominam, że coś z nim jest nie tak.
Na razie nie wracam do biegania, trzeba się oszczędzać na starość

Pełna lista wycieczek:

Dzisiaj sympatyczne wyjście na Magurkę i Czupel z Wilkowic.
Początkowo było tak sobie: las, śnieg.

Zajrzeliśmy do chatki na Rogaczu.

Im wyżej tym lepiej.

Na Magurce zimowe apogeum.

Potem poszliśmy na Czupel, żeby było do Korony.

Na Czuplu kolejne apogeum.

Na powrocie też było fajnie.

Taka to była wycieczka

Sytuacja wygląda tak, że 31 października jest dziwnie - ciepło jak w lecie, kolorystyka jakaś nieokreślona. Podjechaliśmy do Leśnej Górnej i udaliśmy się na Tuł.

Jakoś tak wiosennie.

W lesie jesiennie.

Duża Mała Czantoria. Tam idziemy.

Wracamy nieznanym pograniczem.

Ostry Wierch, granicą - polecam... szczególnie kolekcjonerom koron.

Na koniec jeszcze udało się załapać na apogeum.

Zachodzik z pieskiem.

Dobra, to teraz już niech się zrobi zima!

W ramach zdobywania korony i podziwiania kolorków, będąc w pułapce okien pogodowych wziąłem niespodziewany urlop i pojechałem do Kamienicy z zamiarem wycieczki na Modyń, gdzie mnie jeszcze nigdy nie było.

Rano przymrozek, szron na trawie, zwiastun pogodnego dnia.

Idę sobie.

Podziwiam widoki na Gorce.

Lubań.

Przede mną Modyń.

Za mną Gorc.

No nudy...

Asfalt, a w zasadzie beton.

Te, no... kolorki.

Podchodzę na Modyń.

Taterki.

Kolorki.

Domek.

Kolorki.

Wieża widokowa na Modyni.

Widok z wieży w stronę Mogielicy.

Znowu kolorki.

Schodzę do Zalesia.

Na wprost grzbiet, którym będę wracał - Zbluzkie Wierchy.

Tam mniej kolorowo, ale za to dużo grzybów niechcący znalazłem.
I dzień się skończył.

Lubię takie poniedziałki

Dzisiaj mieliśmy jechać nad morze, ale pojechaliśmy w góry. Wyszedł wyjazd od hasłem odkryj Beskid Wyspowy. Startowaliśmy z miejscowości Pasierbiec, gdzie znajduje się sanktuarium. Szykowali jakąś większą imprezę sądząc po ilości krzeseł.

Na pierwszy ogień wyszliśmy na pobliski wzgórek z drogą krzyżową w klimatach Matyski.

Beskid Wyspowy wygląda tak.

W tych rejonach klimaty są zupełnie inne niż w najbardziej znanych rejonach BW. Pagórki są małe, zabudowane, wszędzie wąskie asfaltowe drogi.

Pozdrowienia dla kolegi z Sosnowca

Naród ćwiczy zbieranie chrustu na zimę.

Trochę widoków. Kostrza pośrodku.

A tu chyba Mogielica się załapała.

W lesie wciąż zielono.

Tobek jak zawsze na wycieczkach zadowolony

Szarpnęliśmy się na paragon grozy - Ukochana zadowolona

I dalej nuda...

Krowy...

Domek do wynajęcia.

Widoki w stronę Sałasza i Jaworza.

Kończymy - pogoda wytrzymała. Piękny ciepły dzień.

I taki to był pierwszy dzień urlopu nad polskim morzem

Zanosiło się, że znowu pogoda się popsuje na weekend. Na szczęście niedziela się obroniła pogodowo
Pojechaliśmy na Jurę do Skarżyc, gdzie znajduje się zabytkowy kamienny kościół.

Okiennik Wielki - jedna z najciekawszych jurajskich skał.

Jedni wspinają się po pionowych skałach.

Pieski jedynie po drzewach.

Idziemy w stronę Morska. Czekacie już na jesienne kolory?

Zamek Bąkowiec.

Dzisiaj były bardzo fajne chmurki.

Trochę chaszczowania.

Na koniec szaleństwa na Okienniku Małym.

Taka to była wycieczka

Ukochana chciała nad wodę. Pojechaliśmy nad Balaton do Trzebini - pierwszy raz. Mały zbiornik, ale ładny.

Bardzo ciekawy i zróżnicowany wyjazd. Pewnie jakby to było np. w październiku, byłoby fajniej. Tam jeszcze ciepłe (nie upalne) lato. Ale nie ma co marudzić i tak wycisnęłaś z niego maksimum

CZĘŚĆ VIII - zejście z Ciki - to już naprawdę koniec relacji

Często powtarzam hasło, że jak dało radę wyjść to i uda się zejść. Teraz przyszło zastosować to hasło w praktyce. Ze szczytu Ciki zejście było trudne, a dowodem na to jest to, że nie zrobiłem ani jednego zdjęcia. Starałem się być maksymalnie skoncentrowany na każdym kroku. Nie mogłem sobie pozwolić na błąd.

Potem nadszedł czas na pokonanie górki z przepaściami. Tu poszło łatwiej. Znałem już drogę, wiedziałem jakiej strony się trzymać.

Można było trochę się porozglądać. Droga asfaltowa na przełęcz z dziwnej perspektywy.

Początkowo myślałem tylko o przejściu trudnych stromych miejsc. Często odpoczywałem, delektowałem się małymi łyczkami wody z sokiem. Doszedłem do ostatniego drzewa. Wiedziałem, że następny cień będzie dopiero u Bacy.

Koniec trudności.
Moimi przeciwnikami pozostali już tylko upał i zmęczenie. Poczułem się bezpiecznie, to był błąd. Wydawało mi się, że nie muszę wchodzić na to wzniesienie przede mną, że mogę go obejść z prawej. Że tak tu przyszedłem.

Dolinka z prawej szybko zaczęła opadać, ale zamiast zawrócić, uznałem, że przecież i tak dojdę. Robiło się coraz stromiej. To był boczny grzbiet i boczna dolina.

Widok w dół. To nie niebo, tylko morze. Ładnie, prawda? Ale nie powinno mnie tu być.

Próbuję utrzymać wysokość męcząc się na kamieniach. Ależ byłem głupi, że na górze nie chciało mi się podejść dosłownie parę metrów w górę po ścieżce.

Doszedłem do miejsca, gdzie już nie dało się kontynuować - za stromo. Trzeba było wyjść na górę wzdłuż osypiska. Wystąpiło tu zjawisko nagrzanych skał i nieruchomego powietrza. Tobi zaczął dosłownie zaplątywać się we własny język. Zdecydowałem, że robimy imprezę - pijemy. Też już miałem dość kalkulacji kiedy pić i jak mały łyczek. Idziemy na całość - wypijamy wszystko co mamy. Tak zrobiliśmy, przez minutę nie chciało mi się pić - piękne uczucie.

Wyszliśmy na górę, a tu poidło dla zwierząt. Tobi skorzystał. Patrzyłem na niego z zazdrością. Woda miała ze 40 stopni i trochę śmierdziała. Raz już taką piłem. Ale tamta śmierdziała mniej. Z tej zrezygnowałem.

Poszliśmy dalej. Błąd ze zbyt wczesnym zejściem z grzbietu zostawił ślad w psychice. Kiedy faktycznie miałem z niego zejść, nie zrobiłem tego. Zorientowałem się w tym pięknym miejscu.

A powinienem być na tamtym niższym grzbieciku. Niewielka różnica, ale znowu dodatkowy wysiłek.

Kiedy wróciłem na właściwą drogę i przeszedłem kawałek ścieżką teoretycznie byłem już prawie na miejscu. Teoretycznie. Bo praktycznie nic mi nie pasowało. Nie poznawałem okolicy. Rozglądałem się za gospodarstwem i nigdzie go nie było. Troszeczkę spanikowałem i nie wierzyłem już we własne zmysły. Postanowiłem zajrzeć za jedyny garbek, który mi coś zasłaniał.

Uff... gospodarstwo pode mną. Znowu ciut źle poszedłem, ale to był już naprawdę malutki błąd.
Na zdjęciu widać żonę Bacy jak zabiera z zagrody owieczkę. Owieczka darła się jakby szła na rzeź. Myślę sobie głupie zwierzę, pewnie będzie dojenie, albo strzyżenie. Po co się tak wydzierać. Jak doszedłem owieczka leżała w kałuży krwi i dogorywała w drgawkach.

Powitałem wszystkich radośnie. Poprosiłem o wodę. Baca nalał mi całą butelkę 1,5 l. Pociągnąłem kilka wielkich łyków. Potem kilka mniejszych. Siedziałem sam w salonie, trwało to najwyżej parę minut. Ze zdziwieniem zauważyłem, że opróżniłem całą butelkę. W tym czasie okazało się, że owieczka zamieniła się już w mięso. Podwieszono je po dachem. Tobi bacznie obserwował. Baca z żoną pytali mnie o Cikę. Pokazywałem, że "Cika OK", ale bardzo męcząca. Pokazałem parę zdjęć na aparacie. Zaproponowali, żebym coś zjadł. Położyli chleb na ławę. Przypomniałem sobie, że mam jeszcze kanapkę, więc za chleb podziękowałem, zjadłem swoje.

Potem zapytałem o ser. Kobieta wyciągnęła z beczki kawałek i chciała pokroić, ale ją powstrzymałem. Wziąłem cały kawałek i wsadziłem do woreczka po kanapkach. Zrozumieli, że biorę na wynos. Wtedy pokazałem, że chcę więcej sera. Lekko zaskoczona wyciągnęła drugi kawałek. Również zabrałem i pokazałem, ze chcę kolejny. Tym razem zdziwiona popatrzyła na Bacę, ale ten kiwną głową, żeby mi dać, więc zrobiła to, a ja znów go zabrałem. Oceniając ciężar (ze 2 kg) uznałem, że wystarczy. Zapakowałem to wszystko w jeszcze jeden worek i w reklamówkę i włożyłem na dno plecaka. Gospodarze byli wyraźnie zbici z tropu, ale uznałem, że zaraz wszystko się wyjaśni jak wyciągnę kasę. Akurat nosiłem ze sobą zapasy euro. Dogrzebałem się do nich, z jednej ręki przełożyłem do drugiej banknoty 5, 10, 20 i na otwartej dłoni podsunąłem Bacy, żeby sobie wziął ile chce. Kiedyś w Czarnogórze kupowaliśmy ser od górali w bacówce w Durmitorze i wtedy liczyli sobie 5 euro za kawałek. Mój Baca jednak nie chciał pieniędzy. Razem z żoną coś mówili, zrozumiałem, że nie chcą. Myślę sobie, a może mało im oferuję? Dołożyłem jeszcze banknot 50 euro. To był błąd. Oboje bardzo się zdenerwowali i zaczęli na mnie krzyczeć. No to ja się też zdenerwowałem i mówię, że nie ma opcji takiego prezentu. Dużo sera, dobry ser. Płacę! Wziąłem 20 euro wcisnąłem Bacy w rękę i myślę sobie - koniec negocjacji. Baca stoi, trzyma to 20 euro, nie wygląda na zadowolonego. Żona zaczyna coś się czepiać, kłócą się przez chwilę. W końcu Baca powoli sięga do mojej drugiej ręki ze zwitkiem banknotów i dobiera sobie jeszcze 10 euro. Myślę sobie: "a jednak się cenią". W tym momencie on szybko oddaje mi 20 euro i odsuwa się na parę kroków i dopiero to jest koniec targów. Uśmiecham się, że OK. Oni też nagle robią się bardzo zadowoleni. Wraca dobra atmosfera.

Bacowa przygotowuje 2 michy czegoś białego do jedzenia. Jedna ląduje przede mną. Nie jestem głodny. Baca zaczyna jeść swoje i ze zniecierpliwieniem pokazuje mi, że też mam jeść. Dokładnie tym samym tonem jak rano, kiedy mówił mi, że mam iść za nim a nie zostawać w tyle. Myślę sobie, jak nic będę miał po tym srakę. Ale odważny jestem, próbuję. Co to było - nie wiem. Było chłodne, wręcz zimne jak na tamte warunki. Słodkawe, przypominało rozwodnione mleko, z czymś. Dodatek był podobny do ryżu, bądź jakiejś kaszy. Już pierwsza łyżka mi zasmakowała. Pochłonąłem całość dziwiąc się jak bardzo ten posiłek pasuje do warunków, klimatu i potrzeb ludzkiego organizmu w danej chwili.

Przyszła pora się rozstać. Przemili ludzie. Miałem wrażenie, że moja wizyta u nich dała im naprawdę sporo radości, że mogli gościć przybysza z dalekiego kraju u siebie. A dla mnie spotkanie Bacy było najlepszą rzeczą jaka mogła mi się tego dnia przytrafić. Gdyby nie on, prawdopodobnie nie zdobyłbym Ciki. Nie miałem na tyle wody. Rozsądek kazałby mi zrobić odwrót. A jeżeli bym go nie zrobił (co znając mnie było możliwe), to znalazłbym się w naprawdę kiepskim położeniu. Uratowali mi dupę jednym słowem. Na koniec dostałem jeszcze 1,5 l wody na powrót. Znowu zabrakło, tak mnie tego dnia suszyło.

Baca jeszcze odprowadził mnie kawałek, pokazując właściwą drogę. Dzięki temu nie zgubiłem się na powrocie

Schodzimy z gór. Jeszcze dużo drogi przed nami. Mimo późnej pory wciąż bardzo gorąco.

Strefa wejścia w zwartą roślinność. O ile górą można chodzić gdzie bądź, to tu musi być ścieżka. Tej ściany roślinności nie przejdzie się bez ścieżki. Dlatego ważne było, że Baca pokazał mi drogę powrotną. Niby szedłem tędy rano, ale prawdopodobnie sam z siebie bym nie trafił.

Pożegnanie z górami.

Tobi dostał wycisk życia. Na trasę wyruszył z kontuzją. Dzień wcześniej w czasie pływania i wodnych harców nadwyrężył sobie ogon. Można zauważyć, że cały czas zwisa mu jakby bezwiednie. Nie potrafił nim machać, ani go unieść. Widać było, że go boli. Jednak to był ostatni dzień, kiedy można było zaatakować Cikę z dołu, a Tobi na pewno bardzo tego pragnął

Na koniec jeszcze incydent z dwoma dużymi psami pilnującymi kamieniołomów. Bestie ciut mniejsze od naszych naszych owczarków podhalańskich. Na pyskach blizny. Ten ze zdjęcia ma metalową obrożę z wielkimi kolcami. Jeden stał nam na drodze, drugi obchodził od tyłu. Widać było, że współpracują i że wiedzą co robią. Musiałem użyć autorytetu. Zdjęcie zrobione jak już czułem, że je przełamałem i mam przewagę psychiczną.

Tobi jeszcze nigdy tak chętnie nie wchodził do auta na koniec wycieczki!

Wycieczka z tych na maxa. Dała mi pełną satysfakcję i spełnienie. Warto było
Ja kontra Cika - 2:1

p.s.
A po "zupce mlecznej" nic mi nie było.