Opcje wyszukiwania (Strona 20 z 98)

Ponieważ spędzałem weekend w Wadowicach, więc machnąłem sobie wczoraj fajny trening biegowy z dużą ilością podbiegów i zbiegów tzn. postanowiłem popracować nad siłą biegową i nieco zahaczyć o Beskid Mały i zrobiłem następującą trasę: Wadowice - Gorzeń Dolny - Gorzeń Górny - następnie wkroczyłem w nasze góry (no może górki  ) by wbiec po żółtym szlaku na Iłowiec (jest stromo, kamieniście i lekko błotniście, 477 m), a następnie Łysą Górę (554 m), po czym krótkim, ale bardzo stromym odcinkiem szlaku zbiegłem na Przełęcz pod Łysą Górą (ok. 510 m). Tutaj odpocząłem chwilę na ławeczce przy krzyżu i tablicy poświęconej Janowi Pawłowi II, a dalej po niebieskim szlaku (Szlak im. Czesława Panczakiewicza) pobiegłem do Wadowic i tam zakończyłem długie wybieganie po 1:53 h. Biegło się początkowo kiepsko, ale z każdym kilometrem się rozkręcałem, miałem też wrażenie, że początkowo sztywne i źle ułożone od biegania po asfalcie i betonie stopy w górskim terenie się rozruszały i zacząłem je stawiać prawidłowo tj. na przednią część stopy. Nie będę hojrakował, że całą trasę przebiegłem bez wytchnienia - były postoje (krótkie) dla uregulowania oddechu na stromym podbiegu pod Iłowiec, następnie na szczycie Iłowca i Łysej Górze. Mimo wszystko biegło mi się tam bardzo przyjemnie - zieleń, śpiewające ptaki i leśny chłód dodawały mi siły i ochoty do biegu, a otwierające się gdzieniegdzie widoki na okolice Leskowca rozweselały serce. Przy okazji zrobiłem w biegu przegląd wszystkich oznaczeń, które wieszaliśmy niegdyś z MK i Harnasiem i donoszę, że wszystkie są w porządku: rogacz w Gorzeniu Górnym na rozstaju żółtego i czarnego szlaku oraz na Przełęczy pod Łysą górą wiszą prawidłowo, nikt też nie zerwał tabliczek szczytowych na Iłowcu i na Łysej Górze (po prawdzie musiałby być wielkoludem lub nieźle się wspinać po drzewach ).
A co działo się dalej to już ładnie opisała Nena:
http://www.beskidmaly.pl/pun/post32366.html#p32366

Wklejam link do artykułu o Pawle Góralczyku, człowieku, który łączy jakoś nasze forum z forum AZS AWF Masters - jest biegaczem, biega również po Beskidzie Małym, pochodzi z Choczni, mieszka w Andrychowie i pracuje w Krakowie, gdzie szkoli się biegowo pod kierunkiem naszego "ścieżkowego" trenera Wacława Mirka. A przy okazji jest to też historia człowieka, który upadł pod ciosami losu i podniósł się:

Tutaj można sobie powiększyć artykuł do czytania: http://masters.krakow.pl/forum/download … ;mode=view
P.S. Nie będę się pastwił nad dziennikarzami, którzy narobili co niemiara błędów w artykule Czy ktoś wie, co może się kryć pod nazwą "Choczeńska górnica"? Powiem szczerze, że nie mam pojęcia 

Niezły pomysł. Niczego nie wykluczam...

W kwestii technicznej: czy ktoś z biwakujących jest w posiadaniu siekierki do drewna?

Zapraszam.

Gratulacje Lowell!
W tym czasie, kiedy Ty biegłeś na Żar ja biegałem charytatywnie w pierwszym Krwiobiegu w Krakowie:

http://www.krwiobiegkrakow.pl/
4 kilometry po parku, częściowo po alejkach, a częściowo po gruntowych ścieżkach (było ślisko!). Sympatyczna impreza, gdzie nie liczy się bieg, czas i dystans, a liczy się szczytny cel (część osób przyszła tylko oddać krew).
P.S. A w niedzielę byłem... ale o tym napiszę już w innym wątku 

O.K. Jolu. Szkoda, że dopiero teraz to przeczytałem, ale może jeszcze będzie okazja w tym roku?

Wracam do książek i niestety chciałbym napisać kilka zdań o książce mojego ulubionego autora - Joe Simpsona. Tym razem jest to jego pierwsza powieść pt. Dźwięk grawitacji (tyt. oryg. The Sound of Gravity), wyd. Stapis, Katowice 2012:

o której wydawca pisze, że jest to "całkowicie fikcyjna historia o... MIŁOŚCI". Książkę kupiłem z wypiekami na twarzy, że mogę przeczytać coś nowego, co wyszło spod pióra mojego ulubionego autora, ale niestety, czym bardziej zagłębiałem się w tę powieść, tym niestety mocniej rosło we mnie... znudzenie, a miejscami niestety nawet irytacja i zniesmaczenie. Powieść jest kilkuwątkowa, ale toczy się w jednym miejscu, którego nazwa nie jest bliżej określona, a jedynie z pewnych ogólnych uwag o ludziach tam żyjących i ich obyczajach można wywnioskować, że chodzi o jakiś rejon Alp. Moje znudzenie wynika ze sposobu narracji, gdyż fabuła tej powieści jest pełna rozwlekłych dłużyzn i opisów stanu uczuciowego głównego bohatera, który cierpi po stracie ukochanej partnerki wypraw górskich. Natomiast irytacja, a nawet zniesmaczenie pojawiło się już w pierwszym rozdziale, gdyż niestety na pewno redakcja, a może też tłumaczenie (znalazłem ze dwa nielogiczne zdania) mocno tutaj szwankują. Nie będę się rozpisywał szczegółowo jakie błędy redakcyjne znalazłem (w razie potrzeby służę egzemplarzem powieści ze zaznaczonymi błędami), ale mogę tylko tyle napisać, że jest ich całkiem sporo, a niektóre z nich są tak ewidentne, że w zasadzie aż dziwię się, że nie zostały wyłapane przez obecny w każdym edytorze tekstu, tudzież programie do składu komputerowego moduł sprawdzania pisowni (np. brak spacji między wyrazami). Zniesmaczenie zaś wynika z opisu... zwłok. Tak właśnie - zwłok. Otóż w powieści mamy aż dwa ludzkie ciała - ukochanej głównego bohatera, która zostaje znaleziona na lodowcu u podnóża góry oraz innego starszego wspinacza, który również ginie w wypadku na tej samej górze, a po jego zwłoki jest organizowana wyprawa poszukiwawcza. Zwłoki te są szczegółowo i bardzo naturalistycznie opisywane, co moim zdaniem brzydko wplata się w ogólny liryczno-sentymentalny nastrój powieści i aż prosi się o pytanie do autora czy nie mógł nam oszczędzić tylu anatomicznych szczegółów (zbierane kosteczki, gnijące i cuchnące resztki) i czy mają one jakiś sens w jej ogólnym przesłaniu?
A teraz krótko, acz cierpko, dla tych, których zmęczyła ta przydługawa recenzja - książka jest niestety moim zdaniem dość sentymentalnym romansidłem o sposobie narracji i egzaltacji zbliżonej do sławetnej "Samotności w sieci" (kto czytał ten zapewne wie, co mam na myśli).
Smutna to konstatacja, że nie jestem odosobniony w tym spojrzeniu:
http://zbigniewpiotrowicz.eu/blog/index … #more-3049
I cytat z jednej strony (niestety miałem to samo odczucie, choć udało mi się ją "wymęczyć"):

I to tyle w tym temacie.
P.S. Jest ktoś chętny do przeczytania powieści Joe Simpsona? 

Jolu, czy te eksperymenty informatyczne mają coś wspólnego z twoimi ostatnimi studiami?

Ja szedłem ok. 5 godzin. Mam to nawet zanotowane gdzieś tam w czeluściach sieci

Fajne zdjęcia
Macieks - na Sławkowskim nie ma łańcuchów i trudnych technicznie odcinków, ale góra jest trudna kondycyjnie, bo jest potężne przewyższenie z Starego Smokowca (Z tego co pamiętam jakieś 1400-1500 m).