Widokowy Beskid Wyspowy

Kris, tak samochodem jak zawsze. Trasa kółko 30km, a dojazd 110km w jedną stronę. Od 7 do 22. Z czego 4 godz. jazda, a 11 chodzenie

Kolory fotek  aż nieprawdopodobne - nareszcie pogoda! 

Takich "wypasionych" wież widokowych w Wyspowym jest sporo, no ... bo i oglądać jest z nich co 

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

ja to zauwazylem ok 2 miesiace temu, czasem to fajnie wychodzi ale tylko czasem

Jakoś nie zauważyłem tego efektu, ale ja mam amatorski szpszent więc chyba nawet dobrze im to robi. Ogólnie Picasa zaczyna być coraz bardziej programem jak ja to nazywam "myślącym za użytkownika". Na moje zdanie właściciel serwisu powinien się zapytać, czy my sobie życzymy pewnych "usprawnień", a nie hurtowo wszystkich "uszczęśliwiać".

... zimą Beskid Wyspowy też jest widokowy

Wykorzystując pobyt w Rabce trudno było mi oprzeć się pokusie wyskoczenia – chociaż na krótko – w okoliczne góry. Pierwszym wybór padł na Luboń Wielki, na który nie miałem dotąd okazji wejść zimą. Zatem mogło to być moje pierwsze zimowe wejście na Luboń…

Plan był prosty – samochód zostawiam w Rabce-Zarytem (gdzieś między kościołem a stacją kolejową) i szlakiem żółtym wchodzę na szczyt.

Pierwszą część drogi przeszedłem wraz ze szlakiem niebieskim - biegnie od stacji - z którym szybko rozstałem się przy głównej drodze (droga krajowa na Nowy Sącz). Sto metrów dalej rozpoczynał się szlak żółty – moje wyzwanie.

Szybko minąłem ostatnie domy i od razu mogłem zgubić szlak - na szczęście byłem obserwowany przez młodego człowieka, który wyraźnie dał mi do zrozumienia, że należałoby skręcić w przeciwnym kierunku. Właściwie ukierunkowany z optymizmem spoglądałem na dalszą część trasy. Jednak w tych pięknych okolicznościach przyrody wyznaczonym szlakiem poruszałem się krótko, bo już po wejściu do lasu niespodziewanie się z nim rozstałem. Od tego momentu piąłem się nieznaną ścieżką w górę z nadzieją, że jeśli nie dojdę do żółtego to przynajmniej dojdę do szlaku niebieskiego … no i że nie spotkam się oko w oko z jakimś dzikim stworzeniem, które nie będzie miało względu na moją osobę. Śniegu nie było wiele, miejscami - szczególnie pod drzewami – nie było go w ogóle. Przynajmniej nie musiałem brnąć przez głęboki śnieg. Ale droga i tak nie była łatwa – pod cienką warstwą świeżego śniegu zalegał lód - moment nieuwagi i …. Po mozolnej wspinaczce dotarłem do połączonych szlaków niebieskiego i zielonego i wraz z nimi osiągnąłem cel – Luboń Wielki. (cdn.)

Stromo, ślizgam się bezwiednie, próbuję opanować sytuację poruszając się od drzewa do drzewa. Nie zawsze jest to możliwe. Zejście bardzo nieprzyjemne, ślisko, dużo kamieni. Można by rzec niebezpieczne. W taką pogodę lepiej nim podchodzić do góry niż schodzić…

Szybko jednak trudny odcinek skończył się i mogłem podziwiać niezwykłość i piękno szlaku zwanego Percią Borkowskiego. Szlak rzeczywiście jest niezwykły – bukowy las, ściany skalne, urwiska, powalone drzewa … Naprawdę niesamowite.
Poruszanie się wśród luźnych skał nie było łatwe, ale na szczęście było mało śniegu i można było stawiać kroki bez obawy, że stopa ugrzęźnie w skalnej szczelinie (co mi się już nie raz zdarzyło). Niektóre miejsca wymagały ostrożności szczególnej i trzeba było pomagać sobie rękami. Zejście zajęło mi sporo czasu nie tylko ze względu na trudności ale przede wszystkim ze względu na piękno tego miejsca.

Niżej szlak wije się wśród drzew, często zmieniając kierunek. Po wyjściu z lasu można podziwiać widoki na południe, w stronę Gorców, czyli tam gdzie chciałem wyjść następnego dnia. Ale to już zupełnie inna historia.

Udało mi się wykorzystać okno pogodowe