Opcje wyszukiwania (Strona 210 z 222)

Chcąc pójść za namową Jolanty tj. kontynuacji dokumentowania „storczykowej łąki” w różnych porach roku wybrałam się w zeszłą niedzielę na kolejny spacer. Właściwie to nastawiłam się głównie na motyle, ponieważ tych w lipcu jest najwięcej. I na nastawieniu się właściwie skończyło ,  aczkolwiek nie do końca ... . Już wchodząc do lasu natknęłam się na pierwszego borowika no i się zaczęło ... spacer na łąkę zamienił się w połowie w grzybobranie. Grzyby były dla mnie zupełnym zaskoczeniem zważywszy na upał i suszę w lesie no i na porę dnia, o której je zbierałam I tak powoli zbierając grzybki i robiąc fotki roślinkom, idąc wzdłuż znanego już strumyka doszłam do łąki , a właściwie to części łąki , ponieważ większa jej część została niestety skoszona . Została tylko część , bardziej podmokła. Niemniej jednak zajrzałam we wszystkie znane mi już z wcześniejszych wycieczek miejsca . Przekwitł już niestety piękny ostrożeń łąkowy (Cirsium rivulare) i kończy kwitnienie parzydło leśne (Aruncus sylvestris) . Za to w zamian zaczynają kwitnąć, również na różowo, chabry łąkowe (Centaurea jacea L.), które będą  zdobić łąki już do jesieni , czyściec leśny (Stachys sylvatica L.) i krwawnica pospolita (Lythrum salicaria L.). Nie przestaje kwitnąć jastrun właściwy (Leucanthemum vulgare) i wyka ptasia (Vicia cracca L.) . Nisko nad ziemią kwitnie na fioletowo głowienka pospolita(Prunella vulgaris L.). W pełni kwitnienia są teraz rośliny z rodziny selerowatych, dawniej zwanych baldaszkowymi. Ten rodzaj roślin upodobały sobie szczególnie chrząszcze z rodziny kózkowatych np.strangalia plamista (Leptura mac ulata), ale także najpiękniejsze motyle np. paź królowej (Papilio machaon) (o którym napiszę w innym wątku).

Na obrzeżach lasu , przy ścieżkach zakwita w lipcu dosyć efektowna roślina – lnica pospolita (Linaria vulgaris) a w trawie wznosi się ziele tojeści pospolitej (Lysimachia vulgaris L.) i dziurawca (Hypericum L.). Ziele lnicy jest trujące dla zwierząt hodowlanych . Lipiec to także pełnia kwitnienia traw . Ja najbardziej lubię delikatną drżączkę. Pojawiły się już pierwsze owoce dzikiego bzu koralowego (Sambucus racemosa L.) i leszczyny (Corylus avellana L.).

A w lesie ? Oprócz grzybów tych jadalnych i tych mniej lub w ogóle   znana nam już paproć – podrzeń żebrowiec (Blechnum spicant) wytworzyła właśnie drugi rodzaj liści , liście zarodnionośne . Gdy zajrzymy pod spód tych liści zobaczymy zielone kupki zarodni.

Były i motylki i inne zwierzątka Nie można tez zapomnieć o unoszących się , szczególnie w upalne dni zapachach ziół. Do domu wróciłam z największym chyba, odkąd pamiętam, zbiorem prawdziwków Ale to już zostawię dla ciekawych w albumiku , który dołączyłam do mojej pisaniny ... .

album po kliku na zdjęcie

Latem na łące jest pięknie, ale nic nie potrafi mi zastąpić mimo wszystko wiosny .

Jolu to na 99 % sprawka kopciuszków

Wczoraj przez dwie godziny przyglądałam się całej kopciuszkowej rodzince u mnie w ogrodzie . Bardzo pracowite ptaszki. Zrobiłam fajne fotki. Wrzucam tu mały albumik

album po kliku na zdjęcie

Zupełnie zapomnieliśmy o ptakach , a przecież bez ich śpiewu nie sposób wyobrazić sobie lasu, łąki, ogrodu czy sadu . Wokół mojego domu szaleją właśnie kopciuszki, małe, ale bardzo głośne ptaszki . Mam okazję je codziennie podglądać i słuchać ich treli  . Ubarwieniem nie rzucają się zbytnio w oczy , ponieważ barwy ich piórek raczej nie należą do wyzywających. Kopciuszek zwyczajny (Phoenicurus ochruros) bo o nim tu mowa, należy do rodziny drozdowatych. Wielkością przypomina wróbla, jest jednak od niego troszkę smuklejszy. Piórka ma koloru czarnego bądź łupkowoszarego z charakterystycznym rdzawym kuprem i ogonem, którym lubi pomachiwać. Wygląda przy tym jakby się kłaniał . Samiec ma dodatkowo białe lusterko na skrzydełkach.  Najczęściej można spotkać kopciuszka w pobliżu domów, na kalenicy dachu, na rynnach i innych wystających częściach domów.

ooo ... nawet dla nas specjalnie zaśpiewał

foto: nena

Swoje gniazdo buduje w szczelinach murów, skał, a także w półotwartych budkach lęgowych. Gniazdo jest zawsze osłonięte od góry. W ciągu roku ma dwa lęgi. Młode spędzają w gnieździe ok. 2 tygodni po czym pod czujnym okiem obojgu rodziców uczą się latać . Robią przy tym sporo hałasu  . Kopciuszki zdobywają pokarm biegając i skacząc po powierzchni ziemi, chwytają owady w locie, jak również zbierają pokarm z gałęzi, liści i ścian, zawisając nad nimi w powietrzu. Gatunek ten uległ synatropizacji tj. lubi przebywać w pobliżu ludzkich osiedli, czerpiąc z tego korzyści. Kopciuszki nie są zbyt płochliwym ptakami, dlatego bardzo chętnie pozują do zdjęć .

foto: nena

Kopciuszki to ptaki wędrowne , częściowo wędrowne lub osiadłe.  Na stałe żyją głównie w południowej i zachodniej Europie , północno – zachodniej Afryce, na Bliskim Wschodzie i w Indiach. Do nas przylatują w marcu /kwietniu a odlatują już w sierpniu/wrześniu. Są objęte ochroną.

Powinniśmy się cieszyć obecnością i wesołym śpiewem kopciuszków w górach , w tym w BM bo na północy Polski nie są aż tak częstymi bywalcami . Tak ,że jak usłyszycie jakieś wesołe harce i krzyki wokół Waszego domu to prawdopodobnie to sprawka kopciuszków

foto: nena

to musi być świetna książka, daj znac baca jak będzie gdzieś dostępna oprócz sponsora

piękne  Djinn

darkheush chyba Ci nie wierzę ...   

Jola jesteś wielka ! Gratulacje !!!, uściski, buziaki

Cieszę się , że Jola już sobie odpoczywa na kwaterze i pewnie będzie mecz z nami ogladać ! Na noc zapowiadaja burze, ale jutro miejmy nadzieję znowu przywita ją słońce

haha , ja m.in. i pod tym kątem patrzyłam na ten Raj Piotrze

dzielna kobieta !

e tam ... od razu poparzyły

Zauważyłam, że właśnie zaczyna kwitnąć jedna z moich ulubionych letnich roślin - wierzbówka kiprzyca (Epilobium angustifolium) lub wierzbownica kiprzyca . Jej ciemnoróżowe grona kwiatowe pięknie wyglądają na tle bujnej letniej zieleni, zwłaszcza w górach. Kwitnie krótko, od czerwca do sierpnia, a szkoda , bo to piękna roślina To wysoka roślina z rodziny wiesiołkowatych. Jej wysokość może dochodzić nawet do 2 m. Liście ma podobne do liści wierzby (stąd pewnie jej nazwa), lancetowate, ułożone są skrętolegle na ciemnoczerwono zabarwionej łodydze. Łodyga rzadko się rozgałęzia. Najładniejsze są purpurowe, dosyć duże kwiaty zebrane w dużym , stożkowatym gronie. Niekiedy mogą być białe, ale ja z takimi w BM – ie jeszcze się nie spotkałam.

foto: nena
Jest to roślina przywleczona do nas z Ameryki Pn. , która na dobre zadomowiła się w Europie. Można ja spotkać na skrajach lasów, polanach i łąkach leśnych, zrębach, na nasypach, przydrożach, brzegach rzek, potoków, żwirowniach, kamieniołomach, ponieważ nie jest zbyt wymagająca. Dodaje tym nieraz mało atrakcyjnym miejscom, szczególnie urokliwego klimatu . Najczęściej tworzy szerokie różowoczerwone łany.

foto: nena
Do bardzo szybkiego rozprzestrzenienia się tego gatunku przyczyniło się m.in. używanie tej rośliny jako warzywa. Kanadyjczycy pochodzenia francuskiego nazywali tą roślinę „asperge”, czyli szparagi, ponieważ młode odrośla i pędy, zebrane przed kwitnieniem podobne są smakiem do szparagów i używane były i są w kuchni jako pożywna jarzyna. Liście młodej wierzbówki dodaje się sałatek, a także z suszonych liści robi się herbatkę, zaś suszony kwiat jest stosowany w ziołolecznictwie.

foto: nena
Kłącza wierzbówki można jeść na surowo lub przerabiać na mąkę, którą następnie używa się do pieczenia chleba. Chleb upieczony z mąki wierzbówki kiprzycy posiada lekko orzechowy posmak i jest bardzo zdrowy.

Chociaż jest to nierodzimy gatunek, to wpisał się moim zdaniem bardzo malowniczo w pejzaż polskich gór i wyżyn .

foto: nena