Opcje wyszukiwania (Strona 219 z 222)

no właśnie na zdjeciach ich w ogóle nie widać , dlatego nic tylko trzeba się dokładnie listkom przyjrzeć w realu

no i te informacje też się przydadzą

Bardzo dobrze wytłumaczyłeś Darku i wiem o co chodzi , przynajmniej tak mi się wydaje Wiem , że najlepiej pokazać na osobniku . Mam jednak pytanie odnośnie tej orlicy . Dlaczego raz podaje się, że ma podwójnie a innym razem, że potrójniepierzaste liście ? Obejrzałam kilka zbliżeń liści i nie mogę się dopatrzyć tych 3 rzędu. Czy to zależy od gatunku tej orlicy ? Przyznam, że muszę osobiście się liściom orlicy pospolitej dokładnie przyjrzeć, rośnie jej przecież w BM tak dużo.

Twoja godzilla angi to piękny okaz jaszczurki zwinki (Lacerta agilis L.) . Jest to  samiczka . Jaszczurka zwinka występuje dość pospolicie na terenie całej Polski, zarówno na nizinach, jak i w górach. Również w BM jest spotykana. Kto ma zdjęcie zwinki z BM niech koniecznie je tu wstawi  . Gad ten jest pod całkowitą ochroną . W Polsce spotyka się osobniki do 20 cm , w innych krajach nawet do 30 . Największe jaszczurki zwinki zamieszkują północny Kaukaz i góry Armenii, zaś najmniejsze - Europę środkową i wschodnią. Kolory skóry zwinki są zmienne. Wyraźne odcienie zieleni po bokach ciała i nieraz na głowie występują u samców w porze godowej. U samiczek kolor zielony nie występuje .  Wzorek na grzbiecie składa się przeważnie z  rzędów ciemnobrązowych lub czarnych plam, różnego kształtu i wielkości. Środkowy rząd biegnie wzdłuż linii kręgowej, a pozostałe dwa po jego bokach. Często każda z plam na grzbiecie ma w środku maleńką, wąską, białawą plamkę (jak kleks z bitej śmietany ) . Wzdłuż boków ciała biegną rzędy mniejszych niż te na grzbiecie, ciemnych plam z białawymi cętkami lub kreseczkami w środkach. Ma również dosyć duże otwory uszne. Na zdjęciu agiego pięknie to widać. Oczywiście jak to w naturze spotyka się również osobniki o nieco innym ubarwieniu , niż opisałam powyżej. Ciało  jaszczurki jest dosyć masywne z stosunkowo dużą głową. Jest aktywna głównie za dnia, lubi dobrze nasłonecznione miejsca. Słabo pływa i rzadko wspina się na drzewa. najłatwiej ja spotkać na  obrzeżach  lasu , polanach, łąkach , usypiskach kamieni czy  ruinach opuszczonych budynków gdzie się wygrzewa w słońcu. Przy chwytaniu do ręki trzeba uważać ,żeby nie chwytać za ogon , żal by było, żeby z takiego powodu go utraciła .

nie no teraz to pojechałeś po całości angi i jak to mówi darkheush .... znajdzie i się dla Ciebie suchy smrek gdzieś w BM

Dziękuję Darku .  Nie ukrywam , że jak mnie coś interesuje to czytam , pytam znawców, drążę temat . Poza tym wiele dały mi wykłady z zoologii i botaniki z ludźmi, którzy na co dzień interesują i zajmują się daną grupą roślin czy zwierząt a zwłaszcza ciekawe były z nimi wyjazdy w teren . Wtedy można się wiele nowych rzeczy dowiedzieć i wiele zobaczyć na własne oczy.  Ale jestem świadoma również tego, że wiele nie wiem

piękny angi , znów się pewnie o kumaku rozpiszę Dodam tylko, że w Beskidzie Małym również żyją kumaki. Podczas zeszłorocznej wiosennej wycieczki z dziećmi w rejonie Potrójnej w takiej właśnie brudnej kałuży na ścieżce też spotkaliśmy ładnego kumaka

foto:nena

W Polsce żyją tylko dwa gatunki kumaków : górski i niziny. Kumaki nie należy nazywać żabami bądź ropuchami , bo nimi nie są, chociaż z wyglądu nawet bardzo  je przypominają, są jednak od nich znacznie mniejsze . Kumaki są objęte ścisłą ochroną .

Kumak górski (Bombina variegata) jest płazem bezogonowym. Od kumaka nizinnego odróżnia go ubarwienie spodniej części ciała tzn. górski ma ciemnożółte plamy na popielatym tle, zlewające się ze sobą.

foto:nena

Samca można odróżnić od samicy tym ,że ma on na łapkach modzele godowe, za pomocą których utrzymuje oblubienicę w uścisku w okresie godowym .  Kumak górski nie ma tak głośnych rezonatorów jak nizinny, dlatego nie słychać jego śpiewów tak donośnie jak nizinnego . Kumaki mają na całym ciele, a najwięcej na skórze grzbietu pęcherzykowate gruczoły z jadem. Jad ten jest silnie trujący dla innych zwierząt , człowieka a nawet samych kumaków. Zawiera substancję toksyczną zwaną frynolicyną, która jest lepiąca, gęsta , łatwo się pieni i ma ostry, nieprzyjemny zapach. Substancja ta jest charakterystyczna tylko dla kumaków. W momencie zagrożenia kumak robi tzw. „ kołyskę”, zakłada przednie łapki na głowę i pokazuje jaskrawo ubarwiony brzuch w celu odstraszenia wroga.

foto:nena

Jeśli nie czują zagrożenia ubarwienie brzucha pozostaje podobne do barwy całej skóry. Kumaki należą do bardzo prymitywnych płazów ponieważ zachowały się u nich pozostałości  wolnych żeber , które normalnie u innych płazów nie występują. Są to zwierzęta  ciepłolubne , dlatego często można je spotkać w stojącej wodzie , może być nawet bardzo brudna np. kałuża , staw , rów . Najbardziej ruchliwe są w temperaturze 17-25 stopni C.  Aktywność wykazują przez cały dzień, polując i wygrzewając się w ciepłej wodzie. Ponieważ przebywają często w takich właśnie krótkotrwałych zbiornikach wodnych narażone są na wyginiecie z powodu ich szybkiego wysychania.  Kumak górski wtedy szuka sobie innego miejsca , ale nie zawsze mu się to udaje. Kumaki mogą dożyć nawet 50 lat. Nie mają naturalnego wroga , ze względu właśnie na toksyczny bardzo jad.

I jeszcze jedna ciekawostka , warto spojrzeć kumakowi w oczy. Zobaczycie wtedy , że  od razu się w Was zakochał   Jego źrenice mają bowiem kształt malutkich serduszek Wygląda to niesamowicie słodko Wiem , bo nie omieszkałam zajrzeć

WOW ! odważny jesteś ślicznie się ustawiła do zdjęcia
Jak widać nawet płaza można ponosić na rękach trzeba to tylko bardzo delikatnie zrobić , żeby się nie wystraszył i czuł, że nie chcemy mu wyrządzić krzywdy

haha lowell79 z tego co widzę to szykuje nam się zacięta rywalizacja

lowell79 ja Ci dam „jaszczurki” salamandra to płaz , ale rozumiem ,że napisałeś z rozpędu , a co do wyboru najpiękniejszej nie mam nic przeciwko

przekonywać mnie nie musisz bo jestem kobietą

angi nie „gadzinie” tylko płazowi   wrrr ...

ehm ... miałeś na myśli salamandrę plamistą czy mnie angi ? ;>

Akurat zrobiłam kiedyś fotkę salamandrze plamistej więc ją dodałam do rozpoczętego tematu

Salamandra plamista (Salamandra salamandra) to bardzo ciekawy płaz ogoniasty.  Dodam, że u nas żyje tylko jeden podgatunek tego płaza. Osobniki mogą się różnić między sobą jedynie ubarwieniem. Trudno jest również odróżnić samca od samiczki, trzeba by poczynić dosyć dokładne oględziny osobników ,  ale występuje u salamander dymorfizm płciowy. Jest to płaz jajożyworodny tzn. jaja, zamiast w wodzie, rozwijają się aż do zupełnego ukształtowania się larw w jajowodach samicy. Dopiero w pełni rozwinięte larwy "rodzone" są przez samicę do wody.  Pewnie wtedy Darku co je spotkałeś tak licznie nad potokiem górskim przypadał ich okres godowy. Woda musi być bardzo dobrze natleniona i czysta , stąd najlepsze wartkie, bystre potoki.  Larwy salamander są tak żarłoczne , że może  dochodzić nawet wśród nich do zjawiska kanibalizmu. Ostre żółte plamy na ciele mają za zadanie przede wszytkim odstraszać wrogów. Gruczoły przyuszne  produkują gęstą, biało-żółtawą i gorzką w smaku toksynę o zapachu przypominającym wanilię. Dla człowieka jest ona niegroźna , ale po zetknięciu np. z okiem może go podrażnić dlatego lepiej płaza niepotrzebnie nie dotykać. Charakterystyczną cechą salamander jest filopatria, tzn. że żyją cały czas w miejscu gdzie się urodziły , bądź do tego miejsca każdego roku powracają np. na żer bądź w celu rozrodu. Salamandry plamiste żyją do 20 lat. W Polsce dorastają do ok. 26 cm . Nie należy nazywać salamandry jaszczurką , co się często czyni,  ponieważ nie jest to gatunek gada tylko jest to płaz. Salamandry są w Polsce prawnie chronione, tak jak zresztą wszystkie pozostałe u nas żyjące płazy.