Opcje wyszukiwania (Strona 24 z 78)

21 września 2012 - Lodowe piekło

Rankiem, z nadzieją na poprawę pogody, łapiemy stopa na Wyżniańską. Ruszamy na Rawki. Nie jest dobrze. Jeszcze przed Bacówką pod Małą Rawką dopadają nas pierwsze podmuchy lodowatego wiatru. Caryca wali konkretnego focha.

Przez las jeszcze znośnie, ale jak wychodzimy na Małą Rawkę się zaczyna. Wiatr, marznąca mżawka. Czasami trzeba mocno się zaprzeć kijkami, aby się nie wypierdzielić pod naporem wiatru.

foto by Kaper

Na Wielkiej Rawce pada hasło - "Panowie, trza sp....dalać!!!".  Ale jeszcze trójstyk. Na szczęście schodzimy na zawietrzną.

To mój pierwszy

Chwila restu i wracamy na Rawki. Jest trochę lepiej, choć i tak dalej gówno widać. Przynajmniej już tak koszmarnie nie wieje. Miejscami ten wiatr zaczyna rozrywać te chmury i pokazuje się obelisk na Rawce.

Po zejściu do Ustrzyk już nawet Caryca pokazuje swe lico.

Jednak to nas już najmniej obchodzi. Odwiedzamy lokalny sklepik i wchodzimy w bliższą znajomość z "misiem"

Na efekty nie trzeba długo czekać

I tak wśród ryczenia jeleni mija nam ten sympatyczny wieczór

22 września 2012 - Do domciu

Co tu wiele napisać. Żal opuszczać Bieszczady. Ale i tak wiem, że tu wrócę. Parafrazując wers pewnej piosenki:

W Biesach duszą zbłądziłem, bo chciałem...

Dziękuję Panowie za fantastycznie spędzone 6 dni. Można z Wami konie kraść i jabola pić

Komplet zdjęć po kliku w obrazek:

Troszkę wyprzedziłeś moją relację z naszego wypadu w Biesy Piotrze, nie mam o to do Ciebie żalu, absolutnie, więcej, dobrze, że wrzuciłeś te linki. Sam mam zamiar o tym napisać w kolejnym odcinku naszej bieszczadzkiej opowieści. I na prawdę będą to gorzkie słowa w stosunku do organizatorów tejże wycieczki - o ile tacy byli. Ale moim zdaniem ktoś powinien beknąć przed prokuratorem za to, co się stało...

Pomijając fakt, że w czwartek (20 września) na Tarnicy zdarzył się śmiertelny wypadek, a my dzień później przeżyliśmy lodowe piekło na Rawkach, to tak. Jesienią Biesy są najpiękniejsze. Ale jak każde góry nie mają litości. Wiem, że chłopaki już coś zaczęli kombinować na weekend majowy 2013

P.S. Zarówno o wypadku na Tarnicy, jak i o naszym przejściu przez Rawki na Krzemieniec jeszcze tu będzie. Dajcie mi pozbierać myśli

Niestety była zamknięta, co nie zmienia faktu, że spędziliśmy przy niej spory kawałek czasu. To nie tylko cerkiew, ale również rozrzucone wokół niej nagrobki, w większości z napisami w cyrylicy. Ja tu gadu, gadu o cerkwi, a czas jechać dalej

18 września 2012 - Perełka w koronie

Poranek po, nie ukrywam, pijackim wieczorze jest rzeźki, pogoda wymarzona, temperatura oscyluje w granicach 15 stopni. Spało się dobrze, w końcu śpimy niemalże na świeżym powietrzu

Krótka jazda busem na Widełki i ruszamy niebieskim szlakiem na Bukowe Berdo. Początkowo monotonne podejście lasem. Piotr coś tam nieśmiało zaczyna marudzić, lecz szybko zostaje postawiony do pionu przez resztę ekipy. Łudzimy się, że już więcej nie będzie, jednak kolejne dni pokazały, iż było to tylko preludium. Co gorsza marudny nastrój zaczął udzielać się wszystkim po kolei, tak więc cały wypad najczęściej wypowiadanym zdaniem było - "Przestań marudzić"

Jakoś nie mogę się doczekać wyjścia z lasu, teraz już wiem dlaczego. Gdy w końcu staję na grzbiecie Bukowego Berda o mało nie wypala mi ślipiów. Bukowe Berdo, Krzemień, Tarnica, Szeroki Wierch, Caryca, Wetlińska. Żyć nie umierać

Po drodze mamy małą głupawkę i wspólnie z Piotrem inscenizujemy najsłynniejszą scenę z Titanica, niestety w wersji dla ubogich Na dodatek nie wiedzieć czemu to ja muszę robić za Kate Winslet. Choć w sumie to chyba większy obciach udawać Leonardo Di Caprio

foto by memezio

Po drodze mijamy w sumie tylko jedną osobę. Podążającego w tym samym kierunku "Słowaka", który na Przełęczy Goprowskiej okaże się być "from Holand"

Krótkie zejście z Bukowego Berda, podejście pod Krzemień i znów zejście na Goprowską. Tu krótki odpoczynek, jakieś szamanko (w sumie nie jakieś, przecież to były kabanosy Piotra) i zdjęcia, zdjęcia, zdjęcia...

Ruszamy pod Tarnicę. Pamiętam ten odcinek z pobytu tutaj trzy lata temu, więc wiem, że będę zdychał. 15 minut męczarni, robię totalne tyły, a Piotr...

No cóż. Nie wiem co dostał od tego Holendra, ale musiało być to zajebiście dobre, bo zapieprza pod górę jak mały samochodzik. Na Tarnicy jest dobre 10 minut przed nami

Zapomniałbym. Na Tarnicy spotykamy się z Adamem i jego tatą, którzy mieszkają z nami w Ustrzykach "po sąsiedzku", a Piotr znów zaczyna marudzić

Pozostaje wrócić do naszego Sheratona. Ostatni rzut matrycy na Tarnicę...

... i zaczynamy monotonne zejście lasem. Przy sklepie w Ustrzykach krótki postój, zakupy, w Sheratonie obiado-kolacja i nynu.

C.D.N.

Moje głosy:

3 - 3pkt.
4 - 2 pkt.
6 - 1 pkt.

Że też jeszcze nikt tego tu nie wrzucił, choć ten dokument TVP Rzeszów pląta się po różnych forach górskich od jakiegoś już czasu.

Zakapiorskie Bieszczady to nie film o górach, bardziej o ludziach, którzy tam osiedli (niejednokrotnie przemierzając Polskę wzdłuż, aby trafić w Bieszczad) i którzy komponują ten bieszczadzki klimat.

Enjoy 

P.S. To tak dla przypomnienia faktu, że czworo forumowiczów za około 80 godzin wzniesie toast za Wasze zdrowie z "zielonego kielonka" Bieszczadzkiego Anioła. Zapewne odbędzie się to przy użyciu tego bieszczadzkiego klasyka

Spoko lowell, to najwyżej na tę pozycję memezio sobie poczeka. Z resztą przez następny tydzień i tak nie będzie miał czasu na czytanie

Właśnie przedwczoraj po południu kurier dostarczył paczuszkę, a w niej:

Nie pytajcie ile dałem

Na razie książka jest w fatalnym stanie. W końcu liczy sobie z górą pół wieku i będzie jej potrzebna reanimacyjna wizyta u introligatora. Co nie zmienia faktu, że już ją przeczytałem

Luz i dystans do postrzegania samego siebie pszę Pani

A przy okazji gratuluję 2100+ w zacnym towarzystwie. Choć tego "startu" z 1987 npm nie można zaliczyć do "stylu alpejskiego".

Teraz czekają na Panią Wysokie, pszę Panią

Dziwne wytłumaczenie w kontekście tego:

Na szczęście mam go na tyle, aby uznać sprawę "pana broszurki" jako zwykły, głupi żart, a nie jako pejoratyw.

Ależ skąd to nagłe zniechęcenie??? Komentuj. No chyba, że brakło argumentów. Chętnie poczytam. Już niestety tylko poczytam ponieważ postanowiłem nie zaśmiecać więcej tego "wspaniałego" forum moimi "internetowymi śmieciami". Czego chciałeś, to osiągnąłeś. Zadowolony???

I jeszcze jedno Panie Mający Zawsze Rację:

Netykieta się Panu kłania. Warto czasami się do tego dostosować. To na prawdę nie boli. Przynajmniej człowiek nie wychodzi na...

A zanurzyłem się dzięki nenie Choć próbowała mnie uporczywie, aczkolwiek nieskutecznie, do tej pozycji zniechęcić

Fakt faktem. Mniej jest tu "zapachu Bieszczad", mniej wilczego wycia niż w "Nakarmić wilki". Ale pomimo to, jest to książka warta przeczytania (jeśli ktoś czytał część pierwszą), napisana z pomysłem (wstawki pt. "Zapiski Jerzego"), a co najważniejsze, moim skromnym zdaniem, w "Requiem dla wilka" Pani Nurowska usprawiedliwiła po części swego drugoplanowego bohatera, czyli Waldka vel Kapuzę.

Jedno co mnie w pierwszym momencie niemile zaskoczyło podczas lektury, to samo zakończenie powieści. Myślałem, że Junior nie podzieli losu Sokratesa (kto czytał "Nakarmić wilki", ten wie o co mi chodzi).

No ale cóż - c'est la vie. Dziękuję nena za wypożyczenie, nakręciłaś mnie jeszcze bardziej na te Biesy, a to już za trzy tygodnie. Oddam przy najbliższym spotkaniu