Opcje wyszukiwania (Strona 24 z 35)

Nena! skoczę z balkonu zaraz. Zadajesz pytanie.

Wycieczka była na Leskowiec z Mydlarzy. Samochód zostawiliśmy w miejscu, gdzie nie da się dojechać do Mydlarzy, dodaję bo droga się kończy. Z Leskowca do samochodu szliśmy przez Czoło. To wszystko napisałem. Samochód był w dolinie, to widać. Gdyby z tej doliny widać było Klimaskę, to tam z każdego asfaltu dojedzie do Mydlarzy i byłoby wiele łatwiej. A musieliśmy dojść i to dość dobrze, jak na mnie. Ten samochód jest tak ważny, bo stamtąd widać tylko ten jeden wierzchołek.

Na pytanie neny o stan znaków niebieskiej ryby odpowiadam tutaj, choć kisiel założył już stronę tego tematu 

Forum Beskidu Małego » Zadaj pytanie » Co to za znaki?

Fotograficzne przedstawienie tej trasy przez autora, Jana Zielińskiego, jest niedoskonałe. Powinno to być na mapie. Od parkingu w lesie, tuż za skrętem drogi koło św. Franciszka, idziemy prosto na południe, dochodząc zaraz na dużą polanę składowania drewna. Tutaj skręca w lewo szlak białych serduszek. Trzy minuty i dochodzimy do rozwidlenia z mostkiem na Rzyczance. Przekraczamy ten mostek i idziemy po prawej, zachodniej stronie potoku, do góry, mając cały czas potok po lewej stronie. Napotykamy kilka znaków niebieskiej ryby, wszystkie są w dobrym stanie. Mijamy cała kolonię daglezji, których jest dużo po lewej stronie,w okolicy paśnika, ale potem rosną cały czas po obu stronach drogi, jeszcze przy szkółce leśnej, ogrodzonej druciana siatką. Po ok. pół godziny, już wysoko, napotykamy ważny znak ryby ze strzałką w lewo. W tym miejscu wyżej, po prawej widzimy przez las polanę. Oto tez znak, jest po lewej stronie, ale tuż przy drodze.
Skręcamy w lewo, bardzo słabą ścieżką, ale bardzo często oznakowaną niebieską rybą i to po dwu stronach pni drzew, znaki bardzo czytelne, widoczne z daleka, dochodzimy do górnej części potoku Rzyczanka. Jest to kamieniste, dość strome koryto, tworzące kilkusetmetrowe kaskady.
Przekraczamy koryto idąc dalej na wschód i trochę klucząc w młodym leskie świerkowym przez dwa prawobrzeżne dopływy.
Napotykamy parę znaków nieco większych.

Dalej znaki blakną, stają się mniej czytelne, las się przerzedza, znaki też, ale idąc cały czas po stoku poziomo, dochodzimy na dużą polanę. Posiada ona w środku kępę buków, na których znak ryby

Blisko jest opisane dobrze przez nene oczko wodne, taki naturalny wysięk wody podskórnej. Wodopój dla zwierząt. Polana ta była kiedyś z pewnością użytkowana przez wypas, gdyż nadmierne przeazotowanie do tej pory nie sprzyja samosiejkom. Stąd też piękny widok na Gancarz.
Z polany, miejsca o trudnej orientacji, dalej poziomo na wschód. Napotykamy znaki uszkodzone, oznaczone tylko białym podkładem, bez ryby, lub znaków nie widać.
Dalej zupełnie po lesie, bez śladu ścieżki, powinniśmy napotkać ostatni znak na tym odcinku poziomym, równoleżnikowym.
Dochodzimy do dobrej, ale stromej drogi leśnej, biegnącej z dołu do góry. Nią w prawo, stromo do góry, w kierunku grani Leskowca, ok. 10 minut. do miejsca, gdzie droga się rozwidla.

Na rozwidleniu znak ryby i strzałka w lewo. Prowadzi nas szerokim płajem, to jest ogólnie poziomo po stoku, stromo, potem równo, potem znów pod górę do punktu, w którym osiąga kulminację i opada w dół. W punkcie kulminacji skręcamy w prawo, na stok i idąc prosto w górę, poprzez pniaki, krzewy małe, wychodzimy prosto na wierzchołek Leskowca.
Dalsza droga, którą opuściliśmy, rozwidla się niżej i ma iść do drogi z Przełęczy Midowicza na Leskowiec i druga, do szlaku Mydlarze-Przełęcz Midowicza, już nisko, powyżej rozwidlenia tej drogi.
Jest to z pewnością najciekawszy, na pewno zaś najatrakcyjniejszy szlak na Leskowiec, który powinno się przejść.

Leskowiec był w poniedziałek zamglony, z Przełęczy Midowicza nie było widać schroniska, w którym z resztą nie byliśmy. Gancarz jest lepszy z tych wszystkich propozycji. Ostatnia podpowiedź: gdzie musieliśmy zostawić samochód aby wyjść z Mydlarzy na Leskowiec. Od tego miejsca 400 m jest robione to zdjęcie. Góra jest całkiem blisko. Posługiwanie się wyłącznie zoomem w konkursach rodzi określoną wyobraźnię, która do tego zdjęcie się nie ma.

Nie Żurawnica. To jest trudne, bo jest to poza szlakami i to dość daleko. Chodzimy tam czasami jak pobłądzimy. To jest nie na wschód ani na zachód.  Wyszliśmy na Leskowiec z Rzyk-Mydlarzy. Samochód nie był w Mydlarzach, ale też nie mógł być po południowej stronie MSB. Tutaj mamy 400-500 m do samochodu.

Zapora musi musi mieć jakąś nazwę. Jak już 30 lat jest Świnna Poręba, wszyscy ją znają, śledzą jej powolną budowę. To tak jak stare drzewo.

Także nie. Do tego miejsca doszliśmy pieszo z Leskowca idąc do samochodu.

Pytanie: co to za góra, która zamyka panoramę. Zdjęcie naturalne, bez zoomu.

teraz się zorientowałem, to wyzoomowany z Budzowa kościół w Zembrzycach

Zbiornik jak zbiornik, będzie miał żaglówki. Mnie interesowała próba zmiany nazwy zbiornika. Obrazuje to mentalność Polaków. Zamiast takiego nie bardzo brzmiąco:  Świnna Poręba, żądano nazwy Zapora Wadowicka i Zapora Jana Pawła II. To patrioci z północy. Miejscowi żądali: Zapora Mucharska. I ci i ci, w znacznej mierze chcieli zbiornik nazwać: Zapora Spuły. Miejscowego Żołnierza Wyklętego, bohatera walki o niepodległość na tym terenie, szczególnie w Mucharzu.

pewnie zaś mnie ktoś uprzedzi, a nie mam wiele czasu, jak na jesień to po kącie może Żurawnica