Opcje wyszukiwania (Strona 37 z 222)

Cudownie

Zgadzam się, do powtórki ! Szukanie tej skrzyneczki to niezła zabawa ...
A co do fotki .... niesamowita ! 

Miło mi , dziękuję !

Roślinki oczywiście typowo górskie, a nawet wysokogórskie.

Ta z fioletowymi kwiatami na zdjęciu powyżej to oczywiście tojad mocny. Trująca jest cała roślina, a najbardziej korzenie i nasiona. Za śmiertelną dawkę uważa się już 2-5 mg (przy doustnym spożyciu) akonityny – bardzo trującej substancji zawartej w tej roślinie. Bydło i owce instynktownie ją pomijają. Swoją drogą, jakże zwierzęta są mądre . Objęta jest w Polsce ścisłą ochroną gatunkową. Lubi stanowiska podmokłe, ale nasłonecznione, dlatego można ja znaleźć np. nad górskimi potokami, w ziołoroślach, albo na brzegach lasów. Zapylają ją wyłącznie trzmiele, gdyż tylko te owady są w stanie dotrzeć do dna ich ciekawie zbudowanych kwiatów, przypominających kształtem hełm.

Przytoczę tu za Wikipedią ciekawostki o tej roślinie:

„•  W starożytności wykorzystywana była jako zabójcza trucizna, w Europie w okresie renesansu była najczęściej stosowaną trucizną. W średniowieczu używano jej do zatruwania strzał i mieczy.
•  Ludowa nazwa tojadu nawiązująca do jego trujących właściwości to "mordownik", zaś Pliniusz Starszy, również nawiązując do jego trujących własności nazywa go "arszenikiem roślinnym".
•  Inna nazwa ludowa tojadu to Pantofelki Matki Boskiej. Według porzekadła roślina ta użyczyła swoich intensywnie szafirowych płatków na pantofle dla Maryi, gdy zdarła trzewiki uciekając z Dzieciątkiem Jezus i ze św. Józefem do Egiptu.
•  Tojadem otruto podobno Arystotelesa, zaś według Dioskurydesa jad tojadu jest tak silny, że zabija skorpiony” 
                                                                                                                                 Źródło: Wikipedia

Drugą roślinką, ta wysoka z różowymi baldachami poniżej, jest miłosna górska. To roślina z rodziny astrowatych. Występuje najczęściej, podobnie jak tojad w górskich ziołoroślach, nad brzegami potoków. Swoją ładną nazwę wzięła od sercowatego kształtu swoich dużych liści oraz faktowi, że rośnie w górach. Liście przypominają trochę liście lepiężnika. Jest to jedna z najwyższych roślin karpackich ziołorośli wysokogórskich i jedna z bardziej charakterystycznych roślin tatrzańskich. Rośnie nad potokami górskimi, w kosówce, na halach górskich, w świetlistych miejscach w lesie, zarówno na podłożu wapiennym, jak i granitowym. Miłosnę zapylają tylko motyle, dlatego w pełni kwitnienia roi się na niej od kolorowych motyli. 

Kolejna roślinka, której kwiaty mają jasno fioletowy kolor to – modrzyk górski zwany również alpejskim. Bardzo często spotykana roślina w wysokogórskich ziołoroślach. To te jasnofioletowe kwiaty między różową miłosną.

Z kolei u dołu, na pierwszym planie, to pospolity w Karpatach dzwonek wąskolistny. W tle modrzyk górski i liście ciemiężycy zielonej.

Na poniższym zdjęciu – dzwonek alpejski

Błękitne drobne kwiatuszki to oczywiście niezapominajka.

Roślina na poniższym zdjęciu to rojnik górski. Należy do rodziny gruboszowatych. W swoich grubych, mięsistych liściach gromadzi wodę.

A roślina poniżej to goryczka kropkowana. Chyba jedyna wśród goryczek, z powodu tak mało wyrazistego koloru kwiatów. Większość goryczek ma piękny fioletowy lub szafirowy kolor kwiatów.

Poniżej to najprawdopodobniej macierzanka górska

Zaś ta na żółto kwitnąca roślina, którą też widać na innych zdjęciach to prawdopodobnie brodawnik tatrzański

Cieszę się bardzo, że nas przybywa !

No i to jest myślę w tym wszystkim najlepsze, vertigo, wpadamy na siebie niespodziewanie i każdy od razu wie, skąd się znamy . Życzę Ci jak najwięcej takich fajnych spotkań i oczywiście zapraszam na jakiś najbliższy zlot, albo jakieś górskie spotkanie Swoją drogą, chyba czas o czymś pomyśleć …  

PS. Nasze gęby, gębusie są wszystkie FAJNE !

Prześliczne jesienne zdjęcia!  

Pięknie ! Trasa prześledzona i zapisana do zrobienia.

W naszej części Tatr niestety marzenie. Zazdroszczę, oj zazdroszczę .

Cudowne widoczki, obejrzałabym z chęcią w większym formacie .

Właśnie się zastanawiałam, które z tych mijanych po drodze wcięć to będzie to z najładniejszymi kaskadami . Dzięki ! Czyli jeszcze raz trzeba się tam udać, ale tym razem schodzić ostro wcięciem w dół, wzdłuż potoku.

To nie jest zaznaczona rzeka, tylko Beskidzka Droga św. Jakuba. Ona jest oznaczona dwoma kolorami niebieskim i żółtym i przerywaną linią Eugeniuszu.

Piękne foty