Opcje wyszukiwania (Strona 38 z 41)

Dość przypadkowo natknąłem się na stronę Studenckiego Klubu Górskiego, gdzie znalazłem ciekawe opracowanie dotyczące literatury górskiej z lat 1945-1985 i współczesnej.

Może być to ciekawa inspiracja do własnych poszukiwań literatury przedmiotu.

Schronisko na Magurce wzniesione zostało przez Sekcję Katowicką „Beskidenverein”. Na własność Sekcji Bielskiej tej organizacji schronisko przeszło dopiero w 1906 r.

Proszę zwrócić uwagę na drugą pocztówkę zaprezentowaną przez jolantę. Ma ona pieczęć schroniska „Sect. Kattowitz des Beskidenverein” (nie mam książki Tomasza Biesika i nie wiem czy autor zwrócił na to uwagę).

O początkach schroniska pisze Piotr Kenig w komentarzach zamieszczonych w książce Moniki Ćwikowskiej-Brody i Wiesława Ćwikowskiego „Bielsko-Biała i okolice historia pocztówką pisana” (2008).

Tam można przeczytać (s. 173) inne ciekawe szczegóły z dziejów schroniska.

Plany budynku sporządził mistrz budowlany Rudziński z Katowic, a zrealizował Rudolf Fußgänger z Żywca. Otwarcie schroniska, zaplanowano na 18 sierpnia, dzień imienin cesarza. Opóźniło się ono ze względu na zdewastowanie budynku przez nieznanych sprawców w nocy 7/8 sierpnia. Ostatecznie przekazano je do użytku 27 września 1903 r.

Skocznia była również na stokach Magurki

Amatorskich skoczni w Beskidzie Małym było na pewno więcej. Ciekawe, czy komuś uda się je policzyć.

Ciekawa, artystyczna pocztówka wydana nakładem Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego Oddziału Babiogórskiego w Żywcu (znaleziona w zasobach Internetu).

Szlakiem znakowanym podchodzi się serpentynami, łagodnie w górę. Ostro w górę lub w dół gdy wybierzemy wariant Świstaka

Szlak niebieski biegnący od Kozubnika do zbiornika istnieje i jest oznaczony. Nie ma go natomiast na niektórych mapach - również tej na internetowej stronie gminy Porąbka.
W rejonie zbiornika zszedłem ze szlaku i nie wiem jak to wygląda wyżej...

1. darkheush
2. Jiff
3. Nena

Wiosną 1983 roku powstała grupa, której zadaniem było nadawanie audycji. Początkowo nadajnik był przechowywany w domu pana Ryszawego, później w leśnych skrytkach. Nadajnik działał na specjalnych 12V akumulatorach, antenę przygotował pan Ryszawy we własnym zakresie. Kasety z audycjami nagrywane były wcześniej.

„W kwietniu 1983 roku wyszliśmy na Hrobaczą Łąkę, żeby sprawdzić zasięg nadajnika. Puściliśmy muzykę, a Józek (Józef Wróbel, członek grupy) pojechał w stronę Katowic. Było nas słychać aż za Tychami. Siła nadajnika była naprawdę duża. Nadawaliśmy na fali UKF 72 MHz. (...) Jedna z pierwszych audycji była poświęcona wizycie Ojca Świętego Jana Pawła II. Wcześniej ukazało się ogłoszenie w naszym biuletynie, z datą i godziną audycji – sobota i niedziela o 21.00. Dlatego myślę, że słuchalność była duża. Była też audycja o zakazanym święcie 3 Maja”.

(...) Do lipca nadawaliśmy z tej samej górki. Podjeżdżałem sobie samochodem do Lipnika, tam gdzie był amfiteatr, dalej na piechotę niebieskim szlakiem.”

Później audycje emitowane były ze Stefanki, pod Kozią Górką i na Groniczkach.

Audycje były solą w oku bielskich służb bezpieczeństwa, które nie potrafiły przez dłuższy czas zlokalizować nadajnika. Jednak w październiku 1983 roku rozpoczęły się aresztowania członków grupy. W ciągu kilku dni aresztowano prawie całą ekipę radia. „Tak skończyło się nasze nadawanie Radia „Solidarność” - wspomina Jan Ryszawy.

Ciekawostka wydawnicza z 1951 r.

Ta niewielka książeczka autorstwa Stanisława Lenartowicza licząca 32 strony jest przykładem jak traktowano kiedyś Beskid Mały. Informacje o nim zajmują niewiele miejsca, ustępując znacznie ... wstępowi o wczasach pracowniczych jako wielkiej zdobyczy świata pracy w Polsce Ludowej.

Autor pisze m. in.
w Straconce „kończy się tor saneczkowy z Magurki” – czy ktoś o tym słyszał ?
„Wielką ozdobą Beskidu Małego są limby” – ja słyszałem tylko o limbach na Bukowskim Groniu. Może są inne miejsca?

Ciekawy jest również tytuł książeczki. Pisownię „Biała-Bielsko” spotkać można już w okresie międzywojennym. Obecna nazwa pochodzi od połączenia Bielska i Białej w 1951 r. Mikuszowice włączono do miasta w 1968 r.

Kamieniołom w Kozach jest  miejscem, które należy jak najszybciej odwiedzić. Dlaczego? Może zmienić się ono bezpowrotnie.

Z niedowierzaniem przeczytałem informacje, że planowane jest rozpoczęcie zagospodarowywania kamieniołomu na kompleks hotelowy z aquaparkiem – trwają ponoć rozmowy z inwestorem strategicznym!

Czy będzie to drugi Kocierz?