Nie jesteś zalogowany. Proszę się zalogować lub zarejestrować.
Forum Beskidu Małego » Posty przez nena
Ślady jesieni w Niżnych Tatrach były na każdym kroku ...
A gdzie reszta tekstu i tych 9 paków ? ! Usiadłam, że zatopię się w kolejnej ciekawej relacji, a tu tylko 1 niedokończone zdanie 
. MF proszę się poprawić .
Nad przysiółkiem Frysie, chociaż takiego tak naprawdę nie ma. Ten przysiółek, a właściwie osiedle, nazywa się Sordyle. Niemniej wszystko się zgadza
196 - sprocket73
141,5 - kisiel
68,5 - jolanta
65,5 - Cyberniok
63,5 - nena
58,5 - Gustek
47 - Eugeniusz Kępiński
43,5 - baca
41 - MF
28,5 - Darek Tlałka
22 - darkheush
19,5 - MK
19,0 - Tomrod, tomkos
18,5 - łysy z łysiny
17,5 - rufi, Bisqp
17 – Karo
12,5 - harnaś wołoski
11,5 - 740715
10 - bcFan, mały pikuś
8,5 - Staszek
7 - teksanski
6,5 - Miluś, lowell79, Klimek
5,5 - Skorpion
5 - Macieks
4,5 - marekk500
4 - kruwad
3,5 - jardo
2,5 - wizjoner
2 - cwiartka11
1,5 - kris_61, Janusz
1 - Inga, Paweł, piotr, jasiomateuszek
Co to za góra i skąd zrobiłam zdjęcie. ?
do dzwonnicy na Żarze, albo przy drodze na Żar , jak kto woli
Ktoś ma, używa ?
Pod obrazkiem link do opisu aplikacji.
Aż trudno uwierzyć, ze tak było wczoraj, po tym , co dzisiaj za oknem.
Wzruszająca ta mogiłka Strzępka. Ładnie, że pamiętacie o psinie 
.
Wolny wtorek… Internety i inne pierdoły, czy do lasu? No pewnie, że do lasu.
No pewnie ! Też bym tak wybrała
Ja byłam w piątek. Było prześlicznie, a zamiast owieczek oglądałam daniele.
Ale szkoda tej zabłąkanej owieczki 
Może ją nic nie zeżarło ... ?
A ten maszt z flagą to w jakim celu ...? Tak po prostu ?
Super Darku ! Świetna informacja !
Super, śliczne wczesnojesienne foty Oby październik nas uraczył jeszcze dobrą pogodą i kolorami .
Koło PTTK "Chałupa" przy ASM w Andrychowie zaprasza na koncert "Beskidy moje ukochane" promujący turystykę górską i Beskidy. W sobotę 30 września o godz. 19.00 w Miejskim Domu Kultury w Andrychowie wystąpi DOM O ZIELONYCH PROGACH - zespół grający szeroko pojętą poezję śpiewaną oraz piosenkę turystyczną. Ich utwory należą do kanonu piosenek najczęściej śpiewanych na górskich szlakach. Inspiracji szukają między innymi w twórczości Jerzego Harasymowicza, Wojtka Belona, Wiesławy Kwinto-Koczan czy Kazimierza Węgrzyna. Mają na swoim koncie cztery autorskie płyty: "Dom o Zielonych Progach" (2004), "Jam" (2007), "Tatika" (2011), "Ł ódki marzeń" (2012), ponadto wiele kompozycji zespołu znajduje się na składankach "W górach jest wszystko co kocham".
Wstęp wolny!
Troszkę o tegorocznym zlocie ludzi z survivalowym bakcylem i nie tylko . Nie sposób bowiem być obecnym i nic nie napisać o tak fajnej imprezie ! A działo się to wszystko w miniony weekend.
W tym roku organizatorzy konwentu Darek Hajduk i Jacek Straszak docenili bardziej żeńską stronę survivalu, bushcraftu i outdooru zapraszając prelegentów i prowadzących warsztaty głównie płci pięknej. Hasło przewodnie tegorocznej imprezy brzmiało „Ścieżki Artemidy”, a grecka bogini została patronką wrześniowego spotkania w Siedlęcinie, niedużej miejscowości leżącej „rzut beretem” od Jeleniej Góry.
Miejsce imprezy było niecodzienne, ponieważ zgromadziliśmy się wokół w XIV - wiecznej gotyckiej wieży książęcej, częściowo otoczonej fosą, mocno nadszarpniętej przez ząb czasu, zwłaszcza części dworskiej.
Wokół wieży trwają intensywne prace remontowe. Jest szansa, że zdoła się tę perełkę architektoniczną i historyczną nieco podratować. A jest tego naprawdę warta.
Wieża w Siedlęcinie jest największą średniowieczną wieżą mieszkalną w Środkowej Europie.
Na jednej z kondygnacji znajdują się jedyne zachowane na świecie średniowieczne malowidła ścienne przedstawiające legendę o Sir Lancelocie z Jeziora – najsłynniejszym Rycerzu Okrągłego Stołu oraz najstarsze malowidła o tematyce świeckiej pochodzące z 1345-1346 roku.
Wielka Sala
W Wielkiej Sali słuchaliśmy wystąpień zaproszonych gości.
Wieża posiada również najstarsze w Polsce kompletne stropy drewniane. Solidność ich wykonania i trwałość materiałów wzbudza podziw.
Poddasze
Nieco o samych warsztatach i prelekcjach.
W piątek można było wraz z przewodnikiem zrobić mały rekonesans okolicy. Siedlęcin leży między Jeziorem Modrym na południowym wschodzie, a Jeziorem Wrzeszczyńskim na zachodzie. Oba jeziora to zbiorniki zaporowe na rzece Bóbr, największym lewobrzeżnym dopływie Odry. Kto chciał mógł popływać po Bobrze kajakiem.
Tradycyjnie wieczorem na powitanie zapłonęło ognisko, przy którym niektórzy uczestnicy grzali się aż do białego rana 
.
W sobotę można było wybierać spośród 6 stanowisk warsztatowych. Mnie zainteresowały m.in. warsztaty z naturalnego barwienia tkanin. Wykorzystuje się w tym procesie naturalne barwniki uzyskiwane z roślin barwierskich np. indygowca barwierskiego, nawłoci kanadyjskiej, marzanki barwierskiej, czerwca trwałego czy znanej większości aksamitki, popularnej rośliny ozdobnej w naszych ogrodach. Barwiliśmy oczywiście tkaniny naturalne, takie jak len, czy bawełnę.
Przy użyciu różnych „sztuczek” (korki, gumki, klipsy, czy klamerki do prania) można oryginalnie ozdobić swój wyrób np. u mnie była to torba, następnie poddać gotowaniu w barwnym roślinnym wywarze (odwarze), a na koniec płukaniu w wodzie.
Tkaniny barwione naturalnymi barwnikami uzyskanymi z roślin lub zwierząt (np. owadów)
Czerwiec polski – owad z rodziny pluskwiaków. Jego poczwarki barwią na piękny czerwony kolor. Od niego pochodzi m.in. nazwa miesiąca „czerwiec” oraz nazwa koloru „czerwony”. Kiedyś tego barwnika dodawano do różnych produktów spożywczych np. lizaków. Dziś wyparła go tańsza koszenila, także barwnik naturalny, pochodzący od innego gatunku czerwca – czerwca kaktusowego, który żyje na opuncji. Ciekawostką jest to, że jest jednym z nielicznych rozpuszczalnych w wodzie naturalnych barwników, które nie ulegają degradacji z upływem czasu. Jest najbardziej odporny na działanie światła, podwyższonej temperatury i utlenianie spośród wszystkich naturalnych barwników. Jest również bardziej trwały niż niektóre barwniki syntetyczne.
Warsztaty barwiarskie cieszyły się dużym zainteresowaniem wśród dzieci i młodzieży. Ponosiła ich fantazja przy tworzeniu toreb czy koszulek.
Niektórym tak się spodobało, że pozwolili sobie zafarbować nawet pukiel włosów
fot. Joanna Jaga Wojtko
Staszek obok tradycyjnych technik przyciągnął publiczność ciekawymi, rzadko stosowanymi, ale skutecznymi (w razie czego … ), metodami rozpalania ognia przy użyciu samochodu i jego wyposażenia.
Aleksandra Cebo – podróżniczka prowadziła warsztaty „Podróże 4x4”, podczas których zaprezentowała swojego honkera, auto, którym zwiedza świat, a także różne techniki przydatne podczas wypraw samochodami terenowymi.
Jeśli kogoś zainteresowało odsyłam tu Honker
Instruktorzy Polskiego Stowarzyszenia Nordic Walking zorganizowali dla rodzin marsz po okolicy z instruktarzem prawidłowego używania kijów do nordic walking’u.
fot. Paulina Ruta
Wieczorem wszyscy zgromadzili się na Wielkiej Sali w wieży posłuchać wystąpień zaproszonych gości:
Agnieszka Dziadek - znana podróżniczka, która głównie w pojedynkę pokonała wiele długodystansowych szlaków m.in. 2500 km szlak Te Araroa na Nowej Zelandii, czy 3500 km Appalachian Trail – najbardziej znany długodystansowy szlak świata, ciekawie opowiadała m.in. o odchudzaniu swojego ekwipunku na potrzeby długodystansowych wypraw.
Polecam blog Agnieszki Across the Wilderness
Z kolei Małgorzata Kalemba-Drożdż, na co dzień doktor biochemii, wykładowca akademicki, autorka m.in. takich książek: „Pyszne chwasty”, „Jadalne kwiaty”, „Smakowite drzewa”, „Różane przepisy” i „Słodki sposób na alergię”, promotorka włączania dzikich roślin do codziennej diety, opowiedziała o swoim hobby i zaprezentowała nam własnoręcznie przyrządzone smakołyki z ziół i chwastów rosnących wokół nas. Można było spróbować np. konfitur ze szczawiu, dżemu z zielonych pomidorów, szyszek sosny czy owoców rzodkiewki w occie.
Blog Małgosi pt.: „Trochę Inna Cukiernia” - prezentuje nim m.in. potrawy z kwiatów i dzikich roślin, a także wypieki i desery wykonane bez użycia jajek i nabiału.
Razem z Bartkiem Jemiołą – prowadzącym blog „Wkręcony w Zielone” prowadzili na konwencie również warsztaty w terenie z dzikich roślin jadalnych i leczniczych.
Jola Siedlecka, której pasją są podróże i fotografia opowiadała o swojej podróży na Spitsbergen.
Z wykładu dr Agnieszki Skorupy, która zawodowo pasjonuje się zachowaniem człowieka w sytuacjach skrajnych i ekstremalnych, poznaliśmy rodzaje charakterów, typy osobowości oraz dowiedzieliśmy się o ludzkich reakcjach w sytuacjach trudnych, które sprawiają, że ktoś potrafi sobie w nich poradzić… a inny nie.
Tak się złożyło, że sobota to w Siedlęcinie dzień targowy. Miejscem handlu jest plac przy wieży. Sprzedaje się na nim zdrowe produkty regionalne. Była więc okazja skosztowania oraz zakupu tradycyjnych, naturalnych i ekologicznych wyrobów z Gór i Pogórza Kaczawskiego.
Chociaż pogoda i w tym roku nie do końca dopisała, w sobotę trochę popadało, nic nie zdołało zakłócić wspaniałej, już prawie rodzinnej atmosfery i bardzo dobrej zabawy .
Impreza ta jest naprawdę fajną odskocznią od rutyny dnia codziennego. Co roku zaskakuje innością. Polecam wpisać ją do kalendarza na przyszły rok !
fot. Sebastian Janas
A ja strzelę Hrobacza Łąka
No to będziesz musiała się zmierzyć jeszcze raz z relację ponieważ podczas kopiowania "uciekła" mi cała część bieszczadzka. Sorki
No właśnie zauważyłam, że brakuje mi kilku początkowych dni ... Pomyślałam, że to może sprawka Gałgana, albo się film urwał przez kultowy napój . Z chęcią doczytam. Miło było sobie powspominać własne wędrówki po Niskim . W wielu miejscach, które opisujecie - byłam . Foty świetne ! Fajnie Was było znowu poczytać !
Świetna relacja, z przyjemnością przeczytałam do poduszki Gratuluję pióra ! Ech ten Beskid Zielony, można o nim pisać bez końca
192 - sprocket73
140,5 - kisiel
68,5 - jolanta
63,5 - Cyberniok,
62,5 - nena
58,5 - Gustek -
45 - Eugeniusz Kępiński
43,5 - baca
40 - MF
28,5 - Darek Tlałka
22 - darkheush
19,5 - MK
19,0 - Tomrod, tomkos
18,5 - łysy z łysiny
17,5 - rufi, Bisqp
16 – Karo
12,5 - harnaś wołoski
11,5 - 740715
10 - bcFan, mały pikuś
7,5 - Staszek
7- teksanski
6,5 - Miluś, lowell79, Klimek
5,5 - Skorpion
5 - Macieks
4,5 - marekk500
4 - kruwad
3,5 - jardo
2,5 - wizjoner
2 - cwiartka11
1,5 - kris_61, Janusz
1 - Inga, Paweł, piotr, jasiomateuszek
Jaką górę widać na zdjęciu ?
Może na Kocierce (Kocierzance) ?
DZIEŃ 3 – Bergen – Hafslo (ok. 260 km)
Po przebudzeniu zaglądam przez okno i nie wierzę własnym oczom – świeci słońce ! Oby tak dalej, pomyślałam … ! Po śniadaniu udajemy się w dalszą drogę.
Pierwszą atrakcją dzisiejszego dnia miała być wioska Wikingów w małej miejscowości Gudvangen leżącej przy końcu Nærøyfjordu (wpisanego na Listę UNESCO), odnogi Sognefjordu – najdłuższego fiordu w Norwegii i całej Europie. Fiord ten leży w zachodniej części Norwegii i jest długi na 204 km. Jest również najgłębszym fiordem Norwegii. W najgłębszym miejscu liczy ponad 1300 m. Natomiast szczyty górskie, które go otaczają wznoszą się na wysokość prawie 1700 m n.p.m. Piękno tego fiordu (w ogóle wszystkich norweskich fiordów) najlepiej podziwiać z poziomu wody tj. z pokładu statku, promu czy wycieczkowca.
Ja bym jednak dodała jeszcze do tego poziom wyższy, czyli z góry np. z platformy widokowej albo ze szczytu wzniesień otaczających fiordy. Moim zdaniem ta perspektywa zapewnia równie fascynujące (jeśli nie lepsze ) widoki i estetyczne wrażenia.
Zanim dotrzemy do Gudvangen zatrzymujemy się po drodze przy malowniczym wodospadzie Tvindefossen, znajdującym się w górach Voss, najwyższym paśmie górskim otaczającym Bergen.
Wodospad ma ponad 150 metrów wysokości i znajduje się 12 km od miasta Voss. Spływająca po pięciu stopniach woda daje obrazek jak z pocztówki, idealny do fotografowania. Po deszczu przepływ wody jest ogromny, a szum ogłuszający, ale zazwyczaj wodospad jest spokojny i relaksujący, tak jak dzisiejszego dnia. Legenda mówi, że kto kąpie się w jego wodach otrzymuje dar wiecznej młodości. Szkoda, że nie było czasu na kąpiel …
Wjeżdżamy do Gudvangen. Gudvangen będzie mi się zawsze kojarzyć z ciszą, turkusową wodą, cudowną naturą, niesamowitymi górami i malowniczym wodospadem Kjelfossen. 
Ze względu na spokój i niesamowity klimat miejsce to upodobali sobie szczególnie kajakarze. Są tu bowiem idealne warunki do uprawianie tej dyscypliny sportu, chociaż ja to bym mogła bez końca leżeć na plaży i wpatrywać się raz w góry raz w fiord … .
Malowniczy Nærøyfjord - plaża w Gudvangen.
Wioska wikingów w Gudvangen.
Wodospad Kjelfossen w Gudvangen.
Wzmianki o osadzie Wikingów w tym miejscu pochodzą jeszcze ze średniowiecznych sag, kiedy to była ona znanym w okolicy ośrodkiem handlu. Bogactwo doliny mieszkańcy zawdzięczali między innymi wyprawom na tereny Anglii i Irlandii. To właśnie z tej okazji każdego roku część osady zmienia się w wioskę Wikingów. Zwiedzając to miejsce można przez chwilę zatopić się w codzienności tego ludu, obejrzeć, jak żyli, wytwarzali tradycyjne rękodzieło, oraz broń, w co wierzyli. Można spróbować jedzenia przyrządzanego na ognisku i zobaczyć, jak wyglądało wnętrze ich domów.
Nie wiem czy wszyscy wiedzą, ale Wikingowie zapisali się również na kartach dziejów Polski. Na wyspie Wolin, u ujścia Odry miała się mieścić w miejscowości Jomsborg legendarna osada wikingów. Nie wszyscy historycy są jednak zgodni co do wiarygodności tego faktu.
Po wiosce oprowadzał nas przewodnik – wiking , który z humorem przekazywał nam historię słynnych skandynawskich wojowników. To był bardzo fajny, prawie półtorej godzinny spacer po wiosce z wykładem w j. angielskim. Rewelacja ! .
Wysłuchaliśmy m.in. opowieści o skandynawskich wierzeniach i bogach, takich jak Odyn – bóg wojny, mądrości i magii, Thor – bóg deszczów, urodzaju i ogniska domowego, Freja – bogini wegetacji, płodności i miłości. Obejrzeliśmy posągi tych bóstw i kamień, na którym składano ofiary ze zwierząt i ludzi na cześć bogów. Poza tym zajrzeliśmy do wnętrz domów (namiotów), przyglądaliśmy się codziennym pracom kobiet np. gotowaniu, szyciu i opiekowaniu się dziećmi.
Wnętrze namiotu wikingów.
fot:AJ
Było tak pięknie, że wydawało się nam, że piękniej już być nie może, a jednak … .
Z trudem opuszcza się tak urocze miejsca . Udajemy się do miejscowości Flåm.
Przez tą miejscowość przebiega odnoga głównej linii kolejowej łączącej Oslo z Bergen, która prowadzi wzdłuż najdłuższego fiordu świata - Sognefjord. Jest jedną z najbardziej stromych linii kolejowych na normalnym torze na świecie. Jak się łatwo domyślić, z tego powodu Flåm puchnie od turystów . My jednak wybieramy coś innego. Po krótkim spacerze ruszyliśmy w kierunku platformy widokowej Stegastein, uważanej za jedną z najpiękniejszych na świecie. Platforma leży na wysokości 650 m n.p.m. Jest zbudowana w dużej części z drewna. Są również elementy szklane. Rozpościera się z niej fantastyczny widok na Sognefjord i jego odgałęzienie – Aurlandsfjord.
fot: B. Skóbel
Po takich niesamowitych przyrodniczych wrażeniach, zafundowano nam zupełny przeskok – przejazd 24,5 km Lærdalstunnelen, najdłuższym drogowym tunelem świata. Jego budowa trwała 5 lat. Niesamowite jest to, że tunele w Norwegii są w większości wydrążone w litej skale. Norwegowie nie starają się tej skały w jakiś szczególny sposób obrabiać, „maskować”, wręcz przeciwnie, zostawiają ją taką, jaką stworzyła ją natura. Przejeżdżając więc norweskimi tunelami ma się wrażenie, jakby się jechało wewnątrz skalistej góry.
To, że w wielu miejscach udało się je tak wydrążyć uzależnione jest oczywiście od tego, jaki rodzaj podłoża, skały, występuje na danym obszarze. Tak się składa, że Norwegowie mają warunki ku temu, żeby budować „malownicze tunele” .
24,5 km to dla niektórych trochę dużo, dlatego pomyślano o osobach, którym trudno przebyć taki odcinek bez postoju lub widoku otwartej przestrzeni. Dla nich stworzono w Lærdalstunnelen specjalne 4 strefy, oświetlone niebieskim światłem, przypominającym światło dzienne. Można w tych miejscach wysiąść z pojazdu, przespacerować się, a następnie kontynuować jazdę. W pozostałych częściach tunelu zainstalowano światło białe, które ponoć jest mniej nużące od żółtego. Za pomocą gry świtała uzyskano taki efekt, że kierowcy wydaje się jakby przejeżdżał przez 4 krótkie tunele, a nie przez jeden mega długi.
Po dłuuugiej (ale ciekawej) podziemnej jeździe wyjechaliśmy w końcu na powierzchnię. Pod koniec dnia czekała nas krótka, ale jakże przyjemna przejażdżka promem po najdłuższym fiordzie Norwegii – Sognefjordzie . Tylko taką drogą mogliśmy się dostać do Hafslo – naszego miejsca noclegowego.
fot: B. Skóbel
Malownicze zatoczki i wysokie klify Sognefjordu w zachodzącym słońcu dopełniły niesamowite wrażenia z dzisiejszego dnia. A kolejny zapowiadał się równie ciekawie …
c.d.n.
[...]Różnica jest taka, że na parkingu centralnym płacisz 5,50 euro za dzień, a przy centrum sportu 8 euro. Z tego co zauważyłem wszystkie parkingi są droższe niż centralny. [...]
Ale sobie liczą ... 
Rany, jaką miałeś żyletę ! Brawo dla Tobiego ! Ale mi się stęskniło za Taterkami oglądając te piękne zdjęcia.
Koziczki po prostu mistrzostwo !
nena napisał/a:Kolejny sukces Darku !
I to jak wzbogaciła, bo to jest pierwsze odkrycie paprotnika nowego dla nauki na obszarze Polski. Tego typu odkrycia kojarzą się raczej z Puszczą Amazońską, a tu proszę w nie wyróżniającym się na tle świata w Beskidzie Małym
O kurczę ! Nie wiem jak dla pozostałych Forumowiczów, ale dla mnie Darek to numer 1 w dziedzinie PAPROTNIKÓW ! Masz człowieku DAR, którego Ci nikt nie odbierze Gratuluję raz jeszcze i życzę dalszych sukcesów !
Pięknie z solidnej mgły do niezłych widoków [...]
Dokładnie Darku tak było. Jak zazwyczaj jestem optymistką, tak tego dnia, gdy zobaczyłam jak gęsta jest ta mgła, "dobre myśli "czy jak kto woli "fluidy" jakoś mnie zupełnie opuściły . Niemniej z godziny na godzinę dane mi było przekonywać się o tym jak to pogoda, nawet ta najbardziej beznadziejna, w górach, a szczególnie tych wyższych, potrafi nas zaskoczyć . Oczywiście nie zawsze pozytywnie, ale prognozy na ten dzień były niezwykle obiecujące ! Można powiedzieć, że sprawdziły się tylko z nieznacznym błędem ... , przez co mój humor poprawiał się bardzo w miarę rozwiewania się chmur i pojawiania się słońca .
DZIEŃ 2 – Eidfjord - Bergen (150 km)
Kolejny dzień przywitał nas słońcem. Z tarasu hotelu podziwialiśmy ogromnego wycieczkowca, który właśnie co wpłynął do fiordu.
Po śniadaniu i pysznej kawie ruszyliśmy do Bergen. Eidfjord żegnał nas pięknymi widokami na Hardangerfjord.
Na marginesie dodam, że z regionu Hardanger pochodzi ażurowy haft hardanger. Charakteryzuje go prostota połączona z matematyczną dokładnością. W sklepach można kupić ręcznie haftowane serwety, obrusy, poszewki na poduszki. Te ręcznie wykonane są bardzo drogie, maszynowo znacznie tańsze, ale wiadomo, to już nie to ... .
Ażurowy haft hardanger
Drugą znaną rzeczą z tego regionu to narodowy instrument Norwegii - skrzypce - hardingfele.
Ich brzmienie można m.in. usłyszeć w ścieżce dźwiękowej filmu „Władca Pierścieni” w częściach „Dwie wieże” i „Powrót króla.”
Czas: 0:26 – 1:00
Zaraz po wyjeździe z Eidfjordu zatrzymujemy przy Hardangerbrua - najdłuższym moście wiszącym w Norwegii, a trzecim co do długości w Europie i jednym z dłuższych na świecie. Most otwarto w 2013 r. Jego wysokość wynosi 201 m, a długość 1380 m.
Most wisi nad fiordem, który ma 1000 m głębokości i rozdziela dwa pasma gór. Aby przejazd był bezproblemowy trzeba było wydrążyć w górze 2675 metrowy tunel.
W drodze do Bergen mijamy urocze małe wioski zatopione wśród zielonych wzgórz i krystalicznie czystych jezior.
Jedną z nich jest Steine leżąca ok. 2,5 km od Norheimsund.
Zatrzymujemy się tu, aby zobaczyć kolejny cud natury – Steindalsfossen. Należy do najczęściej odwiedzanych wodospadów w Norwegii m.in. dlatego, że można przejść za kaskadą wody pozostając całkiem suchym.
Na mnie jednak nie to zrobiło wrażenie, tylko niesamowita ilość wody, która spada jakby z lasu i z ogromną siłą uderza o skały rozpryskując się na boki.
Najszybciej zmoknąć można stojąc na samym dole. W blasku słońca kaskada jest urzekająca.
Wodospad ma 46 m. wysokości i jest częścią rzeki Fosselva, która wychodzi z jeziora Myklavatnet położonego na wysokości 814 metrów nad poziomem morza w górach nad wodospadem.
Po inżynierskich i przyrodniczych ciekawostkach pora na odrobinę kultury. Wjeżdżając do Bergen zatrzymujemy się w Fana, dzielnicy miasta, gdzie znajduje się Troldhaugen. Troldhaugen to nazwa domu największego norweskiego kompozytora, pianisty i dyrygenta epoki romantyzmu – Edvarda Griega.
Kompozytor urodził się i zmarł w Bergen. Był twórcą narodowej szkoły muzycznej w Norwegii. Tematy do swoich muzycznych kompozycji czerpał m.in. z bogatej literatury skandynawskiej: legend, nordyckiej ballady, poezji ludowej a także z folkloru. Jego utwory cechuje liryzm i nastrojowość. Wielu z nas zna lub słyszało na pewno te utwory : Morning Mood (Peer Gynt Suites 1) i Solveig's Song - (Peer Gynt Suites 2)
Zwiedziliśmy dom, w którym mieszkał z żoną Niną 22 lata, ogród wokół domu, oraz odwiedziliśmy grób.
Edvard Grieg spoczął wraz z żoną nad zatoką, niedaleko swojego domu. Grób znajduje się w nietypowym miejscu – wysoko w skale nad wodą.
Codziennie w porze lunchu można wysłuchać koncertu muzyki Griega w sali koncertowej (ponoć najładniejszej w Norwegii) w budynku muzeum, który stoi obok domu kompozytora. Moją uwagę przykuła forma tego budynku, bardzo skromna, z dachem pokrytym darnią, wspaniale wkomponowana w zielone otocznie.
W środku jest wystawa poświęcona kompozytorowi. Na scenie bardzo kameralnej sali koncertowej stoi fortepian Steinwaya podarowany Griegowi i jego żonie w 50. rocznicę ich małżeństwa. Jedno z okien wychodzi na czyste wody Nordåsvannet. Sprawia to niesamowite wrażenie.
Wysłuchaliśmy pięknego półgodzinnego koncertu muzyki Griega w wykonaniu norweskiego pianisty Knuta Christiana Janssona, który podczas krótkich przerw opowiadał o życiu i twórczości sławnego muzyka.
Po wspaniałych artystycznych doznaniach przyjeżdżamy do centrum Bergen. Tu czekała na nas przewodniczka - Pani Magda, która w ciągu dwóch godzin przybliżyła nam ciekawą historię miasta i zaprowadziła w najciekawsze miejsca.
Plac Torgalmenningen - główny plac w mieście z Pomnikiem Żeglarzy. Poświęcono go norweskim żeglarzom, którzy nie powrócili z morza.
Neogotycki kościół ewangelicki pod wezwaniem św. Jana (Johanneskirken)
Trochę informacji o samym Bergen, ale znacznie więcej można sobie poczytać w necie.
Bergen jest drugim co do wielkości miastem Norwegii. Zwane jest bramą do krainy fiordów. Dzisiaj jest jednym z europejskich miast kultury oraz najważniejszym ośrodkiem żeglugowym i handlowym w kraju, a także portem przeładunkowym i turystycznym. Założył je król Olaf III Kyrre zwany Pokojowym, albo Spokojnym. Był pierwszym władcą Norwegii, który umiał czytać i pisać. Najpierw była to osada rybacko – kupiecka, a w XII – XIII w. miasto zostało stolicą Norwegii oraz arcybiskupstwem. Od XIII w. Bergen jest już portem o zasięgu międzynarodowym. W XIV w. w wyniku epidemii dżumy szalejącej w całym państwie zmarła ponad połowa ludności miasta. Do połowy XIX w. Bergen było największym miastem Norwegii. Życie miasta koncentrowało się zawsze wokół portu. Od 1360 r. rozwój Bergen był związany z Hanzą. Działała tu faktoria niemieckiej Hanzy. Przez to miasto było przez kolejne lata głównym ośrodkiem handlu w całej Skandynawii. Handlowano głównie rybami (m.in. suszonym dorszem) i zbożem. Hanza miała wówczas duży wpływ na życie miasta, czerpała ogromne zyski z handlu i popadała przez to w konflikty z miejscową ludnością, którą pozbawiała możliwości zarabiania. Dzielnicą wybitnie kupiecką było Bryggen.
Do dzisiaj zachowało się 61 drewnianych hanzeatyckich budynków handlowych na nadbrzeżu. W 1979 roku wpisano je na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Dzielnicę można zwiedzać. Część budynków jest autentyczna. Niektóre zostały zrekonstruowane po pożarze w 1955 r. Miejsce jest ciekawe, ponieważ zwiedzając Bryggen czuje się klimat tamtych czasów. Budynki stoją ciasno obok siebie i podzielone są wąskimi uliczkami. Spaceruje się po drewnianych chodnikach. Nie ma się co dziwić, że o pożar było tu łatwo. Aby jednak do niego nie dochodziło, często w czasie zimy wprowadzano zakaz używania ognia w domach. Zdarzały się przypadki zamarznięcia.
Drewniany pomnik dorsza
Muzeum Hanzeatyckie - powstało w 1872 r, jedno z najstarszych muzeów w Norwegii. Jest to jeden z najstarszych i najlepiej zachowanych domów kupieckich.
Innym ciekawym obiektem historycznym w mieście jest średniowieczna Twierdza Bergenhus. Miała służyć do obrony handlowego miasta Bergen.
Na terytorium twierdzy znajdował się kościół Chrystusa, gdzie w XII w. odbyła się pierwsza w historii Norwegii koronacja królewska. Od XIII w. służyła za rezydencję biskupów oraz norweskich królów. Gdy stolicą zostało Oslo, warownia straciła prawo do miana zamku królewskiego. Wynajmowali ją bogaci hanzeatyccy kupcy pod spichlerze dla swych towarów. W późniejszych latach wiele razy ją przebudowywano. Dziś można ją zwiedzać. Jeszcze niedawno cześć twierdzy należała do wojska, a dokładnie królewskiej wojenno-morskiej floty Norwegii. Jeśli kogoś zainteresowała historia warowni to odsyłam tutaj.
Bergen otoczone jest 7 wzgórzami. Jednym z nich jest Fløyen – 399 m n.p.m.) na które wyjeżdża się kolejką linowo-terenową - Fløibanen. Ze stacji górnej rozpościera się ładna panorama na okoliczne wzniesienia, miasto, fiordy i morze.
Warto wybrać się na spacer po nadbrzeżu i na targ rybny Torget.
Drewniane domy na nadbrzeżu Bergen.
Na Torget można kupić świeże ryby i owoce morza prosto od rybaków. Zapach ryb czuć z daleka więc łatwo w to miejsce trafić. Rybacy zachęcają do spróbowania smacznych rybnych przekąsek i sałatek z owoców morza przyrządzanych ze świeżych produktów na miejscu. Są wśród nich również mówiący po polsku. Ceny są tu niższe niż w sklepach czy restauracjach. Sprzedaje się tu głównie łososie, dorsze, kraby, krewetki, mule i wiele innych w tym okropnie brzydkie i odstraszające zębacze, zwane potocznie "wilkami morskimi (wolf fish) albo "rybą kotem (cat fish)". Pomimo odstraszającego wyglądu zębacz nie jest wcale rybą groźną, ani agresywną.
Zębacz pasiasty (Anarhichas lupus) to ryba okoniokształtna z rodziny zębaczowatych (Anarhichadidae), Żyje w północnym Atlantyku, a najbliższe łowiska zębacza znajdują się u wybrzeży Norwegii. Jest ponoć cenną zdobyczą dla każdego rybaka morskiego. Ma jędrne, białe mięso o niezwykłych walorach smakowych, przypominające mięso kurczaka. Zębacz jest przysmakiem w wielu europejskich krajach, w Polsce jednak nie jest zbyt popularny.
Kolejny morski potwór, którego spotkałam na targu to żabnica (Lophius piscatorius) nazywana „diabłem morskim”. Należy do rodziny żabnicowatych (Lophiidae). Jest rybą żyjącą przy dnie. Nie ma ości. Podobnie jak zębacz poławiana jest gospodarczo dla smacznego, białego mięsa, cenionego w stanie świeżym i wędzonym. Smakiem przypomina mięso królika albo kurczaka. Jada się z niej głównie ogon, natomiast z wielkiej głowy niektórzy robią rosół. Dawniej z trzustki żabnic produkowano insulinę. W necie znalazłam informację, że wg badań Greenpeace gatunek ten jest zagrożony z powodu przełowienia, a połowy żabnicy wyrządzają poważne szkody w przyrodzie.
Bergen nazywane jest także „deszczowym miastem”. Ze względu na położenie panuje tu klimat oceaniczny z łagodnymi zimami i raczej chłodnymi latami. Dzięki ciepłemu i wilgotnemu Prądowi Zatokowemu (Golfsztromowi) Bergen jest w zimie jednym z najcieplejszych miast w Norwegii. Wg badań pada tu przeciętnie 250 dni w roku. Lipiec bywa tu najbardziej deszczowy. Potrafi nieraz padać przez cały miesiąc. Mieszkańcy miasta przyzwyczaili się już do deszczowej aury i narzekającym odpowiadają „że nie ma złej pogody, jest tylko nieodpowiedni do niej strój” . Nam udało się zwiedzić i opuścić Bergen w pełnym słońcu . To się nazywa "mieć szczęście " .
c.d.n.
Niestety wszystko co free jest zazwyczaj do bani. Proponuję przetestować coś lepszego np. eset. Ja mam Kasperskiego i nieraz mam odwrotny problem 
Forum Beskidu Małego » Posty przez nena
[ Wygenerowano w 0.198 sekund, wykonano 5 zapytań ]
