Opcje wyszukiwania (Strona 56 z 210)

Oj wspomniały mi się nasze z neną poszukiwania Jaśkowej Arki 
Dawno już o Samotniku nie wspominaliśmy...

Komentarz do "baloników"

zdjęcie z cytowanego artykułu

I artykuł pod linkiem Niebezpieczne balony

... i nie ma znaczenia, że ptak obcy, że artykuł z 2008r. i że to wydarzyło się gdzieś w świecie... wtedy w świeci - za chwilkę u nas...

Witaj w klubie długodystansowców :*

mały pikusiu

pamiętam te dwa masakryczne podejścia pod Lubań i Skałkę, ale widzę, że wiatrołomy powoli znikają ze szlaków, szkoda tylko, że to trwało prawie 3-4 miesiące

Masz szczęście do baz studenckich i .... bazowych
Dla mnie były jeszcze zamknięte i zdaje się, że jak ruszę dalej to będą już zamknięte, a to przecież wyjątkowo klimatyczne miejsca na nocleg

Te odcinek szlaku jest wyjątkowo usiany Taterkami i to dodaje uroku wędrówce
Nie będę pisać, że czekam na następny odcinek - posta - bo czekam! Jak tylko czas i wena Ci pozwolą to pisz dalej!

Aha... co do tzw. chwil dekoncentracji...
Doskonale wiem o czym piszesz... Ja się teraz już nauczyłam, że gdy dopada mnie zmęczenie albo coś innego absorbuje moja uwagę  to przywołuję się do porządku... licząc te małe biało-czerwone znaczki co to człeka czasami wyprowadzą w pole bo idą niekoniecznie tak gdzie ja

Nie będę cyganić że ten album mnie zaskoczył bom go widziała zaraz po Twoim powrocie
Cieszę się jednak, że mimo wszystko zdecydowałeś się napisać relację i to taką, którą czyta się z uśmiechem od ucha do ucha

Wtedy zastanawiałam się z jaką ekipą się wybrałeś bo nie wyglądało to na samotną wędrówkę - teraz wszystko jasne

Gratuluję i życzę jeszcze wielu, wielu powrotów w te niesamowite góry

darkheush - taki już ze mnie podkradziej 

Po porannej zabawie z tygryskami które upodobały sobie rabatkę z łubinami przy schronisku czas ruszać dalej 

Ugotowane stópki    buntują się, ale raczej mnie tragarze nie zniosą w dół, więc do przodu marsz! 

Odcinek z Hali Łabowskiej do Krynicy niczym specjalnym się nie wyróżnia. Sporo idzie się lasem, droga mocno rozjeżdżona od sprzętu usuwającego skutki wiatrołomów.

Zdarzył się ładny widoczek na Hali Jawor

W drodze napotykam dalsze ślady historii.

W tym rejonie walczyła z hitlerowskim najeźdźcą 9 Kompania 3 Batalionu 1 Pułku Strzelców Podhalańskich-AK pod dowództwem majora Juliana Żubka Tatara.

Kolejny pomnik nawiązujący do czasów II wojny światowej. Tym razem, tablica upamiętniająca, że w tym miejscu 15 IX 1944 r. zginął Stanisław Wilga "Bury" - partyzant 9 Kompanii 3 Batalionu 1 PSP-AK.

Około godziny drogi z Łabowskiej znajduje się wiata, która może przydać się na awaryjny nocleg. Ja odpoczęłam sobie tutaj od letniego skwaru i zrewidowałam koszyki grzybiarzom 

A potem - raz, dwa, trzy… Runek – czyli sławetna połowa szlaku. Taka jakoś mało wybitna ta połowa szlaku   

Dalej prosto pod Jaworzynę, „pod” bo najpierw odbijam i dreptam do schroniska, które przy szlaku GSB nie leży.

a dopiero potem drapię się na sam czubek tejże górki, gdzie wita mnie stacja kolejki 

Jestem tutaj pierwszy raz w życiu 

Poświęcam trochę czasu na piękne panoramy nieomal dookoła głowy

wypijam szybką kawę i zmykam w dół po stoku.

Schodząc w dół czerwony szlak wchodzę na nartostradę i przecinam ją w sumie ze dwa razy.

Podziwiam diabelski kamień 

Potem chwilkę odpoczywam i pstrykam fotki pod zadaszeniem z ławeczkami i dalej w dół.

Szlak wchodzi na leśną ścieżkę, która idzie aż do drogi gruntowej z Doliny Czarnego Potoku. Jeszcze kilka sympatycznych polanek

i jestem w Czarnym Potoku

A tam same luksusowe ośrodki, po chwili z radością wracam na leśna ścieżkę

Schodzę do Krynicy Zdroju obok Prywatnego muzeum przyrodniczo-łowieckiego „Łuczakówka”

i tuż przed miastem dostrzegam taki oto obrazek

Cerkiewka i koniki – czyż może być piękniejsza zapowiedź Beskidu Niskiego?
Cały albumik z etapu w Beskidzie Sądeckim po kliku w obrazek  

Kiedy po powrocie obczytywałam się w necie – dotarło do mnie, że Huzary – następna górka na szlaku, już za Krynicą należą jeszcze do Beskidu Sądeckiego – niemniej etap Sądecki uważa się za zamknięty 

Wędrówkę kończę w okolicach dworca PKP i tutaj mam zamiar wrócić. Kiedy?
Myślę, że nie prędzej niż około połowy września.

To teraz działacie w duecie Jeden przygotowuje, drugi wiesza - no to pięknie dziękujemy! 

Żurawie jak dla mnie bezcenne   nigdy w naturze nie widziałam tych ptaków...

Haha... lepiej się znudzić, niż kiblować w domu

Duma zasłużona ze wszech miar bom ledwie żywa już była, a ugotowane stópki nieść mnie nie chciały

No i w końcu jedna górska z nas brać więc pomagać trza

To jest to sławetne miejsce gdy zadzwonił do mnie Darek  

A to już PTTK Pod Roztoką w Rytrze

Nocleg w Rytrze był bardzo udany poza tym, że spać się nie dało bo rozgrywał się finałowy mecz w mistrzostwach świata piłki nożnej

Po śniadanku i kawusi ruszam w dalszą drogę. Przekraczam mocno wezbrany i kalny Poprad.

Zamek Rycerski oglądam ponownie tylko z oddalenia bo szlak przechodzi obok – kiedyś muszę mu w końcu poświęcić więcej uwagi. 

Drogę na Cyrlę mogę śmiało nazwać „drogą przez mękę” – odparzone stopy, gorąco, duchota i kamieniste podejście wąwozem, które dodatkowo utrudniały powalone drzewa.   

Chyba ze trzy godziny mozoliłam się pod tę górę   (Aha, można tam dotrzeć również drogą dojazdową - męka mniejsza   )

W końcu jednak jestem!

Dobre słowa o tym miejscu pojawiały się w wielu relacjach w necie, ja się także nie zawiodłam.

Pogawędki z Gospodarzem i żarty gdy wydawał mi resztę:
- Dam pani papierową dychę bo metal… wie pani przyciąga pioruny, a parno dzisiaj

W samo południe rozległy się kuranty zegara, a potem co pięć minut kolejne i kolejne bo jest tych zegarów w jadalni Cyrli kilka i tak właśnie zostały ustawione, aby o południu oznajmiać jeden po drugim

Schronisko czy też chata górska leży na tzw. baranim szlaku więc od razu mam ochotę pokosztować jagnięcych specjałów. Decyduję się na pierogi z jagnięciną, posypane tartym oscypkiem – pychota!

Według informacji o szlaku ciągnie się on aż do Jaworzyny Krynickiej, niestety potem już na nim nie spotkałam, ani stadka owieczek, ani baranich czy owczych specjałów. Szkoda, lubię posmakować lokalnych przysmaków

Żegnam gościnną Cyrlę, w portfeliku mam same papiurkowe pieniązki plus plastik - tak na wszelki wypadek
Nie minęła godzinka od wyjścia z Cyrli i cosik się zaczęło na niebie kotłować

Nie wiem jakie burze mają zwyczaje, chyba jak te owce chodzą stadami…

Tak to już jakoś jest w życiu, że nawet kiedy dzieją się mrożące w żyłach krew historie pojawiają się również zdarzenia komiczne… i pokazują jak to można sobie teoretyczną wiedzę schować … do kieszeni.

No więc było tak…
Rozpadało się na dobre, ale przed rzęsistym deszcz odziałam się w pałatkę. Maszeruje raźno i nawet przyspieszam kroku bo jakoś tak grzmi coraz bliżej, trzaska coraz głośniej i to z wielu stron na raz. Kiedy grzmot i błysk następują nieomal jednocześnie nie jest mi wesoło

Temat burz mam teoretycznie zgłębiony solidnie, więc nic tylko wiedzę zastosować… Jak zastosować? To zostać w tym lesie czy z niego uciekać?  A kije? Porzucić? Biegnę co sił, las się kończy, jest polana, ale tam wcale nie czuję się lepiej, nawet mam wrażenie, że te burze mają mnie jak na dłoni… 

Nagle z prawej strony słyszę: paaaaaaaani, tutaj, tutaj…! Szczęśliwa, że już nie muszę podejmować żadnych decyzji rzucam się w kierunku skąd słychać wołanie… Wielkimi szusami przeskakuję kępy borowin, ale nikogo nie widać.

Paaaaaani, legej, legej tu z nami! Za nim zdążyłam się zdecydować czy legać z panami czy nie – piorun huknął nad moją głową, a ja padłam plackiem w borowiny.

Kiedy burze sobie poszły, stwierdzam, że jestem solidnie umoczona w tych borowinach, dziób podrapany, ale innych strat nie stwierdziłam. Papiurki i plastik - górą!

Jak się potem okazało w borowinach legały tego popołudnia całe rodzinki jagodziarzy.

Jeszcze kilka razy w tym dniu padało i przecierało się na niebie, nim dotarłam do schroniska zdążyłam wyschnąć a po zadrapaniach w ciągu tygodnia nie było śladu

Od samego Rytra do Jaworzyny Krynickiej spotykałam co 300-400 metrów zielone worki na śmieci.

Kontrowersyjny to dla mnie pomysł. Z jednej strony to lepiej by śmieci lądowały w workach niż na szlaku, ale z drugiej – przecież worki zalegają ze śmieciami i pewnie są „jadłodajnią” dla dzikiej (?) zwierzyny. A jeżeli worków nie będzie to co? Śmieci w krzaki? I tak jakoś nie pasują mi do górskiego krajobrazu.

Wędrując tym odcinkiem szlaku raz po raz wkraczamy na rozległe borowinowe polany, z wielu z nich można podziwiać przy dobrej pogodzie ekstra panoramki. Przy gorszej pogodzie są mniej ekstra

Hala Jaworzyna pod szczytem Jaworzyny Kokuszczańskiej - szopka w grocie...

... szopka zapłakana deszczem.

)( Bukowina

Hala Martynowa

Hala Krajnina

Skotarki

Wspominałam już, że Beskid Sądecki jest pasmem, gdzie toczyły się zaciekłe boje partyzantów z okupantem i stąd wędrując szlakami często spotykamy mogiły, obeliski upamiętniające tamte czasy.

Na terenie Pasma Jaworzyny Krynickiej działał oddział partyzancki "Świerk". Został on utworzony z byłych kurierów, którzy po zajęciu przez Niemców w 1944 roku Budapesztu nie mogli kursować pomiędzy Polską a placówkami na Węgrzech.

Hala Pisana wraz z symbolicznym pomnikiem Adama Kondolewicza pseudonim "Błysk" z oddziału "Świerka"

Tajemnicze groby w lesie między Halą Pisaną i Halą Barnowiecką.

Obelisk poświęcony pamięci księdza Władysława Gurgacza i żołnierzy Polskiej Armii Niepodległościowej poległych w walkach z UB i KBW w latach 1948-1949 - rozdroże przy Hali Łabowskiej.

Na Hali Pisanej jest ciekawa kapliczka z ... wierszem

Kapliczki

Małe przydrożne kapliczki
ludu wiejskiego dary
gdzieś przytulone do miedzy
wiejskie pomniki wiary

Z drewna z polnych kamieni
stworzyły je chętne ręce
z serc swoich gorących
Bogu naszemu w podzięce

Pomalowane siwo - białe
spotkasz je wszędzie w tym kraju
do drzew przytulone przyjaznych
najpiękniejszych brzozą w maju

Staniesz przed nimi w zdumieniu
hen gdzieś wysoko na hali
pokornie zmówisz modlitwy
jak ci co przed tobą zmawiali

Wokół kwiaty wieniec żywy
tworzą barwną obręcz tęczę
rozsypały się wesoło
maki dzwonki i biedrzeńce

Madonny przydrożne, drewniane
krużlowskie piękna ludowe
wam to nasz naród zawdzięcza
wciąż podniesioną głowę

Edward WŁADYSIUK
przewodnik tatrzański

W schronisku na Hali Łabowskiej jestem przed 17 – wyjątkowo wcześnie, ale zamierzam tu nocować. Jest nas tu 3-4 osoby nocujące.
W schronisku nie ma prądu. Działają baterie i kolektory słoneczne lub agregat. Jest wtedy ciepła woda, a u obsługi można doładować telefon, aparat. Atmosfera jest bardzo serdeczna, a wędrującym GSB udzielają 10% zniżki na noclegi 

Spaceruje po okolicy, chłonę ciszę i spokój.

Od kolegi z BMjw słyszałam o corocznych spotkaniach ludzi, którzy wędrowali GSB i znalazłam na świetlicy plakat z ubiegłego roku

Kto wie, może się jesienią zdarzy To musi być fantastyczne spotkanie pozytywnie zakręconych ludzików

Kurcze, czytam już któryś raz tego drugiego posta i za każdym razem udzielają mi się Wasze emocje... dla Ciebie i Azy to zupełnie inne klimaty niż te, które znaliście do tej pory

Nawet się zastanawiałam, czy jest sens psiaka brać w takie miejsca, ale teraz myślę, że na tyle dobrze się znacie, że wiesz na co Twoją sunię stać i jak reaguje. Zdobyliście oboje nowe doświadczenia, które pewnie jeszcze się nie raz przydadzą w końcu Sprocketowe czworonogi po drzewach łażą

A trzeci dzionek będzie?

Tyż polezę ino niech się te gwałtowne burze już skończą bo zawału serca w końcu w tych górach dostanę

Miło mi, ze Wam się podobało

Ja to wszystko realizuję z opóźnieniem Kris bom w tych latach własne dzieci niańczyła